Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 7 Νοεμβρίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 7 Νοεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των
τιμώμενων αγίων
της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αθηνόδωρος
• Θεαγένης
• Θέμελης
• Θεσσαλονίκη

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μάρτυς Ιέρων, Οσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης και Αγιος Ουίλλιμπρορντ (Willibrord)

Μάρτυς Ιέρων

Καππαδόκης γεωργός που έμεινε στην εκκλησιαστική ιστορία για τη μεγάλη σωματική του δύναμη, το θάρρος και το μαρτυρικό του τέλος, είναι ο επικεφαλής των 33 Μαρτύρων των εν Μελιτηνή. Γεννήθηκε στην πόλη Τύανα της Καππαδοκίας και ανατράφηκε από την ευσεβή αλλά τυφλή μητέρα του, τη Στρατονίκη, την οποία υπηρετούσε με απέραντη αγάπη και φροντίδα. Εργαζόταν ως αγρότης, ξεχώριζε, όμως στην περιοχή του για την ενάρετη ζωή του, την ευγένεια της ψυχής του, αλλά και για την εξαιρετική σωματική του διάπλαση.

Κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού (305), στάλθηκαν ρωμαϊκά στρατεύματα στην Καππαδοκία με σκοπό να συλλάβουν χριστιανούς, αλλά και να στρατολογήσουν ρωμαλέους άνδρες. Οταν οι στρατιώτες επιχείρησαν να επιστρατεύσουν βίαια τον Ιέρωνα, εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά, μη θέλοντας να αφήσει την ανήμπορη μητέρα του, αλλά ούτε να αναγκαστεί ως στρατιώτης να θυσιάσει στα είδωλα. Κρατώντας μόνο ένα ξύλινο αγροτικό εργαλείο, αντιμετώπισε μόνος του τους οπλισμένους στρατιώτες, τρέποντάς τους σε φυγή λόγω της υπερφυσικής του δύναμης. Στη συνέχεια, κατέφυγε σε κοντινή σπηλιά μαζί με άλλους 18 χριστιανούς, αλλά, τελικά, κάποιος συγγενής ή φίλος του τον έπεισε να παραδοθεί ειρηνικά για να μην κινδυνεύσουν οι υπόλοιποι. Κατά τη διαδρομή προς την πόλη Μελιτηνή της Αρμενίας, είδε σε όραμα φωτεινό άγγελο που τον ενθάρρυνε λέγοντάς του ότι δεν θα πολεμήσει για επίγειο βασιλιά, αλλά για τον Βασιλέα των Ουρανών.

Στη φυλακή της Μελιτηνής συναντήθηκε με 32 άλλους χριστιανούς, και εκεί ο Ιέρων ανέλαβε τον ρόλο του πνευματικού καθοδηγητή, εμψυχώνοντάς τους να μείνουν ακλόνητοι και να μη δειλιάσουν μπροστά στα βασανιστήρια. Ενώπιον του ηγεμόνα Λυσία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του, με αποτέλεσμα οι δικαστές να διατάξουν τη μαστίγωσή τους και την κοπή του δεξιού του χεριού. Εν τέλει, στις 7 Νοεμβρίου, ο Ιέρων και οι υπόλοιποι 32 σύντροφοί του οδηγήθηκαν έξω από την πόλη και αποκεφαλίστηκαν, ενώ, βαδίζοντας προς τον θάνατο, έψαλαν γεμάτοι χαρά τον 118ο ψαλμό («Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ οι πορευόμενοι εν νόμῳ Κυρίου…», ένας δε ευσεβής χριστιανός εξαγόρασε την κομμένη κεφαλή του Αγίου και την έθαψε με τιμές, ενώ το κομμένο χέρι του Αγίου παραδόθηκε στην τυφλή μητέρα του, η οποία, παρά τη θλίψη της, δόξασε τον Θεό που ο γιος της έγινε μάρτυρας Χριστού.

Οσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης

Επιφανής βυζαντινός μοναχός, θαυματουργός και στυλίτης του 11ου αι., ο οποίος ίδρυσε σπουδαία μοναστική κοινότητα στο όρος Γαλήσιο κοντά στην Εφεσο. Η κύρια πηγή για τη ζωή του προέρχεται από τον εξαιρετικά λεπτομερή και μακροσκελή Βίο που συνέγραψε αμέσως μετά την κοίμησή του ο μαθητής του, Γρηγόριος ο Κελλαρίτης. Γεννήθηκε στη Μαγνησία του Μαιάνδρου στη Μικρά Ασία από φτωχούς αγρότες και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Λέων. Από την ηλικία των έξι ετών ανατράφηκε από τον θείο του που ήταν ηγούμενος, και αργότερα στάλθηκε στη Μονή των Ορόβων για να μάθει τα ιερά γράμματα. Κινούμενος όμως από ένθεο ζήλο, έφυγε κρυφά για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα, όπου εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε ιερέας στην περίφημη Λαύρα του Αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη.

Λόγω των αραβικών επιδρομών και των βεβηλώσεων των προσκυνημάτων, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στο άγονο και απομονωμένο όρος Γαλήσιο, απέναντι από την Εφεσο, όπου υιοθέτησε τον ακραίο ασκητισμό των Στυλιτών, ανεβαίνοντας και ζώντας για περίπου 40 χρόνια πάνω σε ψηλό λίθινο στύλο. Η φήμη του ως πνευματικού οδηγού προσείλκυσε εκατοντάδες πιστούς και μοναχούς, γύρω από τον στύλο του αναπτύχθηκε μεγάλη μοναστική κοινότητα και ο όσιος ίδρυσε τρία μοναστήρια, με κυριότερη τη Μονή του Σωτήρος. Αντίθετα με το αυστηρό κοινοβιακό σύστημα, ο Λάζαρος επέτρεψε στους μοναχούς του να ζουν σε ξεχωριστά κελιά και να κερδίζουν το δικό τους εισόδημα μέσω χειροτεχνίας, εισάγοντας το ιδιόρρυθμο σύστημα μοναχικού βίου. Ο Θεός τον αξίωσε με το χάρισμα της ενόρασης, της προφητείας και των ιάσεων, ο δε Βίος του αποκαλύπτει ότι η έντονη επιρροή του προκάλεσε τη ζήλια και την εχθρότητα τοπικών εκκλησιαστικών αρχόντων και γειτονικών μοναστηριών, οι οποίοι προσπάθησαν επανειλημμένως να τον διαβάλουν. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο Κύριος του αποκάλυψε την ημέρα του θανάτου του, όταν όμως το έμαθαν οι μαθητές του, ξέσπασαν σε θρήνο και παρακάλεσαν τον Αγιο να παραμείνει κοντά τους. Ο Λάζαρος προσευχήθηκε τότε στη Θεοτόκο και έλαβε παράταση ζωής για άλλα 15 χρόνια, ώστε να στηρίξει το ποίμνιό του μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Εκοιμήθη τελικά σε ηλικία 72 ετών, στις 7 Νοεμβρίου του 1053, επί αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Μονομάχου, και ενταφιάστηκε δίπλα στον στύλο όπου ασκήτευσε.

Αγιος Ουίλλιμπρορντ (Willibrord)

Σημαντικός Αγγλοσάξονας μοναχός και ιεραπόστολος, έμεινε στην ιστορία ως ο «Απόστολος των Φρισίων» και ο πρώτος Επίσκοπος της Ουτρέχτης, θεωρείται δε ο θεμελιωτής του Χριστιανισμού στις Κάτω Χώρες. Γεννήθηκε το 658 στη Νορθουμβρία της Αγγλίας και ο πατέρας του, Αγ. Βιλγίσιος, που έγινε αργότερα ερημίτης, σε ηλικία επτά ετών τον έστειλε για εκπαίδευση στο περίφημο μοναστήρι του Ρίπον, όπου μεγάλωσε υπό την καθοδήγηση του Αγ. Βιλλφρίδου, επισκόπου Υόρκης. Στα 20 του χρόνια μετέβη στην Ιρλανδία, εκεί έζησε για 12 έτη στη Μονή Ραθμελσίγκι, αποκτώντας βαθιά θεολογική κατάρτιση δίπλα στον όσιο Εκβερτο. Χειροτονήθηκε ιερέας το 688 και το 690, έχοντας την ευλογία του γέροντά του, ξεκίνησε μαζί με άλλους 11 Αγγλους μοναχούς για να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους παγανιστικούς λαούς της Βόρειας Γερμανίας και των Κάτω Χωρών.

