Φόρτωση Text-to-Speech…
Η ατμόσφαιρα, βαριά. Ο ουρανός, χρώμα ανοιχτό γκρίζο. Δεν είναι για βροχή. Ενα κράμα νέφους και υγρασίας. Το πρώτο που αντικρίζουμε βγαίνοντας από το μετρό είναι μια σειρά από ουρανοξύστες και μια παρέα γυναικών, μεταξύ των 70 και άνω ετών, να κάνουν τις πρωινές ασκήσεις τους ακούγοντας κινεζική μουσική –ιδανική για σπα που λέει και μια φίλη– από ένα φορητό ηχείο μπροστά στη βιτρίνα ενός καταστήματος. Είναι 7 το πρωί και η Σαγκάη των 26 εκατομμυρίων κατοίκων είχε μόλις αρχίσει να ξυπνάει. Η στήλη βρέθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου σε μια μικρή στάση πριν από τον τελικό προορισμό της: το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της ιστορικής πόλης Γουζέν, όπου προσκλήθηκε και ένα ελληνικό έργο – ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Μια παράσταση που ξεκίνησε το ταξίδι της από την Επίδαυρο το 2023, συνέχισε στο Χονγκ Κονγκ το 2025 και τώρα επιστρέφει στην Κίνα.
Κινούμαστε στο κέντρο της Σαγκάης, περνάμε μικρούς και μεγάλους δρόμους, εργοτάξια που σηκώνουν νέους ουρανοξύστες, μαθαίνουμε πώς να αποφεύγουμε τα ηλεκτρικά μηχανάκια που κυκλοφορούν αθόρυβα πάνω σε δρόμους και πεζοδρόμια, βλέπουμε μικρούς και μεγάλους πάνω σε κίτρινα και μπλε κοινόχρηστα ποδήλατα, αγόρια και κορίτσια ντυμένα σαν χαρακτήρες manga να κυκλοφορούν στους δρόμους, ομπρελίνα να ανοίγουν με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου, τρίκυκλα με πραμάτειες να κορνάρουν σε όσους μπαίνουν στον δρόμο τους και υπερσύγχρονα ηλεκτρικά αυτοκίνητα στους δρόμους.
Οι εικόνες περνούν από μπροστά μας σαν αναρτήσεις σε ένα ασιατικό τάιμλαϊν. Ουρανοξύστες από τη μια πλευρά και πιο πίσω μικρά διαμερίσματα με κρεμασμένα ρούχα να στεγνώνουν στα παράθυρα. Στον κεντρικό πεζόδρομο, τα μεγάλα δυτικά brands ανταγωνίζονται κινεζικούς μηχανικούς δράκους που βγάζουν ατμούς από τα ρουθούνια τους και τραβούν τους τουρίστες στα μαγαζιά. Το βράδυ η κεντρική αγορά γίνεται μια πολύβουη, πολύχρωμη, εμπορική Ντίσνεϊλαντ. Φωτεινές βιτρίνες, νέον με μεγάλα ιδεογράμματα, οθόνες με διαφημιστικά βίντεο καταπίνουν τις προσόψεις των πολυώροφων καταστημάτων. Από ένα σημείο και μετά, όλα είναι εικόνες. Στη θέα από τον ποταμό Χουάνγκπου που διασχίζει την πόλη το βλέμμα πηγαίνει στην απέναντι όχθη, στο εντυπωσιακό skyline της Σαγκάης, μια σειρά από ουρανοξύστες που η κορυφή τους χάνεται μέσα στην πηχτή βραδινή υγρασία. Στριμωγμένος από τουρίστες που ψάχνουν μια θέση για να φωτογραφηθούν, αναρωτιέμαι, αν έσβηναν για λίγο τα φωτεινά κινεζικά ιδεογράμματα, θα ήξερα ότι βρίσκομαι στη Σαγκάη; Πόσο πραγματικά διαφέρουν οι μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου; Πώς κρατούν την ταυτότητά τους;
