Οκτώβριος 2011. Η Ευρώπη ταλανίζεται από την κρίση χρέους με Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο, Ιρλανδία στο κόκκινο και με Ισπανία και Ιταλία να ακολουθούν σε απόσταση αναπνοής σ´ενα σπιράλ πανικού, περικοπών και ύφεσης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει μια ακατανόητη απόφαση : να τεθούν σε δημοψήφισμα τα δανειακά μέτρα.
Ο Βενιζέλος, αντιπρόεδρος τότε και υπουργός Οικονομικών, συμφωνεί κι αυτός χαρακτηρίζοντας το δημοψήφισμα “λυτρωτικό”.
Μέρκελ και Σαρκοζί είναι έξαλλοι, τους καλούν στις Κάννες στη Σύνοδο Κορυφής των G20 και τους λένε ορθά-κοφτά οτι το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα είναι η παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη και όχι η αποδοχή των μέτρων που ήταν αναγκαία.
Παπανδρέου και Βενιζέλος επιστρέφουν στην Αθήνα όταν όλα ξαφνικά αλλάζουν.
Ο Βενιζέλος αντιλαμβάνεται τη θανάσιμη παγίδα, αλλάζει άρδην άποψη και δηλώνει οτι “η θέση της χώρας στο ευρώ είναι ιστορική κατάκτηση που δεν μπορεί να τεθεί υπο αμφισβήτηση…”
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ επικρατεί αναβρασμός με αρκετούς βουλευτές να δηλώνουν οτι άν πάμε σε δημοψήφισμα, τότε θα άρουν την υποστήριξη προς στην κυβέρνηση.
Ο Παπανδρέου μένει ξεκρέμαστος, εκλιπαρεί τον Σαμαρά να αναλάβει την εξουσία και τελικά παραιτείται οταν δυό μόλις χρόνια πριν είχε εκλεγεί πανίσχυρος πρωθυπουργός με 44%.
Πριν παραιτηθεί κάνει άλλη μια ακατανόητη πρόταση για οικουμενική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τότε ΠτΒ, Πετσάλνικο.
Σχηματίζεται τελικά κυβέρνηση Παπαδήμου με τη στήριξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ.
Οι στιγμές είναι δραματικές με πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να απαιτούν την αποπομπή της Ελλάδος απο την ευρωζώνη, πράγμα που θα σήμαινε νομοτελειακά και έξοδο απο την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μιά ιστορική κατάκτηση που κινδύνευσε τελικά να μετατραπεί σε καταστροφή μεγαλύτερη ακόμα κι απ´την Μικρασιατική.
Η χώρα παραμένει τελικά στην ευρωζώνη παίρνοντας επώδυνα μέτρα και περνώντας μέσα απο σαράντα κύματα την τριετία 2012-2015 και ιδιαίτερα το πρώτο εξάμηνο του 2015 με τον τυχοδιώκτη Τσίπρα να την παίζει στα ζάρια.
Το τίμημα ήταν μια δεκαετία στην πρέσα κι ένα 25% του ΑΕΠ χαμένο που ακόμα και σήμερα δεν έχει εντελώς αναπληρωθεί. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά καθώς η όποια εναλλακτική θα ήταν απείρως χειρότερη.
Δεκαετίες βλέπετε, αμεριμνησίας και δημοσιονομικής ανευθυνότητας, πληρώθηκαν με τόκο και τοις μετρητοίς.
Και έχοντας όλα αυτά κατα νού, έρχεται σήμερα ο δήμαρχος της Αθήνας, να πει τι ;
Οτι “η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν λάθος…”
Και γιατί ήταν λάθος παρακαλώ ;
Γιατι “νομιμοποιήσαμε ακροδεξιές πολιτικές με συγκεκριμένα πρόσωπα και τα καταστήσαμε κανονικότητα…”
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει διαγωνισμός χαζομάρας.
Αλλά αν υπήρχε, ο άνθρωπος αυτός θα κέρδιζε σίγουρα το πρώτο βραβείο χωρίς αγώνα και χωρίς συναγωνισμό.
fb – Kyriakos Berberidis
