Ένας απ´τους λόγους που η τρομοκρατία στην Ελλάδα άργησε να εξαλειφθεί, ήταν κι ένα κλίμα συμπάθειας που είχε δημιουργηθεί υπερ της και συστηματικά απο την Αριστερά της εποχής, απότοκος της καθολικής ιδεολογικής της επικράτησης μετα τη Μεταπολίτευση.
Οι παλαιότεροι θα θυμούνται οτι οι δολοφονίες των τρομοκρατών χαρακτηρίζονταν συχνά “εκτελέσεις” στον Τύπο της εποχής, ενώ στη δεκαετία του ‘90, υπήρχαν πολιτικοί που αναλάμβαναν εργολαβικά τη νομική και πολιτική υποστήριξη ατόμων παραβατικών και κατηγορούμενων για τρομοκρατία, “ξεπλένοντάς” τους ως δήθεν “λαϊκούς αγωνιστές”, έστω και αυτόκλητους.
Η κοινή γνώμη δεν θα μπορούσε φυσικά να μείνει ανεπηρέαστη. Σε έρευνα της Metron Analysis τον Ιούλιο του 2002, μετά δηλαδή τις πρώτες συλλήψεις μελών της 17Ν, ένα 19% των ερωτηθέντων, τους χαρακτήριζε “κοινωνικούς επαναστάτες”. Τρομακτικό εύρημα άν οχι η απόλυτη ύβρις απέναντι στα θύματα και τους συγγενείς τους.
Η αμηχανία των κομμάτων της Αριστεράς αμέσως μετα της εξάρθρωση της 17Ν ήταν εμφανής.
Κατ´αρχήν ουδείς συνεχάρη τότε τις διωκτικές αρχές.
Ξεκίνησε απεναντίας μιά εντελώς αβάσιμη κριτική απέναντι στο δήθεν κλίμα “τρομοϋστερίας”, που δήθεν δημιουργήθηκε.
Υπήρξε μάλιστα και κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου που δήλωνε οτι “τώρα κάποιοι θα φοβούνται λιγότερο…”
Την ίδια εποχή, αναπτύχθηκαν επίσης διάφορες παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας. Όπως οτι “κάποιοι αποφάσισαν να τελειώνουν με τη 17Ν ενόψει της Ολυμπιάδας της Αθήνας”. Ή οτι “η 17Ν αν δεν ήταν δημιούργημα μυστικών υπηρεσιών, ήταν σίγουρα προιόν χειραγώγησής τους”.
Και αφήνουμε κατα μέρος τις “ανησυχίες” πολλών τότε της Αριστεράς, για το αν οι συλληφθέντες τρομοκράτες “θα είχαν μιά δίκαιη δίκη”.
Γι’αυτό προφανώς και 8 στελέχη του Σύριζα, πήγαν τότε μάρτυρες υπεράσπισής τους. Για να διασφαλίσουν οτι θα είχαν.
Άλλα επίσης στελέχη τους, χαρακτήριζαν τους δολοφόνους, “πολιτικούς κρατούμενους”.
Άλλο αν απο τους ίδιους ανθρώπους, που κόπτονται κατα τ´άλλα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν ακούστηκε κιχ για τα δικαιώματα των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν και για τον ανείπωτο πόνο των συγγενών τους.
Αυτοί ήταν πάντοτε. Και απο τότε δεν άλλαξαν καθόλου.
fb – Kyriakos Berberidis
