Συνέβη τα ξημερώματα μια ασύλληπτη τραγωδία με πέντε νεκρές γυναίκες, βιοπαλαίστριες, που δούλευαν νυχτερινή βάρδια γιατι το πρωί έπρεπε να φροντίζουν τα παιδιά τους.
Ηρωίδες της ζωής που όμως η μοίρα τους έπαιξε άσχημο παιχνίδι.
Κλαίμε κι εμείς για τις χαμένες ζωές και κλαίμε μαζί με τους συγγενείς που έμειναν πίσω με χιλιάδες αναπάντητα “γιατί”.
Τα κλάματα όμως ελάχιστα βοηθούν.
Και ειδικά τα κροκοδείλια μάλλον καθόλου.
Πριν ακόμα κατακάτσουν οι στάχτες, απ´το πρωί βγήκαν παγανιά όρνεα και ύαινες να σπεκουλάρουν πάνω στα αποκαΐδια.
Χωρίς καν να έχει ξεκινήσει η έρευνα, άλλος μιλάει για “ασυδοσία του κεφαλαίου”, άλλος για το “ανάλγητο κράτος”, άλλος για “έγκλημα”, άλλος για “δολοφόνους”.
Άνθρωποι που αποδεδειγμένα δεν έχουν δουλέψει λεπτό, έχουν άποψη επι παντός του επιστητού.
Και απο κοντά, οι συνήθεις ύποπτοι, τα κόμματα της αντιπολίτευσης που απαιτούν να γίνει “εξονυχιστική έρευνα για τα αίτια”.
Ότι αυτούς δηλαδή περίμεναν οι αρμόδιοι για να ξεκινήσουν την έρευνα και να κάνουν τη δουλειά τους.
Και ώρες είναι να πάνε τώρα και εκπρόσωποι των κομμάτων στον τόπο της τραγωδίας, για μια δήθεν επιτόπια αποτίμηση και για να δείξουν δήθεν συντετριμμένοι.
Αφόρητες κοινοτοπίες, κουβέντες που λέγονται για να λέγονται και που δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο τον πυρήνα του προβλήματος.
Και το πρόβλημα είναι οτι δεν υπάρχει κουλτούρα ασφαλείας στη χώρα, ούτε υπήρξε ποτέ. Ούτε σε κρατικό επίπεδο αλλά ούτε και σε ατομικό.
Η Σάμινα, το Μάτι, η Μάνδρα, τα Τέμπη, τα εκατοντάδες τροχαία που συμβαίνουν καθημερινά, είναι όλα εκφάνσεις της ίδιας αντίληψης.
Μιάς αντίληψης που εδράζεται στην ανευθυνότητα και στο “δε βαριέσαι”.
Είμαστε κατα βάση λαός χαβαλέδων και μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ.
Γιατί αν αλλάζαμε, δεν θα ήμασταν εμείς.
fb – Kyriakos Berberidis
