Η θεωρία των ξυλολίων και των πάσης φύσεως “παράνομων εύφλεκτων υλικών”, που μετέφερε δήθεν η εμπορική αμαξοστοιχία, καταρρίφθηκε επανειλημμένως με τις μελέτες Ελλήνων και ξένων κορυφαίων ειδικών αλλά και τα πορίσματα του ΕΜΠ, της Πυροσβεστικής και του Γενικού Χημείου του Κράτους.
Το ξυλόλιο απαντάται ως φυσικός ρυπαντής παντού σχεδόν στη Φύση, πράγμα που εξηγεί και τα ίχνη που βρέθηκαν στο σημείο του δυστυχήματος στα Τέμπη, πόσο μάλλον που προηγήθηκε και εκτεταμένη καύση των υλικών των βαγονιών.
Πώς γίνεται όμως να συμβαίνει αυτό αλλά ταυτόχρονα η παρανοϊκή αυτή θεωρία να έχει γίνει επικρατούσα σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ;
Πώς γίνεται να υπάρχει “συγκάλυψη” όταν δεν υπάρχουν ξυλόλια ; Γιατί χωρίς ξυλόλια τί να συγκαλύψει κανείς ; Και γιατί ;
Πώς γίνεται μιά κυβέρνηση να επιχειρεί “συγκάλυψη” και να συστήνει ταυτόχρονα επιτροπή διερεύνησης-τον γνωστό ΕΟΔΑΣΑΑΜ-στην οποία επιτρέπει δυστυχώς να παρεισφρήσουν αμφιλεγόμενοι “εμπειρογνώμονες” και άλλοι απίθανοι τύποι και παράφρονες εραστές της θεωρίας των ξυλολίων που επιζητούν απεγνωσμένα τα πέντε λεπτά δημοσιότητας ;
Πώς γίνεται μιά κυβέρνηση να επιχειρεί “συγκάλυψη”, αλλά να αφήνει τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ να κάνει απερίσπαστος τη δουλειά που του ανατέθηκε, εκδίδοντας στο τέλος ένα μάλλον διάτρητο πόρισμα που κάνει λόγο για δημιουργία “πυρόσφαιρας απο άγνωστο εύφλεκτο υλικό” αποδίδοντας ταυτόχρονα το εγκληματικό λάθος του σταθμάρχη σε “συναισθηματική φόρτιση” ;
Πώς γίνεται να επιχειρείται “συγκάλυψη” και πλην της κυβέρνησης να συμπράττουν σ´αυτήν απο Αστυνομία, Πυροσβεστική και Στρατό μέχρι και ΟΣΕ, ΡΑΣ, Hellenic Train-το ιταλικό δηλαδή κράτος-πανεπιστήμια, δικαστές, ιατροδικαστές αλλά και εκατοντάδες διασώστες και εθελοντές ;
Ένας δεν βρέθηκε απ´αυτούς να μιλήσει και να καταγγείλει τη “συγκάλυψη” ;
Πώς γίνεται η εμπορική να μετέφερε παράνομο εύφλεκτο υλικό αλλά η καμπίνα να μην έχει ίχνη καύσης και τα σώματα των νεκρών μηχανοδηγών να βρέθηκαν σχεδόν άθικτα ;
Πώς γίνεται να επικαλείται το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, μελέτες των πανεπιστημίων της Πίζας και της Γάνδης αλλά λίγο καιρό μετά αμφότερα τα πανεπιστήμια να το διαψεύδουν και να απαγορεύουν κάθε αναφορά στα ονόματά τους ;
Πώς γίνεται λίγο καιρό μετά, ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ να επικοινωνεί με οικογένειες θυμάτων, ζητώντας συγνώμη για την αναφορά σε πυρόσφαιρα που συνέβη γιατί “δέχθηκε πιέσεις” ; Απο ποιόν δέχθηκε πιέσεις ; Και γιατί ;
Πώς γίνεται-εκτός απο τα βίντεο του Καπερνάρου-να υπάρχει και το πεντακάθαρο βίντεο της Λεπτοκαρυάς που δείχνει την εμπορική “καθαρή”, να μεταφέρει μόνο λαμαρίνες ;
Πώς γίνεται το βίντεο αυτό να υπάρχει μεν στα χέρια των συγγενών των θυμάτων αλλά όχι στα χέρια του ανακριτή ;
Πώς γίνεται κάποιοι δικηγόροι των συγγενών των θυμάτων, να λένε απροκάλυπτα οτι το βίντεο αυτό “δεν βολεύει” ; Ποιούς δεν βόλευε ; Και γιατί ;
