Τον Απρίλιο του ‘15, ο Τσίπρας επισκέφτηκε τη Μόσχα για συζητήσεις με τον Πούτιν.
Η επίσκεψη σχεδιάστηκε για να κάνει υποτίθεται τους ευρωπαίους να φοβηθούν και να γίνουν πιο διαλλακτικοί στη διαπραγμάτευση.
Τόσο καταλάβαινε το παιδί, τόσο έκανε.
Λίγες μέρες πριν την επίσκεψη, έδωσε συνέντευξη στο ρωσικό πρακτορείο TASS, “ασκώντας κριτική στην πολιτική των κυρώσεων της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας για την προσάρτηση της Κριμαίας…”
Προσέξτε. Άσκησε κριτική στις κυρώσεις της ΕΕ την οποία κατα τ´άλλα τότε ικέτευε για δανεικά.
Και χαρακτήρισε την εισβολή και κατοχή τμήματος ξένης χώρας, ως “προσάρτηση”.
Παρα τη δουλικότητα που επέδειξε έναντι του Πούτιν, η επίσκεψη πήγε άκλαυτη. Ο Τσίπρας ζήτησε δανεικά αλλά ο Πούτιν απάντησε κυνικά οτι “καλύτερα να δώσει λεφτά σ´ενα ορφανοτροφείο παρα να τα πετάξει σε σκουπιδοντενεκέ.”
Ήταν η πιο εξευτελιστική αναφορά για την Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης.
Σήμερα ο Τσίπρας καταδικάζει την απαγωγή του Μαδούρο ως “ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου”.
Αλλά στο βιβλίο του, εξακολουθεί να αποκαλεί την παράνομη κατοχή της Κριμαίας, ως “προσάρτηση”.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά απο έναν κακοποιό που επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί σαν σωτήρας.
fb – Kyriakos Berberidis
