Έχω ένα φίλο, Έλληνα πολιτικό μηχανικό, που είναι ο προϊστάμενος των τεχνικών υπηρεσιών της περιφέρειας του Cambridge, στο ΗΒ.
Αρμοδιότητά του είναι να καταρτίζει το πλάνο των τεχνικών έργων υποδομών που θα εκτελεστούν στην περιφέρεια την επόμενη πενταετία και να παρακολουθεί την υλοποίησή τους.
Η προπτυχιακή διπλωματική μου εργασία, στο μακρινό 1985, είχε να κάνει με το σχεδιασμό ενός εργοστασίου μετατροπής ξυλομάζας (πριονιδιού) σε αιθυλική αλκοόλη 200° και μέχρι να τελειώσω τα μεταπτυχιακά μου, 3 χρόνια αργότερα, το εργοστάσιο είχε υλοποιηθεί από την πολιτεία του Illinois, με προϋπολογισμό $26.000.000 (σημερινά, περίπου $55-$60 εκατομμύρια), γι’ αυτό το θεωρώ και ως την πρώτη μου υλοποιημένη μελέτη, αν και δεν έλαβα αμοιβή γι’ αυτή.
Επιστρέφοντας στην Ελληνική πραγματικότητα, μετά από πάνω από 35 χρόνια που συντάσσω μελέτες για φορείς της Τ.Α. (προσπαθώντας να τις ολοκληρώνω πάντα με τον ίδιο επαγγελματισμό, είτε πρόκειται για μελέτη των 2 χιλιάδων, είτε των 100 χιλιάδων) έχω να πω ότι πάνω από το 60% αυτών των μελετών μένει ξεχασμένο σε κάποιο συρτάρι.
Βλέπετε, στην πορεία ο επόμενος Δήμαρχος/Νομάρχης/Περιφερειάρχης ανακαλύπτει ένα νέο pet project για να ανακοινώσει στο εκλογικό του Κοινό, ξεχνώντας βέβαια να υλοποιήσει αυτό για το οποίο έχει εγκεκριμένες μελέτες στα χέρια του.
Και η χασούρα, βέβαια, δεν είναι μόνο τα χρήματα που πλήρωσαν σε εμένα και είναι χρήματα των δημοτών τους, αλλά και ο απίστευτος χρόνος που δαπανήθηκε από τις υπηρεσίες μέχρι την τελική έγκριση των υποβληθέντων εγγράφων, δηλαδή εκατοντάδες εργατώρες μηχανικών δημοτικών υπαλλήλων.
Ακόμα και στη σπάνια περίπτωση που θα ξεκινήσει κάποια στιγμή το έργο, θα πρέπει να κάνω επικαιροποίηση των τεχνικών προδιαγραφών, γιατί στο μεταξύ οι τεχνολογίες έχουν αλλάξει !!!
Άχαρη η δουλειά μου, βρε σύντροφοι. Γιατί δεν είναι μόνο η αμοιβή που θα πάρει κανείς από μια μελέτη (το 50% της οποίας επιστρέφει στο Κράτος, υπό μορφή φόρων), αλλά η επιθυμία να τη δει να υλοποιείται. Γι αυτό έγινα μηχανικός.
Αν ήταν να παίρνω τσάμπα λεφτά για έργα που δεν θα γίνονταν ποτέ, μπορούσα να γίνω και Μηχανικός του Δημοσίου και να λιβανίζω τον Πανάγαθο Κρατισμό, που θα μου έσταζε το μισθό κάθε μήνα για να ξύνομαι.
………………..
ΥΓ. Κύριε επιμελητά, μην αλλάξετε τη “φαιδρά χώρα της πορτοκαλέας”, ξέρω τι γράφω, κι ας μου κουνάνε το δάχτυλο κάποιοι Ελληνομαθείς.
fb – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
