ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Σε ένα βίντεο που έγινε viral, μια Γαλλίδα (φερόμενη ως) καταστηματάρχης, με φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις, εμφανίζεται να εκλιπαρεί μουσουλμάνους ταραξίες να εξαιρέσουν το κατάστημά της —και το μέσο βιοπορισμού της— από το όργιο λεηλασιών και καταστροφών που έχουν εξαπολύσει. Τους λέει ότι ψήφισε υπέρ της εισόδου τους στη Γαλλία και της επιδότησής τους με χρήματα των φορολογουμένων. «Είμαι με το μέρος σας!»
Το βίντεο έγινε viral επειδή συμπυκνώνει την παραλογισμένη λογική της «αυτοκαταστροφικής ενσυναίσθησης»: την επιδεικτική παρόρμηση κάποιων να προβάλλουν δημόσια την ηθική τους ανωτερότητα, εκφράζοντας την προτίμησή τους για κοινωνίες κατώτερες από τη δική τους, ακόμη κι αν αυτό γίνεται εις βάρος του ίδιου του πολιτισμού που καθιστά δυνατή μια τέτοια συμπεριφορά.
Το βίντεο αναδεικνύει και μια άλλη, εξίσου σημαντική πτυχή της αριστερής ιδεολογίας που ασπάζεται η πρωταγωνίστρια:
Στην έκκλησή της επικαλείται το γεγονός ότι «είμαι με το μέρος σας», ως λόγο για τον οποίο δικαιούται να εξαιρεθεί από το καταστροφικό χάος. Προφανώς, δεν θα είχε αντίρρηση να καταστραφούν οι ζωές και οι περιουσίες όσων βρίσκονται «στην άλλη πλευρά» —εκείνων που εργάστηκαν και ψήφισαν για να διαφυλάξουν τη Γαλλία.
Οι αριστεροί δεν αξιολογούν την ηθική συμπεριφορά με γνώμονα τον σεβασμό προς κάθε μεμονωμένο άνθρωπο.
Αντίθετα, μετρούν την ηθική με συλλογικούς, στατιστικούς όρους. Μια αριστερή κυβέρνηση αναλαμβάνει να επιβάλει στατιστική ισότητα μεταξύ «ανταγωνιστικών» κοινωνικών ομάδων, χωρίς να αντιλαμβάνεται ούτε κατ’ ελάχιστον ότι αυτή ακριβώς η αντίληψη περί «συλλογικής δικαιοσύνης» γεννά τον ανταγωνισμό μεταξύ των ομάδων για την εύνοια της εξουσίας.
Ένας συλλογιστικός ορισμός της δικαιοσύνης —η λεγόμενη κοινωνική δικαιοσύνη— προϋποθέτει αδιάκοπες κοινωνικές και οικονομικές παρεμβάσεις από τις αρχές. Κάτι που εξηγεί προφανώς γιατί την προτιμούν όσοι επιδιώκουν την εξουσία.
– Στα χέρια της Αριστεράς, η κυβέρνηση αποφάσισε να επιδιώξει την «κοινωνική δικαιοσύνη» εισάγοντας μαζικά μουσουλμανικούς πληθυσμούς από περιοχές που μαστίζονται διαχρονικά από πολέμους.
– Όσοι επιζητούν επιδεικτικά την κοινωνική αποδοχή και την επιδοκιμασία, μετατρέπουν σε δημόσιο θέαμα την υποστήριξή τους σε μια αδιακρίτως ανοιχτή πολιτική υποδοχής, ακόμη και απέναντι σε ανθρώπους που είτε δεν επιθυμούν είτε δεν είναι σε θέση να ενταχθούν στην κοινωνία υποδοχής.
– Καθώς η εγκληματικότητα που αποδίδεται σε μετανάστες αυξανόταν, η απάντηση των αριστερών αρχών ήταν να προειδοποιούν τους πολίτες ότι υπάρχει ένα μεγαλύτερο κακό που πρέπει να αποφύγουν: η «ισλαμοφοβία».
Τα θύματα της καταστροφικής δράσης που επιδοτείται από το ισλαμικό στοιχείο και εξαπλώνεται στην Ευρώπη —και τα οποία πρόσκεινται πολιτικά στην Αριστερά— εμφανίζονται τώρα έκπληκτα, επειδή οι πολιτικές τους επιλογές δεν τα προστατεύουν από τις συνέπειες που παράγουν οι ίδιες τους οι πολιτικές.
Στην πραγματικότητα, όμως, το ζήτημα δεν ήταν ποτέ απλώς πολιτικό. Ήταν ζήτημα ηθικής.
Θεμέλιο κάθε ηθικής που έχει ουσιαστικές συνέπειες είναι ο σεβασμός στην ίση αξία της ζωής και των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου.
Όταν οι νόμοι δεν λογοδοτούν στον μεμονωμένο πολίτη, τότε δεν λογοδοτούν σε τίποτε άλλο παρά μόνο σε ιδέες.
Ο κολεκτιβισμός παραμερίζει το άτομο στο όνομα της επιδίωξης της «κοινωνικής δικαιοσύνης». Αυτό αναπόφευκτα οδηγεί σε μια πλήρη αντιστροφή των ηθικών αξιών: στη δημιουργία μιας κοινωνίας που επιτρέπει κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ατόμου, στο όνομα μιας ιδεολογίας που επικαλείται το “ανώτερο συλλογικό καλό”
