ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Τα τελευταία χρόνια επισκέπτομαι ανελλιπώς το συγκεκριμένο ποτάμι μια και μόνη φορά κάθε έτος, όπως κάνω και με ορισμενα αλλά ποτάμια μέσα στο καλοκαίρι. Αργότερα το ίδιο επαναλαμβάνεται με κάποιους κυνηγετικούς προορισμούς για μπεκάτσες και πιο ψηλα για πέρδικες . Ενώ το πρώτο φως της ημέρας φωτίζει τα απέναντι πλάγια, βρίσκομαι βυθισμένος σε σκέψεις για ψαρέματα του παρελθόντος .
Το μυαλό μου ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω, στις αρχές του καλοκαιριού όταν ανυπομονούσα να πάμε με τον παππού και τον θείο μου για ψάρεμα με την «πόχα» στον Αραχθο. «Μετά τις 20 Ιουνίου» – επαναλάμβανε στερεότυπα ο παππούς- «να ζεστάνει ο καιρός και να πέσουν τα νερά», όπως συνήθιζε να λέει. Στα ποτάμια – συμπλέγματα, εκεί ψηλά, το καλοκαίρι αργεί να έρθει και είναι σύντομο.
Τον κανόνα αυτό για την έναρξη του ψαρέματος στα ορεινά ποτάμια τον τηρώ απαρέγκλιτα ακόμα και σήμερα, πάνω από δυο δεκαετίες μετα τις ψαρευτικές εξορμήσεις με τον παππού. Τον θυμάμαι που έμπαινε μέχρι τα εβδομήντα πέντε του χρόνια στο ποταμι και το « έπαιρνε» σιγά σιγά προς τα πάνω. Κρατούσε στα χέρια του δυο μακριά ξύλα, στα οποία ήταν στερεωμένη μια μεγάλη απόχη. Με αυτήν περικύκλωνε επιδέξια τις πετρες που ήταν πιθανό να κρατάνε τα ψάρια και έβαζε την άκρη του ενός ξύλου στις τρύπες που σχηματίζονταν στη βάση τους για να τα εξωθήσει μέσα στο δίχτυ. Λίγο μετα ερχόταν η σειρά μου, να ξεψαρισουμε την «πόχα» από τα ψάρια και να τα βάλουμε στον χειροποίητο από τον ιδιο τον παππού «ντροβά»…Αν όμως και τύχαινε να πιαστεί καμία πέστροφα, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη ! Κάτι το μέγεθος της, κάτι η ομορφιά της, η μαχητικότητά της, η σπανιότητά της σε σχέση με τα αλλά ψάρια αλλά και η νοστιμιά της, μας έκαναν όλους να πανηγυρίζουμε στη θέα της. Ο παππούς όμως είχε μια άλλη άποψη για το πιο νόστιμο ψάρι : « Το αμπριάνι είναι το πιο νόστιμο ακόμα κι από την πέστροφα έλεγε …»
Σιγά σιγά από απλός θεατής στα ψαρέματα του παππού άρχισα κι εγώ να μπαίνω στο κρύο νερό και να επιχειρώ να πιάσω κάποιο ψάρι με τα χέρια κάτω από τις πετρες. Το μυαλό μου όμως ήταν πάντα στις πέστροφες. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη πέστροφα που έπιασα με τα χέρια κάτω από έναν τεράστιο βράχο. Το πρόσωπο του παππού έλαμψε από ικανοποίηση, ενώ εγώ ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει το «κατόρθωμά μου».
Λίγα χρόνια μετα βρέθηκα να πειραματίζομαι μόνος μου στο ιδιο ποταμι σε μια περιοχή του Αράχθου που κρατάει αποκλειστικά πέστροφες. Στα χέρια μου κρατούσα, αντί για την «πόχα» του παππού, ένα κοντό καλάμι με μηχανισμό και μια ασημένια πεταλούδα, νούμερο 2, με μπλε βούλες στην άκρη της πετονιάς. Τη μια η πεταλούδα σκάλωνε στα κλαδιά από τις οξιές, την άλλη μπερδευοταν η πετονιά και την άλλη οι πεστροφίτσες με έβλεπαν κι εξαφανίζονταν στα βαθύτερα σημεία του «βιρού», πριν καν ρίξω την αρματωσιά. Αλλά όποιος είναι παθιασμένος με κάτι δεν τα παρατάει έτσι εύκολα. Λίγο μετα παρατήρησα αναταραχή στην επιφάνεια του νερού, σε ένα «βιρό» που σκιάζονταν από τα φυλλώματα μιας οξιάς τα οποία χαμήλωναν λίγο πάνω από το νερό. Ο κορμός του δέντρου βρισκόταν στην άκρη του ποταμού, με το πλούσιο ριζικό του σύστημα να προσφέρει ασφαλές καταφύγιο στα ψάρια. Ήξερα ότι είχα μια μόνο ευκαιρία να ρίξω για να πιάσω είτε την καχύποπτη πέστροφα είτε…τα φυλλώματα της οξιάς. Στάθηκα τυχερός και έπιασα την πέστροφα (μια και μοναδική στο «κυνήγι» αυτό), γύρο στα 200 γραμμάρια.
Από τότε μέχρι σήμερα εξασκώ με συνέπεια κάθε καλοκαίρι αυτό το ψάρεμα. Έχω επεκτείνει την περιοχή που ψαρεύω σε όλη σχεδόν την Ήπειρο. Όμως η συγκίνηση που νιώθω όταν παλεύω να φέρω στην όχθη μια μεγαλούτσικη πέστροφα, παραμένει η ίδια με αυτήν που ένιωσα πιάνοντας την πρώτη μου πέστροφα με καλάμι.
Με τις σκέψεις αυτές περιμένω με ανυπομονησία να φορέσω τις μπότες μηρού, το αμάνικο γιλέκο το καπέλο, και με καλάμι στο χέρι να κατευθύνομαι προς το ποταμι.
Το τοπίο , το ποταμι που διασχίζει έναν καταπράσινο ημιορεινό κάμπο με καλλιέργειες καλαμποκιού, τριφυλλιού, φασολιών και βριζας. Ανάμεσα στις καλλιέργειες καθώς και στις όχθες του ποταμού υπάρχει οργιώδης βλάστηση με πολλά δέντρα όπου φωλιάζουν αρκετά τρυγόνια και συκοφάγοι. Το πεδινό αυτό κομμάτι που κατακλύζεται από τα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους της φύσης, περιβάλλεται από βουνά που προς τα βόρεια καταλήγουν σε γυμνές, απρόσιτες κορυφογραμμές, τις οποίες φαντάζομαι σαν πλούσια περδικοτόπια που πρέπει να επισκεφτώ.
Περιμένω να ξημερώσει η 23η Ιουνίου για το πρώτο ψάρεμα της χρονιάς στο ποταμι. Όλο αυτό τον καιρό σκέφτομαι και σχεδιάζω το ψάρεμα στα ποτάμια της Ηπείρου …
