Διαγράφτηκαν διαβάζω 308.605 φοιτητές στο τέλος του 2025 που εδώ και πολλά χρόνια είχαν πάει για τσιγάρα αλλά έγιναν έκτοτε άφαντοι. Και σε ένδειξη διαμαρτυρίας παραιτήθηκε κάποιος κοσμήτορας στο παν/μιο Πελοποννήσου.
Άλλο κακό να μη μας βρεί.
Μερικά χρόνια νωρίτερα είχε καταργηθεί το λεγόμενο άσυλο, μιά αμαρτία της Μεταπολίτευσης που έγινε μάλιστα κάποτε και νόμος του κράτους με τον περίφημο νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ στις αρχές της δεκαετίας του ‘80.
Εκκενώθηκαν επίσης όλες οι καταλήψεις και όλα τα “στέκια” που είχαν στηθεί επι δεκαετίες απο κάποιους ανεπάγγελτους αλητάμπουρες, έγιναν βιβλιοθήκες και χώροι που αποδόθηκαν στους φοιτητές.
Ιδρύθηκαν αγγλόφωνα τμήματα, έγιναν συμπράξεις ελληνικών με ξένα πανεπιστήμια, θεσπίστηκε η ελάχιστη βάση εισαγωγής, έκλεισαν άχρηστες σχολές, εκσυγχρονίζονται δώδεκα φοιτητικές εστίες, διορίστηκαν 49.000 δάσκαλοι και καθηγητές, ανακαινίζονται εκατοντάδες σχολεία, εγκαταστάθηκαν διαδραστικοί πίνακες, γίνονται ψηφιακά φροντιστήρια και τηλε-εκπαίδευση όταν χρειαστεί, υπάρχει εξορθολογισμός στον αριθμό των εισακτέων, ποινικοποιούνται πλέον οι ζημιές και οι βανδαλισμοί στις σχολές, ιδρύθηκαν επιτέλους και μη κρατικά ΑΕΙ.
Θα έλεγε κανείς οτι ήταν αυτονόητα πράγματα αλλά στην Ελλάδα ζούμε και όλα τα παραπάνω δεν έγιναν χωρίς αντιδράσεις που σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις ήταν και ακραίες.
Και η πορεία δεν ήταν πάντα ανέφελη με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αστοχία στο θέμα της πανεπιστημιακής αστυνομίας.
Και δεν ισχυρίζεται προφανώς κανείς οτι λύθηκαν αυτομάτως όλα τα προβλήματα στην Παιδεία.
Η υποχρηματοδότηση στα χρόνια της κρίσης, άφησε κι αυτή τα σημάδια της.
Πρόκειται όμως για πολλές μικρές και μεσαίες μεταρρυθμίσεις-quick wins-που αν ιδωθούν στο σύνολο, συνιστούν μιά αρκετά σημαντική πορεία προς τα μπρος.
Μεταρρυθμίσεις που δεν είχαν δυστυχώς την παραμικρή στήριξη απο κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης, είχαν όμως αποδοχή απο την κοινωνία.
Και αυτό κρατάμε σαν παρακαταθήκη.
από το fb – Kyriakos Berberidis
