ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Μια ακόμη χρονια για το κυνήγι της ορεινής πέρδικας τελείωσε . Ένα κυνήγι για λίγους , λάτρεις του παραδοσιακού κυνηγιού , δύσκολο και για γερά πόδια !
Εάν κάποιος προσπαθήσει να κάνει ένα μικρό απολογισμό για το κυνήγι της, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσει να αποφύγει την πικρή γεύση ενός «ελλείμματος» που λίγο-πολύ χαρακτήρισε φέτος τις ορεινές αναζητήσεις .
Τυπική και ξερή, η λέξη «φτώχεια» κρεμόταν στα χείλη κάθε περδικοκυνηγού αφού οι επίμονες και τακτές εξορμήσεις στο βουνό αυτό ακριβώς έδειξαν. Τα κοπάδια που βρήκαν οι κυνηγοι στα περήφανα βουνά μας ήταν ελάχιστα και κατά γενική ομολογία με «δύσκολα πουλιά» . Η κάρπωση τους δυσκολότερη από κάθε άλλη χρόνια, αφού τα πουλιά σηκώνονταν μόνα τους από μακριά και «έδιναν» στα γκρέμια.
Στις περισσότερες παρέες κυριαρχούσαν φράσεις, όπως « δεν βρήκαμε πουλιά» ή «σήκωσα λίγα πουλιά, αλλά κι αυτά πάλι δεν πρόλαβα να τα πλησιάσω». Την ίδια εικόνα αποκομίσαμε κι εμείς από τις εξορμήσεις μας και τις συζητήσεις με άλλες κυνηγοπαρέες.
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι συχνές εναλλαγές του καιρού, το κρύο, η παρατεταμένη παγωνιά και οι συνεχιζόμενες βροχές συνετέλεσαν ώστε να μην ευνοηθούν οι γέννες ή, για να ακριβολογούμε, να ματαιωθεί η επώαση των αυγων.
Τα πουλιά, όμως, που άντεξαν πέρσι κι επιβίωσαν από αυτές τις ακραίες καιρικές συνθήκες είναι εκείνα τα δυνατά άτομα, που μόλις οι συνθήκες είναι κατάλληλες θα αναπαραχθούν και θα λειτουργήσουν σαν «τροφοδότες» του διπλανού βουνού.
Το γεγονός ότι φέτος σπανίως αυτά τα πουλιά δέχονταν τη φερμα του σκύλου δείχνει ακριβώς μια αυξημένη επιφυλακτικότητα και προσόντα επιβίωσης οξυμένα στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Η φυση άλλωστε, έχει «προικίσει» την ορεινή πέρδικα με το ένστικτο της αυτοπροστασίας και της επιβίωσης και νιώθουμε μεγάλη έκπληξη με τη συμπεριφορά της, καθώς μεταβάλλεται κάθε φορά και από χρόνο σε χρόνο ποτέ δεν είναι η ίδια.
Αυτή είναι η άποψη και οι εμπειριες κυνηγων, που κυνηγούν την πέρδικα ανελλιπώς και με πάθος. Η αποτίμηση της φετινής σεζόν είναι από συγκεκριμένους εραστές του βουνού…
Ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να λείψει η ορεινή πέρδικα από τα βουνά μας και, εάν υπάρξει σωστή διαχείριση με πραγματικές μελέτες καταμέτρησης πληθυσμών και επιστημονικά, τεκμηριωμένες ρυθμίσεις κυνηγιού, θα είναι πάντοτε γεμάτα απ’ αυτό το περήφανο πουλί, που φέρει και ελληνικό όνομα.
