Από την εποχή του Εμφυλίου, η Αριστερά έδειχνε μια έμφυτη εχθρότητα στην προοπτική η χώρα μας να αποκτήσει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και αποτελεσματική τήρηση της Τάξης στην Κοινωνία μας, αντιμετωπίζοντας τους δύο αυτούς θεσμούς (ΕΔ και Αστυνομίας) ως «μέσα καταπίεσης των μαζών», που σε κάποια δεδομένη στιγμή θα κινούνταν για να καταπνίξουν τον επαναστατικό τους οίστρο.
Κι έτσι, ενώ η γειτονιά μας είναι καζάνι που βράζει με κλειστό καπάκι, κάποιοι συμπολίτες μας θεωρούν ότι μια ισχυρή αμυντική θωράκιση της Πατρίδας μας είναι απλά ένα ανούσιο παιχνίδι στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και θα ήμασταν πολύ καλύτερα εάν οι αμυντικές δαπάνες κατευθύνονταν σε προσλήψεις, αυξήσεις των μισθών και κοινωνικά προγράμματα, μεταφράζοντας την αξία κάθε αεροσκάφους Rafale ή κάθε φρεγάτας, σε συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία (με τις αντίστοιχες προσλήψεις, βεβαίως).
Οι διπλωματικές και στρατηγικές κινήσεις που έκανε η Ελλάδα στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, απέδειξαν ότι ο Σουλτάνος είναι γυμνός και βασίζεται μόνο στην αριθμητική δύναμη των στρατευμάτων του και στην προνομιακή θέση που απολάμβανε ανάμεσα στις Ισλαμικές χώρες. Τώρα όμως που το παιχνίδι αλλάζει, αποδεικνύεται ότι η προσφιλής του τακτική να πατάει σε δύο βάρκες είναι μάλλον επιζήμια για τις ραφές του σώβρακού του.
Σε αντίθεση με τις μεγαλοστομίες που μας έμαθαν οι κυβερνήσεις, ιδίως μετά το 1981, η Πατρίδα μας παραμένει ένας μικρός περιφερειακός παίκτης, που μόνο με ισχυρή Άμυνα και Οικονομία και αποτελεσματικές συμμαχίες με ισχυρές χώρες, μπορεί να σταθεί όρθια στην καταιγίδα που ανταριάζει τα νερά της γεωπολιτικής σκηνής. Όταν λοιπόν ακούω για «εθνική ανεξαρτησία», όπως τουλάχιστον την θεωρούν οι φυγόμαχοι κουραμπιέδες του απροσδιόριστου αριστερο-δεξιού ιδεολογικού πολτού που αυτοπροσδιορίζεται ως «Αντιπολίτευση», δηλαδή «δεν προσφέρω τίποτα και τα θέλω όλα», δεν μπορώ παρά να νιώθω απελπισία, με την αφέλεια ή την ιδιοτέλεια αυτών που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η χώρα μας είναι πεδίο ταξικών ή εθνολαϊκών και όχι γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.
Αυτό το διάστημα, βλέπετε ότι έχω αραιώσει την πληθώρα των αναρτήσεών μου στο ντουβάρι μου, απλούστατα γιατί θεωρώ ότι η επιχειρηματολογία των περιτριμμάτων αυτών δεν αξίζει καν να σχολιαστεί ή να γίνει αντικείμενο ειρωνείας, μια και έχει βυθιστεί κάτω από κάθε κατώτατο όριο λογικής. Και το ίδιο παρατηρώ ότι σκέφτεστε κι εσείς, μια και η ντόπια πολιτική αρένα θυμίζει πλέον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Μπαρτσελόνα και του Κεραυνού Πέρα Τραχανοπλαγιάς. Το να αντιπαρατίθεσαι με τον ηλίθιο του χωριού, δεν έχει πλάκα…
Και βεβαίως, κάποια στιγμή, τόσο εγώ, όσο κι εσείς, θα σκεφτόμασταν να ψηφίσουμε ένα άλλο κόμμα, δεν βλέπω τον εαυτό μου «μετρημένο κουκί» της ΝΔ, αλλά δυστυχώς οι προϋποθέσεις πόρρω απέχουν από το να είναι ιδανικές για κάτι τέτοιο, στις παρούσες συγκυρίες.
Λυπάμαι, φίλτατοι αρχηγοί, συνεργάτες, ακόλουθοι και κολαούζοι των σημερινών κομμάτων της Αντιπολίτευσης, αλλά εδώ και 7 σχεδόν χρόνια, δεν έχω ακούσει ούτε ΜΙΑ λογική αντιπρόταση να βγαίνει από τα ροδαλά σας χειλάκια. Μόνο κάτι ανοησίες για κάποιους «κλέφτες», «Καθεστώς», «Χουντακούλη», «Δολοφόνους», «Φασίστες», «Μαφία» και άλλα λουλουδάτα και εντελώς βαρετά, που αν τα άκουγαν οι προκάτοχοί σας, θα απορούσαν πώς έγινε και πήρατε τόσο στραβό δρόμο, βαδίζοντας στη ανοιχτή και ευρύχωρη Λεωφόρο της Δημοκρατίας μας.
Παλιά υπήρχε η φράση “ένα γέλιο θα σας θάψει”. Εσείς, δυστυχώς για την Πατρίδα μας, δεν αξίζετε ούτε αυτό το γέλιο πια…
fb – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