Πώς γίνεται να χαρακτηρίζουν κάποιοι συγγενείς τα βίντεο αυτά “πεποιημένα” αλλά ταυτόχρονα να μην μηνύουν την ΕΛΑΣ, οι ειδικοί της οποίας τα πιστοποίησαν ως γνήσια ;
Πώς γίνεται να καταθέτουν πολιτικά κόμματα προτάσεις μομφής για ένα περικεκομμένο ηχητικό υλικό που διέρρευσε άγνωστο πώς σε μιά εφημερίδα, όταν το πλήρες και αυθεντικό υλικό ήταν ήδη στοιχείο της δικογραφίας ;
Πώς γίνεται να μιλούν πολιτικοί αναπόδεικτα για “τρία χαμένα βαγόνια”, για “επιπλέον νεκρούς που κάποιοι τους κρύβουν”, για “μεταφορά καυσίμων για τα drones του ΝΑΤΟ”, για “ινδένεια” και άλλα τέτοια τερατώδη και να μην καλούνται απο κάποια αρμόδια αρχή να αποδείξουν αυτά που λένε ;
Πώς γίνεται να μιλάει πολιτικός στη Βουλή αφήνοντας βαρύτατους υπαινιγμούς για τον θάνατο του Βασίλη Καλογήρου και διασυνδέοντάς τον ευθέως με τα Τέμπη ;
Πώς γίνεται ο ίδιος άνθρωπος να μην ζητά μιά τυπική έστω συγνώμη όταν αποδεικνύεται οτι ο θάνατος του άτυχου νέου οφειλόταν σε παθολογικά αίτια ;
Πώς γίνεται πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου να αποκρύπτει σκοπίμως, πραγματογνωμοσύνη που παρήγγειλε ο ίδιος αλλά που για κακή του τύχη κατέρριπτε τη θεωρία των ξυλολίων ;
Πώς γίνεται να καταγγέλει η Καρυστιανού απειλές απο αγνώστους, απόπειρες δολοφονίας της και απόπειρα δωροδοκίας της προκειμένου να μην κάνει κόμμα και να μην προσφεύγει επίσημα στις Αρχές ή να μην την καλεί ένας εισαγγελέας να δώσει εξηγήσεις ;
Πώς γίνεται να κάνει ο Ρούτσι πολυήμερη απεργία πείνας για την εκταφή του παιδιού του, στήνοντας τσαντήρι σε ενα εμβληματικό μνημείο, και όταν το αίτημα γίνεται αποδεκτό να αναβάλλει την εκταφή με διάφορα προσχήματα και παιδαριώδεις δικαιολογίες ;
Πώς γίνεται να ζητούν κάποιοι συγγενείς και οι δικηγόροι τους, μεταφορά της δίκης στην Αθήνα, δήθεν για να μην ταλαιπωρούνται οι διάδικοι, αλλά στην ουσία για να υπάρξει μεγαλύτερη δημοσιότητα και συνθήκες τέτοιες που να επιτρέψουν χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ;
Πώς γίνεται να παρεμποδίζεται η έναρξη της δίκης με μηνύσεις στον εφέτη-ανακριτή, με αιτήσεις εξαίρεσης δικαστών και προσχηματικά αιτήματα εκταφών, όταν το πάνδημο-υποτίθεται-αίτημα είναι η απόδοση δικαιοσύνης ;
Και τέλος, πώς γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά τα πρωτοφανή αλλά η κοινωνία να παρακολουθεί με απάθεια ;
Το είπαμε και πάλι οτι μετα τα μνημόνια και την πανδημία, τα Τέμπη ήταν το τρίτο μεγάλο γεγονός στη σειρά που πυροδότησε μία συλλογική παράνοια.
Μιά παράνοια τέτοια που έχει εγκλωβίσει μιά ήδη ταλαιπωρημένη και προβληματική κοινωνία σ´ενα καθοδικό ενοχικό σπιράλ και σ´ενα αρρωστημένο περιβάλλον, μέσα στο οποίο παλεύει απεγνωσμένα για να ξεφύγει απο τους δαίμονές της.
Αν τα Τέμπη ήταν μιά τραγωδία που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, η ξεδιάντροπη εκμετάλλευσή τους συνιστά έγκλημα απαράγραπτο που δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά καμιάς πολιτισμένης χώρας. Ένας λεκές ανεξίτηλος που δεν θα φύγει δυστυχώς, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
fb – Kyriakos Berberidis
