Η Γεωγραφία στάθηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρη με την Ελλάδα δίνοντάς της πρόσβαση σε πέντε θάλασσες και τρείς ηπείρους και προικίζοντάς τη με 6.000 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες αλλά και μια ακτογραμμή 13.600 χιλιομέτρων, απο τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Η ίδια ωστόσο αυτή Γεωγραφία, τηρώντας ίσως κάποιες φυσικές ισορροπίες, τοποθέτησε ταυτόχρονα τη χώρα σε μιά ταραγμένη γειτονιά, αναγκάζοντάς την να συνυπάρχει με κακούς γείτονες που εποφθαλμιούν είτε τα εδάφη της, είτε το φυσικό τους πλούτο. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν αλλάζει.
Το οτι πρέπει ωστόσο να συνομιλούμε με την Τουρκία, είναι μιά θέση που τήρησαν όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, με την εξαίρεση ίσως της πρώτης περιόδου του Α.Παπανδρέου.
Ανα δεκαετία περίπου είχαμε μεγάλες κρίσεις ( 1976 Χόρα, 1987 Σισμίκ, 1996 Ίμια, 2020 Έβρος και Όρουτς Ρέις) που ακολουθήθηκαν ωστόσο απο περιόδους ύφεσης και συμφωνίες.
Με φρέσκια σχετικά ακόμα την εισβολή στην Κύπρο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραψε με τον Ντεμιρέλ το Πρακτικό της Βέρνης το 1976, με το οποίο συμφώνησε αποχή απο έρευνες σε διαφιλονικούμενες θαλάσσιες περιοχές. Το 1988 ο Α.Παπανδρέου συμφώνησε στο Νταβός κάτι ανάλογο με τον Οζάλ που εμπλουτίστηκε μάλιστα με το περίφημο “μη πόλεμος”, το 1997 ο Σημίτης υπέγραψε τη συμφωνία της Μαδρίτης αναγνωρίζοντας “ζωτικά συμφέροντα” για αμφότερα τα μέρη στο Αιγαίο, το 2023 ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπέγραψε τη Διακήρυξη των Αθηνών, απότοκος της οποίας ήταν και τα λεγόμενα “ήρεμα νερά”.
Ενδιάμεσα, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας, συνέχισαν την πολιτική των προκατόχων τους, συναντώντας δεκάδες φορές τον Ερντογάν και συγκαλώντας αντίστοιχα Ανώτατα Συμβούλια Συνεργασίας.
Ποιός διανοήθηκε ποτέ να αποκαλέσει μειοδότες τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη ή κάποιον απ´τους διαδόχους τους ;
Κανείς. Γιατί όλοι αναγνώριζαν την ανάγκη να συνομιλούμε έστω κι αν διαφωνούμε, έστω κι αν τα ιστορικά γεγονότα ρίχνουν βαρειά τη σκιά τους στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, έστω κι αν τα στερεότυπα κυριαρχούν.
Γιατί επομένως εγκαλείται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης απο τους υπερπατριώτες της φακής που ειρωνεύονται τα “ήρεμα νερά” ;
Αυτά δεν ήταν που μας έδωσαν χρόνο να ανατάξουμε την οικονομία, να καταγράψουμε πλεονάσματα και να χρηματοδοτήσουμε έτσι τις αμυντικές δαπάνες ;
Με την εξαίρεση της “αγοράς του αιώνα”, πότε άλλοτε είχε εξοπλιστεί η χώρα στη Μεταπολίτευση όσο σήμερα ;
Και μιά και μιλάμε για οικονομία, πόσο πιο πειστικός θα ήταν ο Κώστας Καραμανλής αν αποχωρώντας απο πρωθυπουργός, έκανε την ειλικρινή αυτοκριτική του για το χάλι που παρέδωσε στον επόμενο ;
Ένας Καραμανλής που στη σημερινή του ομιλία άφησε και πάλι δηλητηριώδεις υπαινιγμούς διεκδικώντας για τον εαυτό του έναν ρόλο υπέρτατου κριτή και πατριώτη τη στιγμή όμως που ο ίδιος παρέμεινε σιωπηλός για μιά περίπου 10ετία, οσο δηλαδή διήρκεσε περίπου η πτώχευση της χώρας.
Σ´αυτή λοιπόν τη χώρα θα’πρεπε κάποτε να ξεκινήσουμε απ´τα βασικά, ορίζοντας ξανά την έννοια του πατριωτισμού. Γιατί καλά τα μεγάλα λόγια και η εύκολη και εκ των υστέρων κριτική.
Αλλά όταν αφήνεις ένα θηριώδες χρέος 300 δις κι ένα ασύλληπτο έλλειμμα 16% του ΑΕΠ, δεν παραπέμπει ακριβώς σε πατριωτισμό.
Και με αυτή την έννοια, οφείλεις να είσαι διπλά προσεκτικός.
fb – Kyriakos Berberidis
