Ο σωστός τρόπος διοίκησης, καθρεφτίζεται σε αυτά που δεν αμφισβητούνται από την οπαδική προτίμηση κανενός. Εκεί λοιπόν η σύγκριση είναι για να κλαίει ο κόσμος του μπάσκετ.
Τα της διαιτησίας στο μπάσκετ, τα βλέπει ο καθένας. Βρίσκονται όμως οι Ολυμπιακοί και σου λένε «όλα καλά, κανένα πρόβλημα». Ο λόγος ξεκάθαρος. Αυτό που συνέβαινε στο ποδόσφαιρο πριν από χρόνια, τότε που τα μισά ματς είχαν MVP τον Σαρρή ή τον Γκιρτζίκη και τυπικά «ερυθρόλευκο» νικητή.
Αυτή η διαδικασία «βαφτίστηκε» τοξικότητα, γιατί η πλευρά του μόνιμα ευνοημένου, πάντα τα βλέπει όλα ρόδινα. Ειδικά όταν αυτή έχει κόσμο που ακολουθεί πιστά τη συγκεκριμένη ιδέα, προκαλείται σύγχυση. Οι μεν προσπαθούν να πείσουν για το αυτονόητο, οι δε παλεύουν να βγάλουν όλους τους υπόλοιπους τρελούς.
Ο πραγματικός καθρέφτης μιας καλής διοίκησης, είναι το πραγματικό έργο που αφορά το άθλημα. Εκεί όπου κορυφή είναι οι Εθνικές ομάδες. Το μόνο που μπορεί να ενώσει όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα από οπαδικές προτιμήσεις.
Τομείς όπως η οικονομική διαχείριση, η λειτουργία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, η εξυπηρέτηση των αναγκών του, αποτελούν προτεραιότητα για κάθε αθλητική Ομοσπονδία. Ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για τα αθλήματα-κολοσσούς στη χώρα μας. Ποδόσφαιρο και μπάσκετ.
Εκεί λοιπόν, ξέχωρα απ’ το τι συμβαίνει με τη διαιτησία – ο συγκεκριμένος τομέας λειτουργεί ως επιβεβαίωση ενός ξεκάθαρου συμπεράσματος – διαπιστώνουμε πως η ΕΠΟ κάνει άλματα προόδου, όσο η ΕΟΚ πισωγυρίζει με εξευτελιστικό τρόπο.
Στο ποδόσφαιρο με την τωρινή διοίκηση, πληρώθηκε μέρος της τεράστιας και ιστορικής εξαγοράς των εγκαταστάσεων στην Παιανία. Λύνοντας το πρόβλημα που είχε η Εθνική ομάδα από τότε που υπάρχει.
Οικονομικά έγιναν γνωστές έξι νέες σημαντικές συμφωνίες με σπουδαίες εταιρείες. «Χρυσά» χορηγικά deal. Μόλις πριν από μερικές εβδομάδες.
Ταυτόχρονα, όσες προσπάθειες έγιναν για να πειστούν παιδιά που μεγάλωσαν εκτός Ελλάδας και τα διεκδικούσαν και οι χώρες όπου ζούσαν (π.χ. Βέλγιο για Καρέτσα, Νορβηγία για Ζαφείρη), στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία. Εχέγγυο για το παρόν και το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Απ’ το ζενίθ, πάμε στο ναδίρ. Δηλαδή στη διοίκηση της ΕΟΚ. Αυτή που δε χρειάζονται αναφορές για το πώς «τίναξε» στον αέρα το πρωτάθλημα μέσω διαιτησίας, άλλωστε εκεί οι ευνοημένοι τα βλέπουν όλα καλά και ανθηρά.
Η μοναδική κίνηση για την πρόοδο της Εθνικής που πραγματοποιήθηκε επί διοίκησης Λιόλιου, είναι το διαβατήριο-σκάνδαλο στον Τόμας Ουόκαπ. Για θέματα εγκαταστάσεων ούτε συζήτηση, ενώ ακόμη και οι παίκτες σιγά-σιγά επιλέγουν να μην αγωνίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα. Πέρα απ’ το αβέβαιο και προβληματικό μέλλον λόγω έλλειψης ταλέντου.
Οικονομικά είμαστε η μόνη χώρα που δεν έχει τελειώσει το θέμα κάλυψης της ασφάλειας ενός απ’ τους κορυφαίους παίκτες του πλανήτη. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν έχει κατορθώσει να προπονηθεί και να αγωνιστεί στα φιλικά, επειδή εκκρεμεί η υπόθεση της ασφάλειάς του και μέσω τρίτων – αν γινόταν επίσημα αντιλαμβάνεται ο καθένας τον αντίκτυπο – ρίχνουμε την ευθύνη στους Μπακς.
Παράλληλα, γνωστοποιήθηκε στους εργαζόμενους της Ομοσπονδίας πως θα λάβουν τα χρήματά τους με δίμηνη καθυστέρηση, αλλάζοντας τη ροή των πληρωμών. Χωρίς εξήγηση στο γιατί, κάτι που μεγαλώνει τον προβληματισμό των ανθρώπων.
Ίσως να έπεσαν πολλά μισθολόγια ξαφνικά, να αυξήθηκαν για διάφορους λόγους τα κόστη στην Ομοσπονδία. Δεν είναι φθηνή διαδικασία το να έχεις επικοινωνία σε επίπεδα προπαγάνδας, προκειμένου να κρύβεται η ανικανότητα και η αστοχία κινήσεων.
Αναφορικά με χορηγούς, καλό θα ήταν η ΕΟΚ να ενημερώσει τι ακριβώς έχει βελτιώσει στον συγκεκριμένο τομέα. Έχοντας και την τύχη να διαθέτει στην εποχή της ένα «καυτό» όνομα όπως ο Γιάννης, να αυξάνεται κατακόρυφα το ενδιαφέρον για το μπάσκετ μέσω της δυναμικής των αιωνίων, τη στιγμή που στη μετά πανδημίας εποχή, οι αγορές μοιάζουν να έχουν «ανοίξει». Για όλους πλην ΕΟΚ που και στις χορηγίες, κρατά ομπρέλα.
Δεν χρειάζεται καθενός είδους επεξήγηση. Παραθέσαμε τα πιο τρανταχτά γεγονότα που αφορούν μόνο τον τελευταίο καιρό. Και σχετίζονται άμεσα με τον τρόπο και την ικανότητα διοίκησης σε ΕΠΟ και ΕΟΚ. Τα συμπεράσματα δικά σας…
