Αυτή η μικρή γωνιά στην εσχατιά της Ευρώπης, που πέρασε κάμποσες δικτατορίες, κινήματα, επαναστάσεις, που την έτρωγε πάντα το σαράκι του διχασμού, που κέρδισε αλλά έχασε και πολέμους, που στριμωγμένη κάποτε στη μισή Πελοπόννησο έφτασε να κατακτήσει τη Σμύρνη και την ανατολική Θράκη και παραλίγο να φτάσει κι έξω απο την Άγκυρα, αυτή η χώρα που καταστράφηκε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο χάνοντας όλες τις υποδομές και το 10% του πληθυσμού της, αυτή η χώρα που την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη άρχισε να ανοικοδομείται, η ίδια μαχόταν για να μη γίνει Αλβανία, αυτή λοιπόν η χώρα, παρ’όλα τα στραβά της, έφτασε να γίνει μέλος του πλουσιότερου κλάμπ του κόσμου, της ευρωζώνης, αλλά και επίζηλο μέλος μιάς κλειστής λέσχης με τα περισσότερο ευημερούντα έθνη του πλανήτη.
Ενώ τα τελευταία 51 χρόνια απολαμβάνει την καλύτερη ίσως δημοκρατία της ιστορίας της.
Η πορεία δεν ήταν ασφαλώς γραμμική και η επώδυνη πτώχευση μόλις πριν μια δεκαπενταετία, άφησε τα σημάδια της.
Αλλά η ήλιος, το φώς και η ιστορία της παρέμειναν ανεξίτηλα στο χρόνο.
Το σαράβαλο πέρασε λοιπόν απο ΚΤΕΟ, και παρ’όλες τις παθογένειες που δεν εξέλιπαν, ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.
Και αν δεν μας καταπιεί η μαύρη τρύπα της αυτοκαταστροφικότητας, σε λίγα χρόνια απο τώρα η άλλοτε ψωροκώσταινα θα περάσει σε άλλη πίστα.
fb – Kyriakos Berberidis
