Προχθές γνώρισα τον Αλέξη, έναν γιατρό γύρω στα 40. Παθολόγος. Μετά από έναν χρόνο στην Κύπρο, επιστρέφει Ελλάδα. (Ήδη επέστρεψε).
“Φεύγω φίλε, διότι εδώ θα βρεθώ φυλακή”.
Νόμισα πως μου τόπε για πλάκα και γέλασα. Μιλούσε σοβαρά όμως. Εννοούσε πως το όλο νοσοκομειακό “περιβάλλον” και η κρατούσα γενική “αντίληψη” των υφισταμένων του (“στα αρχίδια μας όλα”), ήταν απλά θέμα χρόνου να τον κάνουν να χάσει αναίτια ασθενή και να τον κλείσουν στη μπουζού.
“Ήμουν στον Ευαγγελισμό και έπαιρνα 1.500 ευρώ. Ήρθα εδώ και έπαιρνα 8.000. Αλλά κινδύνευα ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ. Επιστρέφω στον Ευαγγελισμό”.
Εντάξει, η Ελλάδα δεν είναι ο ευρωπαϊκός παράδεισος. Αλλά δεν είναι και κόλαση. Δεν είναι η πλούσια σκατόγρια που αν κοιμηθείς μαζί της θα σε γεμίσει λεφτά. Αλλά είναι η γκόμενα που άμα αποφασίσει να σε αγκαλιάσει θα νιώσεις μια ασφάλεια χωρίς προηγούμενο. Μα πρέπει να σούχει λείψει αυτή η “αγκαλιά” για να την εκτιμήσεις.
* Δεν υπάρχει τίποτε σαν τον πολιτισμό. Τον πολιτισμό τον καθημερινό, τον ανθρώπινο. Και η Ελλάδα, είναι μια βαθιά πολιτισμένη χώρα, όσο κι αν ένα μικρό τρισάθλιο κομμάτι της προσπαθεί για το εντελώς αντίθετο.
Να εκτιμάτε την Ελλάδα.
Αντιγραφή από Παύλος Κιρκασίδης
