Συχνά θεωρούμε πως η υποστήριξη προς τα άτομα με αναπηρία εξαντλείται στις καλές προθέσεις. Ωστόσο, υπάρχει μια αθέατη πλευρά στις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις που μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά τοξική: οι έμμεσες διακρίσεις κατά της αναπηρίας. Πρόκειται για το σύνολο των προκαταλήψεων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, όχι μόνο μέσα από εμπόδια στους δρόμους, αλλά κυρίως μέσα από τη γλώσσα και τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω τους.
Πολλές από τις φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, θεωρώντας τες μάλιστα υποστηρικτικές, στην πραγματικότητα κρύβουν βαθιά ριζωμένα στερεότυπα. Όταν αποκαλούμε κάποιον «πηγή έμπνευσης» απλώς και μόνο επειδή ζει τη ζωή του, ή όταν επαινούμε τη «θυσία» των φροντιστών του, άθελά μας μειώνουμε την προσωπικότητα του ατόμου.
