Καραχάλιοι, Νικολόπουλοι, Φαραντούρηδες, αντιεμβολιαστές, πνευματικοί, αστρολόγοι, ηγουμένες σε μοναστήρια, Ρούτσιδες, τσαντήρια στον Άγνωστο, προσχηματικά αιτήματα για εκταφές που δεν έγιναν ποτέ.
Κι απο χθές, ατιμωτική καθαίρεση της μάνας απο τη θέση της προέδρου του Συλλόγου πληγέντων και καταγγελίες για σκιές στην οικονομική διαχείριση…
Ποτέ τόσο λίγοι, δεν ευτέλισαν τόσο πολύ μιά ανείπωτη τραγωδία καθιστώντας την επίκεντρο μιάς αδιανόητης συνωνοσιολογίας, που έφερε σε παράκρουση την κοινωνία και ταλαιπωρεί μιά ολόκληρη χώρα τρία χρόνια τώρα.
Αντι να γίνουν αφορμή αναστοχασμού και προβληματισμού, τα Τέμπη πυροδότησαν μιά συλλογική παράνοια, αφήνοντας έναν λεκέ που θα κάνει καιρό να φύγει.
Και άφησαν κληρονομιά μιά κοινωνία που παλεύει ακόμα με τους δαίμονές της, αδυνατώντας να αντιληφθεί το προφανές.
Ότι για τα Τέμπη έφταιγε και η ίδια.
Γιατί ένα μεγάλο μέρος της αποτελούσε πάντοτε τροχοπέδη σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις .
Γιατί ψήφιζε κατα κανόνα απατεώνες και μαυρογιαλούρους που χάιδευαν αυτιά, διατηρώντας ανέγγιχτα τα λεγόμενα κεκτημένα.
Και γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα “κατόπιν ενεργειών μου”, είναι σαν το ταγκό, που θέλει πάντα δύο.
Διεφθαρμένους πολιτικούς αλλά και μιά κοινωνία δίχως αρχές και δίχως έρμα.
Από το fb – Kyriakos Berberidis
