Δημοσιεύονται λοιπόν σιγά σιγά και οι νέες δημοσκοπήσεις και με βάση την τρέχουσα δημοσκοπική εικόνα, ένα τουλάχιστον είναι σίγουρο.
Οτι κυβέρνηση χωρίς τον πρώτο είναι όνειρο θερινής νυκτός και δεν βγαίνει ούτε με τάμα στην Παναγιά την Κανάλα, ούτε με αγρυπνία στην Αγία Ελεούσα και ούτε με προσκύνημα στην παντόφλα του αγίου Παΐσιου.
Και πρώτος συμβαίνει να είναι ο Μητσοτάκης με μια διαφορά της τάξεως των 15-16% μετα απο 8 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία. Και αν δεν συμβούν απρόβλεπτα γεγονότα σε 6-7 μήνες απο τώρα, αυτό δεν πρόκειται ν’αλλάξει.
Και ο πρώτος ορίζει ως γνωστόν πρωθυπουργό εξ ορισμού, είτε το θέλουν μερικοί, είτε όχι.
Απο κει και πέρα αυτά που αλλάζουν είναι τα ρίσκα.
Ο Μητσοτάκης επιδιώκει μεν αυτοδυναμία αλλά όπως και να’χει θα έχει συμπληρώσει 8 χρόνια συνεχόμενης κυβερνητικής θητείας που δεν το λες και μικρό επίτευγμα. Στη Μεταπολίτευση το πέτυχαν μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης.
Κι αν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν του κάτσει τρίτη θητεία, έχει καλές πιθανότητες για ένα υψηλό ευρωπαϊκό πόστο.
Ο Τσίπρας επίσης, διετέλεσε πρωθυπουργός σχεδόν για μια πενταετία. Αν έρθει δεύτερος, θα στοχεύσει στις εκλογές του 2031. Κι αν έρθει τρίτος μικρό το κακό : θα το ρίξει στη συγγραφή, τα ταξίδια και ίσως και στον διαλογισμό και τη χαρτομαντεία.
Το μεγάλο όμως ζόρι θα το έχει ο Ανδρουλάκης με το πρόβλημά του να είναι υπαρξιακό.
Αν έρθει δεύτερος και αρνηθεί συγκυβέρνηση ως ο εγγύτερος προς τη ΝΔ χώρος, τότε θα χρεωθεί τις απανωτές εκλογές και την ακυβερνησία. Κι αν έρθει τρίτος, τότε μετα βεβαιότητος θα κουνήσει μαντήλι.
Το παιχνίδι λοιπόν είναι απο δώ και πέρα για γερά νεύρα και γερούς παίκτες.
Γιατί όπως έλεγε κι ο Κέννεντυ, “οταν τα πράγματα ζορίζουν, τότε μόνο οι ζόρικοι συνεχίζουν”.
fb – Kyriakos Berberidis
