Διαβάζω οτι παραιτήθηκε απο το ΠΑΣΟΚ μία δικηγόρος που ηταν αναπληρώτρια τομεάρχης Δικαιοσύνης και ακούγεται οτι θα μεταπηδήσει τώρα στο κόμμα Τσίπρα.
Σε άρθρο της στην ΕφΣυν η εν λόγω, αφου ασκεί σφοδρή κριτική στην ηγεσία, τάσσεται υπερ μιάς “ευρύτερης προοδευτικής πλειοψηφίας”, ενώ αναφέρει οτι “η στρατηγική της αυτόνομης πορείας και της πρωτιάς με μια ψήφο αγνοεί τους πραγματικούς συσχετισμούς και καθιστά το στόχο εξαιρετικά δύσκολο έως μη ρεαλιστικό…”.
Μέχρις εδώ καλά, τίποτα το συγκλονιστικό, η γυναίκα απλώς λέει μέσες-άκρες αυτό που ο κόσμος το’χει τούμπανο και στο ΠΑΣΟΚ κρυφό καμάρι. Οτι ο αρχηγός δεν τραβάει , οτι το brand ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον ελκυστικό στον κόσμο, οτι η επιρροή του στα μεγάλα αστικά κέντρα και τη νεολαία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, οτι με τα “Νίκο γερά, να φύγει η Δεξιά”, μπορεί να κερδίσει κανείς εκλογές σ´εναν εξωραϊστικό σύλλογο αλλά μάλλον όχι εθνικές εκλογές.
Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο είναι οτι χαρακτηρίζει τη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ την περίοδο 2012-15, ως “καθοριστική αλλά ταυτόχρονα και τραυματική για το ΠΑΣΟΚ” γιατί “θόλωσε την πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα”.
Όλως περιέργως αυτή η άποψη δεν είναι πλέον μειοψηφική στο ΠΑΣΟΚ αλλά ακούγεται τελευταία απο όλο και περισσότερα στόματα.
Και διερωτάται κανείς, είναι δυνατόν να έχουμε ξεχάσει τη δεκαετή οικονομική κρίση και τα μνημόνια λίγα μόλις χρόνια αφ´οτου βγήκαμε απ´τη στενωπό ;
Είναι δυνατόν να έχουμε ξεχάσει οτι δεν είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και η χώρα ήταν με το ένα πόδι στο γκρεμό ;
Και άν η περίοδος 2012-15 ήταν “τραυματική” για το ΠΑΣΟΚ, πώς και δεν ήταν τραυματική αυτή του 2009-11 όταν τότε ήταν που αποφασίστηκαν τα πιο επώδυνα μέτρα ;
Κι αν με τον όρο “τραυματική εμπειρία” εννοούν το πράγματι ιστορικά χαμηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ στις πρώτες εκλογές του ‘15, γιατί ξεχνούν να αναφέρουν οτι αυτό ήταν μεταξύ άλλων, και αποτέλεσμα της διάσπασης που έκανε τότε ο Γιώργος με το ΚΙΔΗΣΟ ;
Γιατί τέτοια επιλεκτική μνήμη ;
Και γιατί τέτοια ακατανόητη απαξίωση μιάς θεσμικά υποδειγματικής συμπεριφοράς, όπως αυτή τότε του ΠΑΣΟΚ που έβαλε πλάτη, όταν κανονικά θα’πρεπε να τη διαλαλούν στην πραμάτεια τους και να την προβάλλουν ως ιστορική απόδειξη ευθύνης ;
Τί σόι άνθρωποι είναι αυτοί όταν έρχονται δέκα χρόνια μετά, και αφήνουν να εννοηθεί οτι υπήρχε τότε κι άλλος δρόμος, όταν ήμασταν ταπί και ψύχραιμοι και εκλιπαρούσαμε για δανεικά όπως ο εθισμένος για τη δόση ;
Κι αν υποθέσουμε οτι υπήρχε, γιατί δεν μας τον είπαν τότε και μας άφησαν στα σκοτάδια ;
Εκτός φυσικά αν με τον άλλο δρόμο εννοούν την “υπερήφανη διαπραγμάτευση” του Τσίπρα.
Όταν τους δείξαμε οτι του Ελληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει.
Άλλο αν αυτό μας στοίχισε καμμιά εκατοστή δις παραπάνω.
fb – Kyriakos Berberidis
