Δεν θέλω να τα κρατάω μέσα μου. Τσαντίζομαι. Ακούω πολιτικά καφριλίκια καθημερινά. Κάποια από άτομα που έχουν χρήματα και μάλιστα πολλά αλλά το κόμμα τους είναι άπατα. Λαλούν μπας και τα πρήξουν στον Κυριάκο. Χθες το απόγευμα καφέ στην Πρέβεζα. Το πάρκινγκ γεμάτο κάπου στριμώχτηκα και πάρκαρα. Το διέσχισα όλο και έφθασα για την κλασσική βόλτα στην παραλία. Που είναι η φτώχια ρε μπαγλαμάδες. Τι αυτοκινητάρες ηλεκτρικές αραγμένες. Τι θεόρατα τζιπ με Ηπείρου αριθμούς. Ρε αει στο άνεμο πολιτικά άρρωστα γομάρια. Σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα 5ετιας. Περισσεύον τόσα;
Αλλά θα πω κάτι που ήταν η συζήτησή μας καθώς το παρακολουθούσαμε. Καροτσάκια super market πηγαινοέρχονταν γεμάτα τρόφιμα από γνωστό super market. Φέτος έντονα παρατηρήθηκε να τρώνε μέσα οι έχοντες κότερα. Εκεί άδειαζαν τα καροτσάκια και ξανά πίσω στην βάση τους. Θέμα συζήτησης αυτό. Είδαμε δε πολλά τραπέζια στρωμένα να τρώνε πάνω στο κότερο. Εκεί είπε ο φίλος Πρεβεζιάνος τα φαγάδικα φέτος στην πόλη δεν περπάτησαν καλά.
Ναι αλλά να νοικιάζουν κότερα βρίσκουν. Μάλιστα και οικογένειες Έλληνες. Πάντως από αυτούς άκουσα ότι μαζευτήκαμε μέσα στο λιμάνι έρχεται καταιγίδα. Την γεύτηκα όλη στην επιστροφή. Απόψε στην Πρέβεζα η γιορτή σαρδέλας. Άλλο ένα ζωντανό βράδυ, το τελευταίο του καλοκαιριού.
ΣΧΟΛΙΟ: Τώρα θα πω τον πόνο μου…
