ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Διάβασα με θλίψη ότι μια καθηγήτρια Αγγλικών πέθανε από αιμορραγικό εγκεφαλικό, εξαιτίας της μεγάλης πίεσης που ζούσε στο εργασιακό της περιβάλλον.
Η καθηγήτρια αντιμετώπιζε συνεχόμενα περιστατικά βίας και μπούλινγκ από μαθητές της. Της πετούσαν μπουκάλια στο κεφάλι, την έφτυναν στο πρόσωπο, χτυπούσαν τα θρανία με τα χέρια τους και μιμούνταν φωνές ζώων μέσα στο μάθημα κάνοντάς της τη ζωή δύσκολη. Έβαζαν θρανία στην πόρτα ώστε να μην μπορεί να βγει έξω, ενώ άλλοι γελούσαν για όλα αυτά.
Παιδιά αγρίμια που οι γονείς δεν διαπαιδαγώγησαν ποτέ και οι καθηγητές τους από φόβο δεν τα τιμώρησαν όπως έπρεπε.
Δυστυχώς διαβάζω ότι η διευθύντρια του σχολείου της, αντί να την προστατέψει, δικαιολόγησε τους μαθητές, ενώ η διευθύντρια της Δευτεροβάθμιας την παρέπεμψε σε επιτροπή ως ανίκανη να διδάξει, επειδή η καθηγήτρια δεν μπορούσε να επιβληθεί στα ακοινώνητα αγρίμια που την απειλούσαν, τη χλεύαζαν, την κορόιδευαν.
Η καθηγήτρια που έχασε τόσο άδικα τη ζωή της, η Δρ. Σοφία Χρηστίδου σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1992) και υπήρξε Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. Ήταν επίσης Διδάκτωρ στη Μεταφρασιολογία του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και κάτοχος τριών μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών στους τομείς της μεταφρασεολογίας, της εκπαιδευτικής διοίκησης και της γενικής διοίκησης.
Οι καθηγητές μέσα στις αίθουσες βιώνουν φοβερές καταστάσεις από μαθητές οργισμένους που χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το υπουργείο τούς έχει αφήσει χωρίς καμία προστασία ενώ τις περισσότερες φορές οι αξιολογημένοι διευθυντές και διευθύντριες, επειδή δεν θέλουν να ενοχλήσουν γονείς και κηδεμόνες, εκθέτουν τους καθηγητές αντί να βάζουν όρια. Επιδίδονται σε επίδειξη σκληρότητας για να φανούν στην υπηρεσία ως ” κατάλληλοι”.
Γιορτάζοντας σήμερα τη γιορτή της γυναίκας δεν μπορώ, με αφορμή αυτόν τον θάνατο, να μη μιλήσω για μερικές γυναίκες που δεν αξίζουν καμία τιμή.
Υπάρχουν δυστυχώς εκείνες που νόμισαν ότι δύναμη είναι η σκληρότητα και όταν ανέλαβαν θέσεις ευθύνης, έγιναν γενίτσαροι για να δείξουν ότι μπορούν να σφάξουν κι αυτές. Μιμήθηκαν τα χειρότερα χαρακτηριστικά του χειρότερου άντρα και έγιναν ο τρόμος κι ο φόβος στους συναδέλφους τους. Κομπλεξικές που δεν κατάλαβαν τη γυναικεία φύση. Τη ζεστασιά της συγχώρεσης, τη δύναμη της υπομονής, το δίκαιο του να μοιράζεις κατά την ανάγκη του άλλου κι όχι με αυτόν τον ψεύτικο τρόπο των ισομερώς κατανεμημένων μερών.
Στην επαγγελματική μου ζωή γνώρισα κάμποσες.
Κρίμα για τη συνάδελφο και για τόσες και τόσους δασκάλους που είναι περισσότερο ευαίσθητοι και δεν αντέχουν τόση βία καθημερινά.
