ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Το να σέβεσαι τους θεσμούς δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να συμφωνείς με τις απόψεις, τις πράξεις και τους σχεδιασμούς εκείνων που τους εκπροσωπούν. Αντίθετα, πρέπει να διαφωνείς όταν , κατά την κρίση σου, διακυβεύεται το κοινό συμφέρον.
Εκείνο που οι νοήμονες άνθρωποι έχουν καταλάβει σε τούτη τη ζωή είναι ότι στις σύγχρονες κοινωνίες κανείς δεν είναι αλάνθαστος ούτε βρίσκεται στο απυρόβλητο, οποία θέση κι αν κατέχει στον κοινωνικό ιστό. Όλοι είμαστε κριτές, αλλά και κρινόμενοι και οι υποτιθέμενες θέσεις ισχύος ή εξουσίας στις οποίες πιθανόν περιστασιακά βρισκόμαστε δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση δύναμης και ηγεμονίας. Στην πραγματικότητα, όλα έρχονται αλλά και παρέρχονται και καθώς φεύγουν θα πρέπει να μας αφήνουν πίσω τους αναλλοίωτους – τουλάχιστον ηθικά – απέναντι σε ο,τι θελήσαμε να εκπροσωπήσουμε με ανιδιοτέλεια. Και προφανώς στην παραζάλη των ηγεμονικών παραισθήσεων ή ψευδαισθήσεων γίνονται λάθη από τους περισσότερους , ακόμη κι από εκείνους που θεωρούν ότι φέρουν το χάρισμα του αλάνθαστου. Όμως τα λάθη πρέπει να αναγνωρίζονται, να διορθώνονται και, αν μη τι άλλο, να μην επαναλαμβάνονται.
Ένα από τα συνηθέστερα λάθη των κυνηγετικών ταγών μας είναι οι στενές σχέσεις τους με πολιτικά πρόσωπα, τα οποία πάντοτε τα προσκαλούν σε γενικές συνελεύσεις (σιγά μη πηγαίνουν )και εκδηλώσεις (εδώ γίνεται το αδιαχώρητο ).
Ίσως επειδή προσδοκούν στη βοήθεια των προσώπων αυτών απέναντι στο κυνήγι, επειδή αποτελούν το «κερασάκι» της επισημότητας, κι από τα οποία μάταια προσμένουν εδώ και χρόνια οι οργανώσεις μας. Ακόμα, τα τυποποιημένα επαινετικά ή κολακευτικά σχόλια των επισήμων προσκεκλημένων στάθηκαν ανεπαρκή, αδύναμα ή ψεύτικα, αφού το τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή οι εξελίξεις για το κυνήγι, είναι αποκαρδιωτικό και δυσοίωνο.
Κι αναρωτιέμαι : Τόσα χρόνια προσκαλούνται σε εκδηλώσεις επιφανείς πολιτικοί οι οποίοι βγάζουν μέχρι και δάκρυ για το ήθος και το έργο των κυνηγων. Κανείς από αυτούς δεν κατόρθωσε να ορθώσει το ανάστημα του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και να υποστηρίξει τα δίκαια αιτήματά τους;
Διότι εάν το έκαναν όλοι αυτοί, είναι βέβαιο ότι η μοίρα και το ριζικό του κυνηγού θα ήταν διαφορετικά.
Δυστυχώς, χορτάσαμε μόνο από λόγια και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις «πολιτικών φίλων» των κυνηγων αλλά και από την γκλαμουράτη παρουσία τους σε εκδηλώσεις μας, προφανώς για να μη φαινόμαστε παρακατιανοί…
