ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Οι απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας για κοινούς στόχους και επιδιώξεις ομαδοποιούνται και εκλεγούν οξύνοες, έντιμους και τολμηρούς , ώστε να τους εκπροσωπούν απέναντι σε κάθε σύστημα διοίκησης και εξουσίας.
Στην κοινωνία των κυνηγων αυτή η πρακτική ανάγκη συχνά μεταμορφώνεται σε διαφωνίες και έντονη αμφισβήτηση.
Η οργάνωση των κυνηγων σε σωματεία είναι μια πολύ παλαιά υπόθεση που ξεκίνησε σε διαφορετικές εποχες και πιθανώς για διαφορετικούς λόγους συγκριτικά με όσα ισχύουν σήμερα .
…(Στην έκθεση «Κυνηγεσία» που έγινε πρόσφατα τέθηκε ξεκάθαρα στον πρόεδρο της ΚΣΕ το θέμα των προστίμων που επιβάλλονται με βάση τον νόμο 4830/2021 «Άργος» και ενώ είχαμε ένα περιστατικό προέκυψαν και άλλοι κυνηγοι που δέχτηκαν πρόσφατα ανάλογα πρόστιμα . (1000€) ανα σκύλο. Όχι μόνο στους κυνηγούς αλλά και σε ιδιοκτήτες ζώων συντροφιάς.
Τέθηκαν τα ερωτήματα .
Τι πρέπει να κάνει σήμερα ο Κυνηγος για να είναι νόμιμος;
Να στειρώση τα σκυλιά του;
Να στείλει DNA; Και αν ναι, που και πως γίνεται αυτή η πράξη;
Γιατί ο νόμος λέει «στείρωση ή DNA», αλλά στη πράξη το DNA δεν εφαρμόζεται.
Και μέχρι να λυθεί το θέμα ποιος προστατεύει τον κυνηγό από το πρόστιμο;
Η ΚΣΕ και ο πρόεδρος στα ερωτήματα αυτά έδειξε αμηχανία και σύγχυση.
Οι κυνηγοι ζουν σε καθεστώς αβεβαιότητας, και σαν τον «κλέφτη» πηγαίνουν στα κυνηγοτόπια, περιμένοντας «να λυθεί» το θέμα, ενώ ήδη πληρώνουν το κόστος .(1000€) ανά σκύλο.)
Οι καιροί άλλαξαν, η κοινωνία εξελίχθηκε, οι πολίτες του τόπου μας διαφοροποίησαν τις ανάγκες και τον τρόπο ζωής τους και τα παλιά οράματα και ιδανικά τους έδωσαν χώρο σε νέες επελαυνουσες αξίες, για το καλό τους.
Σε αυτόν τον ορυμαγδό των αλλαγών που άρχισαν να καταφθάνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, καθετί προϋπάρχον υποβαθμίστηκε ως αταίριαστο με τη σύγχρονη εποχή και ασύμβατο με τη νέα σκέψη για την ευημερία των ανθρώπων.
Ανάμεσα δε εκείνα που αποφασίστηκε να τεθούν στο περιθώριο του ελληνο-ευρωπαϊκού καθωσπρεπισμού είναι και το κυνήγι . Οι αρχές,η αξία και η αναγκαιότητά του ροκανίστηκαν προσεκτικά όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, χωρίς ιδιαίτερες φωνές, ήχους και θορύβους. Και οι χιλιάδες καθησυχασμένοι κυνηγοι πορεύονταν αμέριμνοι, διότι-όπως και σήμερα- είχαν την πίστη ότι για κάθε καιροφυλακτούντα κίνδυνο υπήρχαν σε ετοιμότητα οι οργανώσεις τους που δούλευαν σκληρά, δίνοντας μαχες για το καλό τους.
Μονάχα όταν ο κίνδυνος ζυγωσε πολύ κοντά κι ακούστηκαν ξεκάθαρα τα τύμπανα του κυνηγετικού εξοστρακισμού, άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να συνειδητοποιούν ότι αρκετές μαχες μάλλον είχαν χαθεί και πως μπροσταρηδες είχαν απομείνει λιγοστοί να πολεμήσουν, για το καλό τους.
Και τότε κατάλαβαν σιγά σιγά ότι οι νίκες και οι ήττες είναι παιδιά του δικού τους εαυτού που τα γεννά πότε με σύνεση και πότε με αδιαφορία …!
