ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
«Κυνηγάω τα πάντα» , δεν σημαίνει όμως ότι ξεφεύγω και από τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί για το κυνήγι. Απεναντίας, κυνηγάω σύμφωνα με τους κανόνες , εκτός και αν το θήραμα δεν καταγράφεται στους καταλόγους…
Κυνηγά ο άνθρωπος από γεννησιμιού του με άπειρους τρόπους, με τα βέλη του, την καραμπίνα του, την πειθώ του, τη ματαιοδοξία του, το ναρκισσισμό του, τη δύναμη του. Κυνηγά και για την υστεροφημία του. Και για την σοφή ,σεβαστή μνήμη.
Ο κάθε κυνηγότοπος έχει εν αφθονία θηράματα που προσφέρονται για κυνήγι .
Στην Ψαρρού της Μυκόνου κυνηγάνε το «ωμό κρέας», στην Οία της Σαντορίνης το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, στον πορθμό του Ευρίπου την αλλαγή των ρευμάτων, στα γκέτο της Αθήνας την ψεύτικη ζωή, που σε ταξιδεύει σε κόσμους αλλιώτικους, στη γωνία Πανεπιστημίου και Μπενάκη κυνηγάνε τα πράσινα βιολογικά προϊόντα, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων κυνηγάνε το αυριανό βόλεμα στον υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, στις εθνικές οδούς κυνηγάνε το θάνατο διακοσαρίζοντας σε ανάποδες κλίσεις, στα διόδια επαρχιακών δρόμων κυνηγάνε να σου πάρουν τα ευρώ με το ζόρι, οι «σύγχρονες τάσεις» κυνηγάνε την πράσινη ανάπτυξη που φέρνει χρήμα άκοπα, οι δεξαμενές σκέψεις ( τα γνωστά « think tanks” ) κυνηγάνε να μας μαντρώσουν όλους σε ένα παγκόσμιο Χωριο για το καλό μας, η χρόνια λιτότητα στη χώρα μας κυνηγά διαρκώς να μας βάλει στεφάνι για να έχει πρόσωπο στην κοινωνία, το αφεντικό κυνηγά παση θυσία να μας ελαφρύνει την τσέπη μας και να γεμίσει τη δίκη του.
Τι γαρ, τολμηρέ, κυνάγεις; Τον αέρα τον καθαρό, γιατί αυτός της πόλης μολύνθηκε από την πλύση εγκεφάλου. Κυνηγάω την ελευθερία , που μου τη στερούν σε κάθε βήμα μου. Κυνηγάω διότι ακολουθώ τη φυση μου. Και αν κάποτε μου στερήσουν και αυτό το δικαίωμα οι «σύγχρονες τάσεις», θα κυνηγάω με το μυαλό μου. Αν μου πειράξουν και το μυαλό, θα κυνηγάω με την ψυχή μου. Και την ψυχή κανένας νόμος και κανένας θεός δεν μπορεί να την αγγίξει.
Κυνηγάω στα βουνά και στα δάση, επειδή είμαι παιδί (είμαστε παιδιά) της γης. Και η καταστροφή του πλανήτη δεν κινδυνεύει από μένα, ούτε η πανίδα επειδή εγώ φέρω πυροβόλο όπλο. Ποιος άραγε, είναι ο επικίνδυνος αυτός που θα κυνηγήσει τρεις μήνες το χρόνο στα δάση ή αυτός που εσαεί επιδιώκει να μου φυρανει το μυαλό με τις ανοησίες που σερβίρει με στόμφο και δήθεν σοβαρότητα, κοπτόμενος τάχα για το καλό της πανίδας ; Και είναι και άσχετος. Ποιος άραγε, γνωρίζει καλύτερα την πανίδα από τον κυνηγό; Μήπως ο θαμώνας στις κομματικές λέσχες ή ο μόνιμος πελάτης στις μπάρες πίνοντας μπίρες ;
Κυνηγάω στα δάση, όμως, δεν σημαίνει ότι λυμαίνομαι ο,τι κινείται σε αυτά. Δίχως φραγμούς και όρια. Δεν κυνηγάω κρυφά , μυστικά, χωρίς να γίνω αντιληπτός, δεν κυνηγάω δηλαδή λάθρα. « Ο λάθρα θηρεύων, ο παράνομος κυνηγων απηγορευμενα θηράματα, είτε εις περιοχήν ή περιοδον απηγορευμενην», δηλαδή ο λαθροθήρας, είναι γνωστός στον κυνηγετικό σύλλογο, στην τοπική κοινωνία, ακόμα και σαν προμηθευτής κυνηγετικού κρέατος που πηγαίνει και σε «εξέχοντα μέλη». Αυτόν αν η κοινωνία δεν μπορεί να τον σταματήσει, να τον καταγγείλει, να τον συνετίσει, να τον τιμωρήσει, τότε, δυστυχώς, και η κοινωνία μας ζει «λάθρα», και δικαίως θα υποστούμε τις συνέπειες από τη «διεθνή καταιγίδα της οικολογίας» που έφτασε και στα μέρη μας, να «κατευθύνει» και να «ισιώσει» τα πράματα .
