Ο ειρωνικός πρόεδρος, ο θεσμός που δεν… αγγίζεται, απεχθάνεται τον πολιτικό επικεφαλής του αθλητισμού γιατί δεν πάει με τα «νερά του», δεν γουστάρει τους ανθρώπους που έγραψαν ιστορία και γι’ αυτό όλοι φεύγουν από κοντά του. Γράφει ο Χρήστος Μπούκουρας.
Οι αποκαλύψεις του Slam Dunk, ανατριχιάζουν. Πίσω από κλειστές πόρτες, εκεί που αισθάνεται σα βασιλιάς, θεωρεί πως απευθύνεται σε αυλικούς του αποκλειστικά, ο Βαγγέλης Λιόλιος φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο. Κάτω από την μάσκα που έπεισε κάποιους να τον στηρίξουν. Πριν αναλάβουν τα συμφέροντα του συστήματος να τον έχουν… στον αφρό.
Χωρίς δισταγμό, ο Λιόλιος φέρεται να μιλά ειρωνικά και επικριτικά για τον Γιάννη Βρούτση. Πολιτικό προϊστάμενο του αθλητισμού. Γιατί; Μα προφανώς όταν έχει συνηθίσει τις… αγκαλιές με τον Αυγενάκη και όσα αυτό συνεπάγεται, η όποια προσπάθεια που δεν έχει βάση της την εξυπηρέτηση του Λιόλιου, θεωρείται «εχθρική» στο μυαλό του.
Ο Αυγενάκης του… άνοιξε τις πόρτες στην ΕΟΚ. Με τον τρόπο εκλογών, με τα «φωτογραφικά» όρια ηλικίας, με την απαγόρευση διεξαγωγής ψηφοφορίας στη Λεωφόρο με φυσική παρουσία. Για να ακολουθήσουν η μονιμοποίηση του Final-8 του Κυπέλλου στο Ηράκλειο, η wild card της Elite League σε ομάδα της περιφέρειας όπου εκλέγεται ο Αυγενάκης. Με τον Βρούτση τα βρήκε διαφορετικά τα πράγματα. Γι’ αυτό και οι ανακοινώσεις… πικρίας στο πρόσφατο παρελθόν, ή στην προκειμένη περίπτωση οι ειρωνικές και επικριτικές αναφορές προς τον υπουργό.
Πέρα απ’ την αίσθηση πως η πολιτική πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, ο Λιόλιος το έχει πάει μερικά βήματα παραπέρα. Θεωρώντας πως και οι άνθρωποι που έχουν δοξάσει το μπάσκετ, το σήκωσαν στα ουράνια και γέμισαν χαρές τον κόσμο, πρέπει να είναι κάτι σαν… κομματόσκυλα του.
Οι αποκαλύψεις που διαβάσατε για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, είναι μόνο ένα παράδειγμα. Τον συγκεκριμένο άνθρωπο στο μεταξύ, δεν θα έπρεπε όχι να τον ειρωνεύεται ή να μιλά επιθετικά και εκνευρισμένα γι’ αυτόν, αλλά όφειλε να σηκώνεται όρθιος να χαμηλώνει το βλέμμα και μετά να του δίνεται το δικαίωμα να πει το όνομά του.
Από το 2021 όταν και… θρονιάστηκε στο ελληνικό μπάσκετ, ο Λιόλιος διαφήμιζε πως θέλει όλους τους «μύθους» γύρω του. Στην πορεία των ετών, θεωρείτε τυχαίο πως οι περισσότεροι εξ αυτών είτε έχουν απομακρυνθεί από το πλευρό του, είτε προτιμούν να μην εμφανίζονται πουθενά;
Το ότι ο Λιόλιος απεχθάνεται το μπάσκετ και το θεωρεί «όργανο» των συμφερόντων του, το έχουν καταλάβει οι πάντες. Ακόμη και οι… βολεμένοι του συστήματος αυτού. Πλέον, γίνεται ξεκάθαρο πως και το ίδιο το μπάσκετ, οι άνθρωποι που το αγαπούν και το γιγάντωσαν στην Ελλάδα, απεχθάνονται τον Λιόλιο σαν πρόεδρο της ΕΟΚ. Ο θεσμός ναι μεν δεν αγγίζεται, αλλά κατάντησε να προκαλεί αηδία όπως φαίνεται.
Ο Νίκος Ζήσης είναι GM της Εθνικής ομάδας. Μόλις βρήκε την ευκαιρία, ανέλαβε πόστο στην ΚΑΕ Άρης. Και εδώ και καιρό μοιάζει όλο και περισσότερο να μη συνδέεται με καταστάσεις που αφορούν την Ομοσπονδία.
Ο ίδιος ο Βασίλης Σπανούλης, είπε ευθέως πως δεν θα παίρνει διαρκώς πάνω του την ευθύνη. Ατάκα που βγήκε απ’ το στόμα Ομοσπονδιακού τεχνικού και ήταν ευθέως «καρφί» για την ΕΟΚ του Λιόλιου.
Ο Κώστας Τσαρτσαρής που έτσι κι αλλιώς στο αναπτυξιακό των Εθνικών ομάδων βρίσκεται, είναι σα να κάνει διαρκώς βήματα προς τα πίσω. Σα να μη θέλει να εμπλέκεται πουθενά. Ενώ στις αρχές οι δημόσιες τοποθετήσεις του και η προβολή του, ήταν σε σημαντικό βαθμό.
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης που είχε πόστο στο αναπτυξιακό, σηκώθηκε και έφυγε παρά τις προσπάθειες του Λιόλιου να μην το κάνει. Και η κίνησή του αυτή δεν σχετιζόταν σε τίποτα με το τωρινό του πόστο στον Παναθηναϊκό, καθώς μιλάμε για μήνες πριν.
Ο Ευθύμης Ρεντζιάς που έμοιαζε… πρωτοπαλίκαρο του Λιόλιου, προτίμησε να μην ασχολείται καν με την Ομοσπονδία. Γενικός διευθυντής στον ΕΣΑΚΕ (GBL) πλέον.
Όλο το ελληνικό μπάσκετ, απομακρύνεται από τον Λιόλιο. Μόνο ένας Ντικούδης παραμένει κοντά του. Δηλαδή ο μοναδικός ανάμεσα σε όλους αυτούς, που δε δίστασε να παίξει ρόλο υπερασπιστή, εμπλέκοντας τον εαυτό του εκεί που δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει.
Το πόσο ακόμη θα είναι στη θέση του ο Βαγγέλης Λιόλιος, θα το δούμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως το ίδιο το μπάσκετ τον ωθεί μακριά του. Γιατί καθημερινά το καταστρέφει, το απομακρύνει από τις αρχές του και καταδικάζει το μέλλον του. Με το ένδοξο παρελθόν να το αντιλαμβάνεται καλύτερα απ’ τον καθένα.
