Ο Κώστας Κετσετζόγλου γράφει για την μη αποδεκτή εικόνα στην Ηλιούπολη και τον μόνο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η ΑΕΚ.
Νομίζω το είχα πει στο ραδιόφωνο ή στο Youtube αυτό που μου είχε πει ο φίλος μου ο Βάιος. Ειχε συναντηθεί τυχαία με την αποστολή του Βόλου μετά το 1-0 της Φιλαδέλφειας επιστρέφοντας και μου μετέφερε αυτό που του είπε κάποιος από την ομάδα. Ότι του έκανε εντύπωση πόσο χαρούμενη ομάδα είναι η ΑΕΚ. Την είχε ζήσει εντός και εκτός αποδυτηρίων, του έκανε τόση εντύπωση και το μετέφερε σε ένα φίλαθλο που γνώρισε για πέντε λεπτά σε ένα εστιατόριο – καφέ της εθνικής οδού.
Αυτό που δεν είχα μεταφέρει τότε ήταν η σκέψη που έκανα, ενεθυμουμενος μια ατάκα του Φερνάντο Σάντος πριν 24 χρόνια που έχω επικαλεστεί κάποιες φορές: “Μην βλέπετε καλό κλίμα και ενθουσιάζεστε. Και οι παρέες έχουν καλό κλίμα όταν περνάνε καλά αλλά μπορούν εύκολα να διαλυθούν όταν κάτι δεν πάει καλά. Οι ομάδες πρέπει να είναι οικογένειες. Που έχουν αρχές και δεσμούς ώστε στις δυσκολίες να κρατιούνται ενωμένες για να τις ξεπεράσουν”…
Το έχω κρατήσει από τότε. Και το έχω δει να συμβαίνει ώστε να καταλάβω την διαφορά που μας είχε εξηγήσει ο μίστερ πολλές φορές όχι μόνο στην ΑΕΚ αλλά σε πολλές ομάδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Και τελικά κάνει την διαφορά. Στην Ελλάδα για παράδειγμα τα τελευταία χρόνια το έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει στον ΠΑΟΚ με τον Λουτσέσκου.
Ανεξάρτητα από την άποψη του καθενός για τις μεθόδους αλλά και τις πάμπολλες φορές που έχει εξοργίσει δικαιολογημένα κόσμο και κοσμάκη με πράξεις και λόγια, είναι κάτι που το έχει καταφέρει και έχει ξεπεράσει δυσκολίες που θα είχαν διαλύσει άλλες ομάδες. Που ήταν απλά… παρέες που πέρναγαν καλά. Και δεν είναι κάτι που γίνεται μετά από χρόνια και κερδισμένους τίτλους αλλά ξεκίνησε από πολύ νωρίς και μάλλον οδήγησε σε αυτούς μαζί φυσικά με πολλά άλλα πράγματα που πρέπει να έχει μια ομάδα για να κάνει πρωταθλητισμό…
Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται αυτή την στιγμή η ΑΕΚ. Πρέπει να δούμε αν είναι παρέα ή οικογένεια. Θα πει κάποιος πως είναι νωρίς για να γίνει οικογένεια με νέο προπονητή. Δυστυχώς ο χρόνος δεν περιμένει, είναι αμείλικτος στο ποδόσφαιρο. Τέλη Αυγούστου είχα γράψει πως η ομάδα είναι ταγμένη στον Νίκολιτς. Σε χρόνο ρεκόρ. Μέσα από τον δύσκολο δρόμο των προκριματικών όπου πέτυχε κάτι δύσκολο και σπάνιο. Όχι μόνο για την ίδια που δεν το είχε πετύχει ποτέ αλλά για οποιαδήποτε ομάδα χρειάζεται 3 προκριματικούς και πόσο περισσότερο χωρίς να είναι καν στους ισχυρούς στα πλέι οφ.
Με μια τελείως διαφορετική ποδοσφαιρική προσέγγιση 3 χρόνια μετά, με πολλούς νέους παίκτες και κουβαλώντας και ψυχολογικά από το δραματικό φινάλε και την κατάρρευση της καλύτερης ΑΕΚ του 21ου αιώνα μέσα σε 3 μήνες μαζί με τον καλύτερο προπονητή του αιώνα. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς πέτυχε κάτι σπουδαίο και στο αποκορύφωμα, στην κορύφωση με το αριστούργημα εναντίον της Άντερλεχτ, η ομάδα ήταν ήδη ταγμένη χωρίς να ξεφεύγει εκατοστό από αυτό που ήθελε ο μόλις 3 μηνών προπονητής της.
Η ΑΕΚ απέτυχε στα ντέρμπι αλλά είναι εκεί που είναι επειδή σεβάστηκε ΟΛΑ τα παιχνίδια χωρίς να ξεχωρίζει αν είναι εύκολα ή δύσκολα. Και αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να μείνει ζωντανή μέχρι να φορμαριστεί αλλά και να κάνει τις απαραίτητες προσθήκες. Χθες αυτό που είδαμε ήταν ότι πιο ανησυχητικό. Και θεωρώ πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου το να μιλάμε στο συγκεκριμένο ματς με την χειρότερη ομάδα της Β Εθνικής που έχει ένα πόντο σε 7 αγώνες για μεταγραφές ή για το ότι ότι δεν παίζει ο Γιόνσον. Η έλλειψη σεβασμού προς το παιχνίδι, τον αντίπαλο και τους φιλάθλους που πήγαν να το δουν είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΗ.
Προσπαθώ να καταλάβω τις δηλώσεις του Νίκολιτς και την πραγματική τους στόχευση όμως το ότι έφτασε το 89′ για να καταλάβει κάποιος που δεν ξέρει τις ομάδες ποια είναι η πιο δυνατή και ποιοτική είναι ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΟ. Η ΑΕΚ απέχει μια γκέλα από το να μπει σε μια εσωστρέφεια που θα την βγάλει εκτός βασικού στόχου από τον Νοέμβριο, πράγμα που έχει να συμβεί 3 χρόνια και ουδέποτε από την επιστροφή στη Φιλαδέλφεια. Οπότε ή σοβαρεύονται και το παίρνουν αλλιώς όλοι μαζί ως οικογένεια ή βουλιάζουν όλοι μαζί και μπαίνουμε σε διαχείριση κρίσης χωρίς καμία εγγύηση επίλυσης. Στην οικογένεια βάζω φυσικά και την διοίκηση που πάντα είναι αυτή που δίνει τον τόνο. Τα πράγματα είναι απλά…
