Κυριάκος Μπερμπερίδης
Ήρθε λοιπόν, είδε και απήλθε η Λάουρα Κοβέσι, μας παρέδωσε δωρεάν μαθήματα ηθικής, κατακεραύνωσε τη διαφθορά, μας είπε πάνω κάτω ότι οι θητείες των τριών Ελλήνων εντεταλμένων της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, συμφωνήσει δεν συμφωνήσει το ελληνικό Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, θα πρέπει να ανανεωθούν «γιατί έκαναν εξαιρετική δουλειά», η γνώμη η δική μας περιττεύει, και τα σκυλιά δεμένα.
Σοφότεροι δεν γίναμε αν εξαιρέσει κανείς ότι μάθαμε ότι το όνομά της προφέρεται τελικά Κόβεσι ή Κέβεσι ή κάπως έτσι τέλος πάντων καθώς η ίδια έχει μάλλον και ουγγρικές ρίζες.
Απ’ ότι καταλάβαμε πάντως η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έπεσε, αντιθέτως η ίδια δεν φείσθηκε καλών λόγων για τη συνεργασία της με υπουργούς της κυβέρνησης, εξήγησε ότι η διαφθορά αφορά σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο ενώ αναγνώρισε ότι έχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν ζητάει να επισπευσθούν οι σχετικές διαδικασίες αλλά και να μην στέλνονται οι δικογραφίες κατά δόσεις. Τα απολύτως δηλαδή αυτονόητα. Οπότε έκλεισε κι αυτό το κεφάλαιο και πάμε παρακάτω, αν και η συμπαθής Λάουρα ήταν κι αυτή «μια κάποια λύσις» για μερικούς.
Πηγαίνοντας όμως παρακάτω, σκοντάφτουμε όπως ήταν μάλλον φυσικό και επόμενο, στον Ευάγγελο Βενιζέλο που είπε πολλά και σημαντικά.
Και που εκτίμησε ότι «το μοντέλο της μονοκομματικής αυτοδύναμης κυβέρνησης έχει τελειώσει» και ότι το εκλογικό σώμα δίνει μέχρι δυο ευκαιρίες και τρίτη δεν θα υπάρξει οπότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι για ένα νέο τοπίο.
Δεν ξέρω αν οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις μας άφησαν χρόνους όπως είπε ο σεβαστός πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Και η αναφορά για τις «δυο ευκαιρίες» δεν ήταν απόλυτα ακριβής. Γιατί ήταν ακριβώς το δικό του κόμμα που πήρε όχι μόνο δυο, αλλά τρεις ευκαιρίες, και το 1993, και το 1996 και το 2000, έστω κι αν αυτό συνέβη με δυο διαφορετικούς αρχηγούς στο τιμόνι, τον Α. Παπανδρέου και τον Κ. Σημίτη. Συνέβη πάντως, και γι’ αυτό δεν αποκλείεται να ξανασυμβεί.
Και αν οι «μέχρι δυο ευκαιρίες» στη Μεταπολίτευση, ήταν πράγματι ο κανόνας, αυτό μεταξύ άλλων συνέβαινε γιατί υπήρχαν συνήθως δυο ισχυροί πόλοι εξουσίας. Πράγμα όμως που καθόλου δεν συμβαίνει από το 2019 και μετά με μια κυβερνητική παράταξη που έχει υποστεί μεν φθορά αλλά παραμένει ωστόσο ισχυρή και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, μέσα σ’ ένα εξαιρετικά ρευστό πολιτικό τοπίο. Ένα τοπίο που κανείς ομολογουμένως δεν μπορεί από τώρα να αποτιμήσει πώς θα αποκρυσταλλωθεί και σε τι εξελίξεις θα οδηγήσει, σε λίγους μήνες από τώρα.
Γιατί μεταξύ της τρέχουσας θητείας μιας κυβέρνησης και της επόμενης, μεσολαβεί πάντα ένα γεγονός που λέγεται «εκλογές». Και στις εκλογές είθισται να αποφασίζει ο κόσμος.
Ούτε η Κόβεσι ή Κέβεσι , ούτε ο Βενιζέλος, ούτε η Καρυστιανού με τη γερόντισσα μοναχή από τη Συρία, ούτε ο Δαλάι Λάμα. Αφήστε δε που υπάρχουν και κάποια ιστορικά προηγούμενα με πολιτικούς που βιάζονταν, προδίκαζαν εξελίξεις και έραβαν κοστούμια αλλά έμειναν τελικά με την όρεξη. Γιατί το είδαμε κι αυτό στις όχι και τόσο μακρινές εκλογές του 2000.
Υπομονή λοιπόν λίγους μήνες και κοντός ψαλμός.
https://www.liberal.gr/politiki/eykairies?fbclid=IwY2xjawRdQTNleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETFJM0FLMk5UZUFzWFNyUGppc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHu-WvBSfqlInRbpF_xGOhHLWjhZZQK-nBFpwAN1l2EeocaQ-BMfYw3_tOmsT_aem_28zNfj_7Yw0fcHOItbK11g
