KΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Πολύ φοβάμαι, σύντροφοι και συναγωνιστές, ότι ο Αντισημιτισμός στην Αριστερά, ήρθε, θρόνιασε τον φαρδύ του κώλο πάνω στην ιδεολογική τους πολυθρόνα και δεν πρόκειται πια να φύγει, ακόμα κι αν η Γάζα γίνει Μονακό.
Βλέπετε, μετά από 1 αιώνα απαξίωσης της ιδεολογίας τους, δεν τους έχει μείνει πια τίποτα. Πάνε τα ειρηνιστικά κινήματα, πάνε οι οικολογικές δράσεις, πάνε οι Woke αντιλήψεις, από κάπου πρέπει να κρατηθούν για να δικαιολογήσουν τη θλιβερή τους ύπαρξη.
Και θα φτάσουμε (και κρατήστε το αυτό) ακόμα και ντοκιμαντέρ για το Ολοκαύτωμα, ή βιβλία όπως “Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ” να προκαλούν εξίσου λυσσαλέες αντιδράσεις με την “Ελένη” του Γκατζογιάννη.
Ποιος φταίει γι αυτό; Πρώτα-πρώτα το αισχρό και φοβικό σύστημα διδασκαλίας της Ιστορίας, όπου ΤΙΠΟΤΑ από τη σύγχρονη Ιστορία δεν διδάσκεται, αφήνοντας το πιο σημαντικό κομμάτι διαμόρφωσης των κοινωνικών και πολιτικών απόψεων ενός νέου ανθρώπου, στην κατήχηση κομματόσκυλων που διαστρεβλώνουν την Ιστορία αυτή.
Τι να την κάνω ρε κεφτέδες, τη σειρά διαδοχής των 86 Βυζαντινών αυτοκρατόρων (πόσο σιχαινόμουν αυτό το κομμάτι, δεν λέγεται!), όταν ένα παιδί δεν μαθαίνει για την ανταρσία και τις δολοφονίες που διέπραξε η κομμουνιστική Αριστερά, προσπαθώντας να προσδέσει την Πατρίδα μας στο άρμα του Στάλιν;
Αυτή η φοβικότητα των Αστών θα είναι τελικά η καταστροφή μας. Την κατσαρίδα την ψεκάζεις, δεν σκέφτεσαι πώς δεν θα την προσβάλλεις….
