Είναι η Σαββατιάτικη απόδραση μου. Στο ορεινό καταφύγιό μου. Το πρώτο εξοχικό που απολάμβανε τα καλοκαίρια του μονοιασμένη η οικογένεια μου. Ξεκινώ πάντα την ίδια ώρα 8:00 π.μ. Σήμερα τελειώματα καλοκαιριού και η πορεία μου εντελώς μοναχική. Άρτα – Σκούπα συνάντησα αντίθετα 3 αυτοκίνητα με όχι τοπικές πινακίδες να κατεβαίνουν από τα ορεινά. Προς το χωριό μου 45 λεπτά διαδρομή η πορεία εντελώς μοναχική.
Ο δρόμος κ. Περιφερειάρχα σε πολλά σημεία άθλιος. Ξέρω χέστηκες, προχωράμε. Εκείνο που μου τελειώνει εντελώς το μυαλό είναι ότι πουθενά από την διασταύρωση προς Κορφοβούνι μέχρι το χωριό δεν συναντάς πια στον δρόμο ένα πρόβατο ένα γίδι μια κότα. Μα ούτε ανθρώπους. Στα δυο ζωντανά χωριά στην πορεία μου εκεί ούτε σκυλί να γαβγίζει να τους ξυπνά στην φύση. Ο κόσμος γέρασε και παρατήθηκε. Τα χωριά ερημώνουν και ειδικά μετά το άνοιγμα των σχολείων φεύγουν και οι τελευταίοι νέοι. Τώρα που γράφω στο μπαλκόνι ούτε τζίτζικας δεν ακούγεται. Έκαναν όμως την παρουσία τους οι κότσυφοι στην συκιά.
Το μόνο που χαλάει την ησυχία είναι κάτι κανονιές που ρίχνει ένα μηχάνημα να διώχνει τα αγριογούρουνα που κατακλύσανε τις περιοχές μας.
Σαββατιάτικη απόδραση, Σαββατιάτικη νεκρική ησυχία. Το καλοκαίρι άκουγες και έβλεπες τα αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται και έδινες δύναμη στον εαυτό σου και χαρά που γέμισαν τα χωριά. Που ζωντάνεψαν τα μαγαζιά που χάρηκαν όλη την οικογένεια οι παππούδες. Τελικά όλα ερημώνουν πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι.
ΠΛ
Σάββατο πρωί,πορεία προς το χωριό μου…
