Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 29 Αυγούστου

Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Εορτολόγιο: Αποτομή Τιμίας Κεφαλής Ενδόξου Προφήτου και Προδρόμου Ιωάννου του Βαπτιστού, Αρκάδιος ο Θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης εν Κύπρω και ποιοι τιμώνται σήμερα από την Εκκλησία

Αποτομή Τιμίας Κεφαλής Ενδόξου Προφήτου και Προδρόμου Ιωάννου του Βαπτιστού

Η μεγαλύτερη ασκητική μορφή του Χριστιανισμού και ο τελευταίος των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, γεφύρωσε την εποχή του Νόμου με την εποχή της Χάριτος, καθώς προετοίμασε την έλευση του Ιησού Χριστού. Ηταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ, συγγενή της Παναγίας, και οι δύο προχωρημένης ηλικίας, η δε γέννησή του αναγγέλθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ζαχαρία, περίπου έξι μήνες πριν από το γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Το έργο και η έλευση του Ιωάννη είχαν προφητευθεί στην Παλαιά Διαθήκη εκατοντάδες χρόνια πριν από τη γέννησή του. Οι τρεις κυριότερες προφητείες είναι οι εξής: 1. Η Προφητεία του Ησαΐα. Γράφτηκε περίπου 700 χρόνια πριν από τη γέννησή του και περιγράφει τον τόπο και τον σκοπό της δράσης του στο χωρίο «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους του Θεού ημών» (Ησαΐας 40, 3). 2. Η Προφητεία του Μαλαχία. Γράφτηκε περίπου 400 χρόνια πριν από τον Χριστό και παρουσιάζει τον Ιωάννη ως έναν επίγειο άγγελο και αγγελιοφόρο. «Ιδοὺ εγὼ εξαποστέλλω τον άγγελόν μου, καὶ επιβλέψεται οδὸν προ προσώπου μου» (Μαλαχίας 3, 1). 3. Η Προφητεία για τον «νέον Ηλία». Ο Μαλαχίας προφήτευσε, επίσης, τα πνευματικά χαρακτηριστικά του Προδρόμου. «Και ιδοὺ εγὼ αποστέλλω υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην πριν ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή» (Μαλαχίας 4, 5). Η προφητεία δεν εννοούσε ότι θα μετενσαρκωνόταν ο προφήτης Ηλίας, αλλά ότι ο Πρόδρομος θα ερχόταν με το ίδιο ασκητικό πνεύμα, την ίδια δύναμη και το ίδιο θάρρος να ελέγχει τους άρχοντες. Τέλος, στην Καινή Διαθήκη υπάρχει η προφητεία του πατέρα του Ζαχαρία, που φωτίστηκε από το Αγιο Πνεύμα και προφήτευσε για το βρέφος: «Και συ, παιδίον, προφήτης Υψίστου κληθήσῃ, προπορεύσῃ γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδοὺς αυτού» (Λουκάς 1, 76). Και ήταν ο ίδιος ο Χριστός που τον χαρακτήρισε ότι ήταν ο πλέον σπουδαίος από όλους τους ανθρώπους που γεννήθηκαν από μητέρα και ο πρώτος μεταξύ των Προφητών. 

Οταν ενηλικιώθηκε αναζήτησε διαμονή σε ερημική τοποθεσία, φορώντας έναν απλό χιτώνα από τρίχες καμήλας με δερμάτινη ζώνη στη μέση του και τρεφόμενος με ακρίδες (άκρες χόρτων) και άγριο μέλι, αφιερώνοντας έτσι τον εαυτό του στην πνευματική επαφή του με το θείο. Περί το έτος 29 ο Ιωάννης άφησε την έρημο και ήρθε στον Ιορδάνη ποταμό, σε ένα σημείο που συγκεντρώνονταν τα πλήθη αναζητώντας τη μετάνοια στα όποια αμαρτήματά τους. Με τη φράση: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», κήρυττε τη δύναμη της μετάνοιας, καθοδηγούσε τον κόσμο που προσερχόταν να τον ακούσει και τους ειλικρινώς μετανοούντες βάπτιζε ο ίδιος στα νερά του ποταμού, ευλογώντας τον εξαγνισμό τους και προφητεύοντας την έλευση του Υιού του Θεού ως Σωτήρα. Μάλιστα, σε εκείνους που είχαν την εντύπωση ότι αυτός ο ίδιος είναι ο Σωτήρας, έλεγε ότι και αυτός τον αναμένει «…ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερος εμού εστιν… αυτός υμάς βαπτίσει εν πνεύματι αγίω…», και ήταν αυτός που όταν βάπτισε τον Χριστό, έγινε αυτόπτης μάρτυρας της αποκάλυψης της Αγίας Τριάδος. 

