ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Μιλούσαμε με ένα φίλο αρχιτέκτονα για Παραδοσιακούς Οικισμούς στην Ελλάδα, και πώς θα μπορούσαν να προσελκύσουν κόσμο, και θυμήθηκα κάποια ιστορία από τα πολύ παλιά…
Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1931 στο χωριό Ταξιάρχες (Μοφκίτσα) Ολυμπίας, ένα χωριό σκαρφαλωμένο στους λόφους (510 μ.), γιατί τον 17ο-18ο αιώνα υπήρχε ο φόβος των πειρατών και μόνο τα χωράφια είχαν κοντά στη θάλασσα.
Παππούς του ήταν ο γερο-Αριστείδης Ξένος ή “Ρέμπελος”, ένας ζόρικος τύπος γεννημένος γύρω στα 1870, που κυκλοφορούσε με τα φισεκλίκια σταυρωτά και το όπλο στον ώμο (έτσι τον είχε ονομάσει ένας Ιταλός αγιογράφος που τον είχε δει κάποια φορά να μπαίνει έτσι στην εκκλησία. Ribelle!).
Πολλές οι ιστορίες για τον προπάππο αυτόν, ο οποίος πήρε πέτρες από τα ερείπια του παρακείμενου Ιερού της Δήμητρας και έχτισε το σπίτι του μέσα στον αρχαιολογικό χώρο και όταν άλλος ένας θείος του πατέρα μου, ο αείμνηστος Βυζαντινολόγος μουσικολόγος Σίμων Καράς ( https://el.wikipedia.org/wiki/Σίμων_Καράς ), που τότε ήταν υπάλληλος του Υπουργείου, πήγε να του κάνει παρατήρηση, ο γερο-Ρέμπελος τον έδιωξε κακήν-κακώς με το τουφέκι, κι ας ήταν ανιψιός του.
Τεσπα, η Μελίνα κήρυξε τον οικισμό αυτόν ως “παραδοσιακό οικισμό Προστασίας Β'” (υψηλής), λόγω της αρχιτεκτονικής του και της έλλειψης μεταγενέστερων παρεμβάσεων.
Αποτέλεσμα ήταν ο οικισμός αυτός να ανήκει πλέον σχεδόν κατά 100% στους Γάλλους, μια και ο Έλληνας θέλει τη μαιζονέτα με τα γύψινα κάγκελα αλά “Δυναστεία” και δεν εκτιμούσε τα παραδοσιακά κτίσματα, που τα πούλησαν μπιρ-παρά σε Γάλλους τουρίστες.
Το ίδιο συμβαίνει και στη Μάνη, με τους Γερμανούς και σε άλλους παραδοσιακούς οικισμούς της Πατρίδας μας. Βλέπετε, είμαστε ένας λαός ξεβλαχεμένων αρχοντοχωριατών.
————————–
ΥΓ. Το σπίτι του προπάππου μου, το αγόρασε από τη θεία μου το Υπουργείο Πολιτισμού, τη δεκαετία του ’80, για να αφαιρέσει τις αρχαίες πέτρες για την αναστήλωση του Ιερού
