«Είμαστε το μοναδικό έθνος όπου οι εθνικές επέτειοι δεν είναι αποτέλεσμα νικών αλλά είναι έναρξη αγώνα.
Και η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου, δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα. Είναι έναρξη αγώνα.
Δηλαδή λέμε: “Δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει το ότι ξεκινώ αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος…”
~ Μανώλης Γλέζος ~
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι γνωστοί αποδομητές της εθνικής μας μνήμης επιστρέφουν με την ίδια κασέτα: «Γιατί γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι το τέλος του;».
Τόση δυσκολία να καταλάβουν τι ακριβώς τιμούμε; Ή μήπως το πρόβλημα είναι πως, όταν μιλάμε για το ελληνικό «ΟΧΙ», αναγκαζόμαστε να θυμηθούμε έννοιες που χαλούν τη βολή κάθε επίδοξου αποδομητή πατρίδα, τιμή, αντίσταση, θυσία;
Βέβαια η ειρωνεία είναι απολαυστική τα λόγια που παραθέτω ανήκουν στον μακαρίτη Μανώλη Γλέζο, ένα εμβληματικό πρόσωπο της Αριστεράς και της Εθνικής Αντίστασης. Τι θα κάνουν τώρα; Θα τα απορρίψουν κι αυτά επειδή δεν χωρούν στα σημερινά τους ιδεολογικά καλούπια; Ή Θα ανακαλύψουν ξαφνικά ότι η εθνική μνήμη είναι αποδεκτή μόνο όταν δεν ενοχλεί τις βεβαιότητές τους;Ας το καταλάβουν επιτέλους στις 28 Οκτωβρίου δεν γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου. Γιορτάζουμε την άρνηση ενός λαού να παραδοθεί!
Το 1940 οι Έλληνες δεν είχαν προφητείες για τη νίκη, ούτε εγγυήσεις ότι θα επιστρέψουν ζωντανοί. Είχαν απέναντί τους μια πολεμική μηχανή και μπροστά τους μια επιλογή υποταγή ή αντίσταση. Επέλεξαν την αντίσταση, γνωρίζοντας ότι μπορεί να πληρώσουν την απόφασή τους με το ίδιο τους το αίμα.Στην Πίνδο, στα βουνά της Αλβανίας, στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά, γράφτηκε μια ιστορία που δεν χωρά σε φτηνές εξυπνάδες και επετειακές ειρωνείες. Άνθρωποι άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, πάλεψαν μέσα στο κρύο, τραυματίστηκαν, σκοτώθηκαν. Κάποιοι δεν επέστρεψαν ποτέ.Κι όμως, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που αντιμετωπίζουν την επέτειο σαν να πρόκειται για ένα ημερολογιακό λάθος που πρέπει να διορθωθεί!
Το ίδιο, βεβαίως, θα έπρεπε να τους προβληματίζει και για την 25η Μαρτίου 1821. Οι Έλληνες δεν περίμεναν να τους εγγυηθεί κανείς την επιτυχία για να επαναστατήσουν απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεν είχαν εξασφαλισμένη νίκη, ούτε κάποιον ισχυρό προστάτη να τους υποσχεθεί ότι όλα θα πάνε καλά. Είχαν την απόφαση να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, ακόμη κι αν το τίμημα ήταν η ζωή τους.Αυτό είναι που τιμούμε το θάρρος να αρχίζεις έναν αγώνα χωρίς να γνωρίζεις αν θα τον τελειώσεις νικητής.Η νίκη είναι η δικαίωση. Η απόφαση, όμως, είναι η αρχή των πάντων. Αν οι πρόγονοί μας περίμεναν πρώτα να εξασφαλίσουν το αποτέλεσμα, ούτε το 1821 θα είχε ξεσπάσει ούτε το 1940 θα είχε γραφτεί ως Έπος.
Για όσους εξακολουθούν να αναρωτιούνται και δεν πείθονται από όλα τα παραπάνω γιατί τιμούμε την αρχή του αγώνα, ας κοιτάξουν τη φωτογραφία του νεκρού Έλληνα στρατιώτη στη Γραμμή Μεταξά, τον Απρίλιο του 1941. Η λεζάντα που τη συνοδεύει αποδίδει τη φράση: «Οι Έλληνες πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι τους».
«Ἀνδρῶν ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος».
Αυτός είναι ο πόλεμος πίσω από τις επετείους. Αυτό είναι το τίμημα πίσω από τις λέξεις και αυτή είναι η ιστορική παρακαταθήκη που οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας ότι η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι με όλα. Αλλά όποιος αδυνατεί να καταλάβει γιατί τιμούμε το ελληνικό «ΟΧΙ», ας αναρωτηθεί πρώτα τι ακριβώς θα ήθελε να γιορτάζουμε την απόφαση της αντίστασης ή την ασφάλεια της υποταγής;
Γιατί η ουσία είναι μία,το τέλος το γράφει η ιστορία. Την αρχή, όμως, την αποφασίζουν εκείνοι που έχουν το θάρρος να αντισταθούν και το ελληνικό «ΟΧΙ» δεν χρειάζεται την άδεια κανενός για να παραμείνει σύμβολο εθνικής αξιοπρέπειας.
🇬🇷 Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940! Τιμή και δόξα στους ήρωες του ’40! Τιμή σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελλάδα! ⚔️🔥
✍️ Στυλ. Καβάζης
ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΕΙ…
