Εδώ και λίγα 24ώρα, οι δηλώσεις του φίλου του, Μάικλ Ντάγκλας, έχουν ξεκινήσει μία νέα συζήτηση γύρω από το τι κάνει και πώς είναι ο σταρ. «Δεν δουλεύει πια. Είναι καλά. Έχει εξαφανιστεί. Αυτό ξέρω», είπε ο Ντάγκλας.
Παρότι ο ίδιος ο Νίκολσον δεν έχει ανακοινώσει ποτέ επίσημα ότι αποσύρεται από την υποκριτική, η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία «How Do You Know» το 2010.
Σπάνια θεωρήθηκε η εμφάνισή του στο κοινό της ειδικής εκπομπής «Saturday Night Live 50th Anniversary Special» το 2025. Η παρουσία του προκάλεσε συγκίνηση, αλλά και σχόλια από θαυμαστές που ανησύχησαν για την εικόνα του.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο ηθοποιός περνά πλέον μεγάλο μέρος του χρόνου του στην κατοικία του στο Μπέβερλι Χιλς, ενώ άνθρωποι που φέρονται να βρίσκονται κοντά του έχουν εκφράσει ανησυχία για τον περιορισμό των κοινωνικών επαφών του. «Έχει κάνει σαφές ότι το σπίτι του είναι το “κάστρο” του. Οι άνθρωποί του απλώς θα ήθελαν να βγει έξω και να εμφανιστεί έστω για λίγο, ώστε να τους πει πώς είναι ή τουλάχιστον να τους καθησυχάσει ότι είναι καλά», ανέφερε πηγή που επικαλείται το δημοσίευμα της Daily Mail.
Το ίδιο πρόσωπο φέρεται να υποστήριξε ότι οι ημέρες κοινωνικών συναναστροφών του έχουν περάσει και εξέφρασε τον φόβο ότι μπορεί να καταλήξει απομονωμένος, παρά την πολυτάραχη ζωή που έζησε.
Η πρόσφατη φωτογραφία
Στις 24 Απριλίου, ο Νίκολσον γιόρτασε τα 89α γενέθλιά του και η κόρη του δημοσίευσε στον λογαριασμό της στο Instagram μία φωτογραφία του από τη συγκεκριμένη ημέρα.
Η πορεία του Τζακ Νίκολσον
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν Ένα πιστόλι, ένα φιλί, μία δολοφονία (1958). Παίζοντας μικρούς ρόλους, ασχολιόταν παράλληλα με την συγγραφή κάποιων ταινιών χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ εμφανίστηκε και στην τηλεόραση στο The Andy Griffith Show, σε δύο επεισόδια.
Η ακμή στη σταδιοδρομία του Νίκολσον ξεκίνησε με την ταινία Ξένοιαστος καβαλάρης (Easy Rider, 1969). Η ερμηνεία του χαρακτήρα ενός μέθυσου δικηγόρου οδήγησε στην υποψηφιότητά του για το Βραβείο Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησε η ταινία Πέντε εύκολα κομμάτια (Five Easy Pieces, 1970), που προτάθηκε για Όσκαρ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αυτή τη φορά για Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου και στη συνέχεια οι ταινίες Η διπλή ζωή της Ντέζι Γκέιμπλ (On a Clear Day You Can See Forever, 1970), Η γνωριμία της σάρκας (Carnal Knowledge, 1971), Το τελευταίο απόσπασμα (The Last Detail, 1973) και η κλασσική ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι Τσάιναταουν (Chinatown, 1974). Για την ηθοποιία του στις δύο τελευταίες ο Νίκολσον προτάθηκε για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου.
Το πρώτο του Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, το κέρδισε για την ερμηνεία του στην ταινία του Μίλος Φόρμαν Στη φωλιά του κούκου (One Flew Over the Cuckoo’s Nest, 1975). Ακολούθησαν οι ταινίες Επάγγελμα: Ρεπόρτερ (1975), Οι φυγάδες του Μιζούρι (The Missouri Breaks, 1976) και Ο τελευταίος των μεγιστάνων (The Last Tycoon, 1976). Αν και δεν κέρδισε κάποιο βραβείο η ερμηνεία του στην ταινία του Στάνλεϊ Κούμπρικ Η λάμψη (The Shining, 1980), αυτή παραμένει μια από τις πιο καλές του και ίσως η πιο κλασική.
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε επίσης η ταινία Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice, 1981). Για τον ρόλο του στο Οι κόκκινοι (Reds, 1981) προτάθηκε για Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, δυο χρόνια αργότερα κέρδισε το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο Σχέσεις στοργής (Terms of Endearment, 1983), ενώ για το Καλύτερα δε γίνεται (As Good As It Gets) του 1997 κέρδισε το τρίτο του όσκαρ. Επίσης προτάθηκε για Όσκαρ για τις ταινίες Η τιμή των Πρίτζι (Prizzi’s Honor, 1985), Ξένοι στην ίδια πόλη (Ironweed, (1987), Ζήτημα τιμής (A Few Good Men) (1992) και Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt, 2002). Στον αντίποδα των επιτυχιών αυτών ήταν η διάκρισή του για το Χρυσό Βατόμουρο ως χειρότερος Ηθοποιός της Χρονιάς, για τις ταινίες του Ο προστάτης (Man Trouble) και Χόφα (Hoffa, 1992). Η ταινία Μπάτμαν (1989), στην οποία ενσαρκώνει τον ψυχοπαθή εγκληματία Τζόκερ, σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Ο Νίκολσον προσωπικά κέρδισε κατόπιν ειδικής συμφωνίας το αστρονομικό ποσό των 60.000.000 δολαρίων.
Από τις πιο πρόσφατες ταινίες του είναι οι Κάλλιο αργά παρά αργότερα (Something’s Gotta Give, 2003), Ο πληροφοριοδότης (The Departed, 2006) και Επιθυμίες… στο παρά πέντε (The Bucket List, 2007).