Τα κηρύγματά του και η επίκληση του Νόμου του Θεού ήταν τα «όπλα» του για την κριτική στα κακώς κείμενα της εποχής του, ξεκινώντας μάλιστα το αυστηρό κατηγορώ του από τον τοπικό ηγεμόνα της περιοχής, τον Ηρώδη Αντίπα, Τετράρχη της Γαλιλαίας και της Περσίας, ο οποίος, μεταξύ άλλων ανομημάτων, είχε παντρευτεί την Ηρωδιάδα, σύζυγο του ζώντος αδελφού του, με την οποία απέκτησε και μια θυγατέρα, τη Σαλώμη. Για τον λόγο αυτό, η Ηρωδιάς έθεσε ως στόχο της τη θανάτωση του Ιωάννη, αλλά ο Ηρώδης όχι μόνο εκτιμούσε τον Πρόδρομο, αλλά ελάμβανε υπόψη του και τις αντιδράσεις του λαού που τον αγαπούσε. Κατάφερε ωστόσο να τον φυλακίσει, πείθοντας τουλάχιστον γι’ αυτό τον σύζυγό της. Η ευκαιρία για τη θανάτωσή του ήρθε απρόσμενα ύστερα από λίγο καιρό. Πλησίαζε το εβραϊκό Πάσχα και τα γενέθλια του Τετράρχη και ο Ηρώδης αποφάσισε τη διοργάνωση ενός μεγάλου συμποσίου με την πρόσκληση επιφανών πολιτών. Στη διάρκεια της γιορτής, η Σαλώμη χόρεψε για χάρη του πατέρα της με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο, ο δε Ηρώδης κάλεσε την κόρη του και για να την ευχαριστήσει για τον χορό της είπε να του ζητήσει ό, τι θέλει, ακόμη και το μισό του βασίλειο. Τότε εκείνη, με προτροπή της μητέρας της, ζήτησε «την κεφαλή του Ιωάννη επί πίνακι», με αποτέλεσμα ο Ηρώδης, εκτεθειμένος από τη δική του προσφορά ενώπιον όλων των προσκεκλημένων, διέταξε ένα στρατιώτη να αποκεφαλίσει τον Ιωάννη. Οι μαθητές και οι ακόλουθοί του περισυνέλεξαν το λείψανό του, το ενταφίασαν στη Σεβάστεια και ενημέρωσαν σχετικώς τον Χριστό. Η σημερινή είναι ημέρα πένθους για την Εκκλησία και τηρείται αυστηρή νηστεία.

Αρκάδιος ο Θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης εν Κύπρω

Εζησε κατά τα τέλη του 4ου και τις αρχές του 5ου αι. και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Κυπρίους αγίους, γνωστός για την πνευματική του καθοδήγηση σε μια εποχή έντονης πολιτικής και θρησκευτικής αστάθειας, ενώ λεπτομέρειες για τη ζωή του διασώθηκαν μέσα από το εγκώμιο που συνέγραψε ο Α. Νεόφυτος ο Εγκλειστος. Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Μελάνδρα της Πάφου και ήταν γιος του Μιχαήλ και της Αννας, μιας εύπορης αλλά εξαιρετικά ευσεβούς και φιλόχριστης οικογένειας, αφού και ο μικρότερος αδελφός του, ο Αγ. Θεοσέβιος ο Αρσινοήτης, ακολούθησε επίσης τον δρόμο του Χριστού. Λόγω της οικονομικής άνεσης των γονέων του, στάλθηκε για ανώτατες σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, όπου, παρά τους πειρασμούς της, ο Αρκάδιος επέλεξε να ζει με αυστηρή νηστεία, συνεχή προσευχή και μελέτη των Γραφών. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου έγινε γρήγορα γνωστός στην τοπική κοινωνία για τις μεγάλες του αρετές και τους ασκητικούς του αγώνες. Γι’ αυτό, όταν εκοιμήθη ο τότε επίσκοπος Αρσινόης Νίκων, κλήρος και λαός επέλεξαν ομόφωνα τον Αρκάδιο ως διάδοχό του. Ανέλαβε το τιμόνι της Εκκλησίας σε μια μεταβατική περίοδο, όπου η ειδωλολατρία έδινε την τελευταία της μάχη και οι αιρέσεις προκαλούσαν σύγχυση, αλλά το ορθόδοξο φρόνημα και η αγιότητά του λειτούργησαν ως πνευματικός φάρος για το ποίμνιό του. Ονομάστηκε «Θαυματουργός» καθώς, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο Θεός του χάρισε την ικανότητα να επιτελεί θαύματα για να ανακουφίζει τους πιστούς και να θεραπεύει ασθένειες. Αφού ποίμανε θεάρεστα και με απόλυτη δικαιοσύνη την επισκοπή του, απεβίωσε ειρηνικά από φυσικά αίτια.

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη και Βασιλείου του Μακεδόνος Αυτοκράτορος.