Η περιοχή τότε βρισκόταν σε διαρκή πόλεμο, αλλά ο Ουίλλιμπρορντ υποστηρίχθηκε θερμά από τον Φράγκο δούκα Πιπίνο του Χέρσταλ, ο οποίος είχε μόλις κατακτήσει τμήματα της Φρισίας. Ταξίδεψε δύο φορές στη Ρώμη για να λάβει την επίσημη έγκριση του Πάπα και, κατά το δεύτερο ταξίδι του, το 695 ή 696, ο πάπας Σέργιος Α΄ τον χειροτόνησε Αρχιεπίσκοπο των Φρισίων, δίνοντάς του το όνομα Κλήμης. Επιστρέφοντας από τη Ρώμη, επέλεξε την πόλη της Ουτρέχτης ως επίσημη έδρα της επισκοπής του, όπου και έχτισε τον καθεδρικό ναό, αλλά ήρθε αντιμέτωπος με φανατικούς ειδωλολάτρες και γλίτωσε οριακά τον θάνατο όταν κατέστρεψε παγανιστικά είδωλα. Το 698 ίδρυσε τη Μονή του Εχτερναχ στο Λουξεμβούργο, η οποία εξελίχθηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα γραμμάτων, πολιτισμού και αντιγραφής χειρογράφων της Δυτικής Ευρώπης. Το 714 επήλθε μια πρόσκαιρη ανατροπή, καθώς ο παγανιστής βασιλιάς των Φρισίων, Ράντμποντ, ανακατέλαβε τα εδάφη και κατέστρεψε πολλές από τις εκκλησίες που είχε χτίσει ο Αγιος, αλλά ο Ουίλλιμπρορντ επέστρεψε δριμύτερος μετά τον θάνατο του βασιλιά και ανασυγκρότησε το έργο του με τη βοήθεια του Αγ. Βονιφατίου. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 7 Νοεμβρίου 739 σε ηλικία 81 ετών και ενταφιάστηκε στη Μονή του Εχτερναχ, όπου φυλάσσονται τα λείψανά του μέχρι σήμερα.

Η χορευτική πομπή του Εχτερναχ (Procession dansante d’Echternach) είναι διάσημο έθιμο που πραγματοποιείται κάθε χρόνο προς τιμήν του Αγίου και, μάλιστα, το 2010 αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως μέρος της Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Το έθιμο αυτό πραγματοποιείται κάθε χρόνο την Τρίτη της Πεντηκοστής και συνδυάζει τη θρησκευτική ευλάβεια με τον παραδοσιακό χορό. Χιλιάδες προσκυνητές, κρατώντας λευκά μαντίλια, σχηματίζουν σειρές και χορεύουν στους δρόμους της πόλης, με την πομπή να ξεκινά από τη γέφυρα του ποταμού Σάουερ, να διασχίζει τους δρόμους της μεσαιωνικής πόλης και να καταλήγει στη Βασιλική του Αγίου Ουίλλιμπρορντ, ακριβώς μπροστά από τον τάφο του.

Οι ρίζες του εθίμου χάνονται στον Μεσαίωνα και υπάρχουν δύο θρύλοι για τη γέννησή του. Οταν η περιοχή επλήγη από κάποια επιδημία που προκαλούσε σπασμούς και ανεξέλεγκτες κινήσεις στους ανθρώπους, οι πιστοί άρχισαν να μιμούνται αυτές τις κινήσεις ως μορφή προσευχής και μετάνοιας, ζητώντας από τον Αγιο να τους θεραπεύσει. Ο δεύτερος θρύλος αναφέρει για κάποιον που καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο δι’ αγχόνης και ως τελευταία επιθυμία ζήτησε να παίξει το βιολί του. Η μουσική του ήταν τόσο «μαγική», που όλοι οι παρευρισκόμενοι, ακόμα και οι δικαστές, άρχισαν να χορεύουν ασταμάτητα μην μπορώντας να σταματήσουν, με αποτέλεσμα τα πόδια τους να βυθιστούν στη λάσπη και ο καταδικασθείς να δραπετεύσει. Τα μάγια τελικά λύθηκαν όταν προσευχήθηκαν στον Αγιο.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μαρτύρων Μελασίππου, Κασσίνης και Αντωνίου εν Αγκύρα, μαρτύρων Αύκτου, Ταυρίωνος και Θεσσαλονίκης εν Αμφιπόλει, Αθηνοδώρου αδελφού Γρηγορίου του θαυματουργού και μάρτυρος Αλεξάνδρου εκ Θεσσαλονίκης.