Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 11 Σεπτεμβρίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 11 Σεπτεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των
τιμώμενων αγίων
της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Ευάνθης, Ευανθία
• Ευφρόσυνος

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Δανιήλ της Ουαλίας και Οσία Θεοδώρα η εν Αλεξανδρεία

Δανιήλ της Ουαλίας

Γνωστός στην κελτική γλώσσα ως St. Deiniol, έζησε τον 6ο αι., υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους θεμελιωτές του μοναχισμού στη Βρετανία και διετέλεσε ιδρυτής και πρώτος επίσκοπος της πόλης Μπανγκόρ (Bangor) στην Ουαλία. Γεννήθηκε στη βόρεια Αγγλία, καταγόταν από αριστοκρατική και βασιλική γενιά Κελτών οπλαρχηγών, αλλά, όταν η οικογένειά του έχασε τα εδάφη της στον Βορρά, μετακινήθηκε στην Ουαλία, όπου έλαβε νέα γη από τον τοπικό άρχοντα. Από νεαρή ηλικία αρνήθηκε τον κοσμικό πλούτο και τις διασκεδάσεις και μαθήτευσε στη χριστιανική μοναχική ζωή δίπλα σε μεγάλους διδασκάλους της εποχής, όπως ο Αγ. Κάντοκ στο Λλανκάρφαν της Ουαλίας. 

Μετά την ολοκλήρωση της πνευματικής του εκπαίδευσης, ο Δανιήλ αποσύρθηκε στο βόρειο τμήμα της Ουαλίας στο Gwynedd, επιλέγοντας μια χαμηλή και απομονωμένη κοιλάδα κοντά στη θάλασσα, για να χτίσει ένα ταπεινό μοναστήρι. Η χαμηλή τοποθεσία επιλέχθηκε εσκεμμένα για να μη γίνεται ορατή από τους παγανιστές πειρατές και περιέβαλε τα καλύβια των μοναχών με φράχτη από όρθιους πασσάλους και πλεγμένα κλαδιά, μια κατασκευή που στην κελτική γλώσσα ονομαζόταν bangor, εξού και το όνομα της μονής Bangor Fawr. Το μοναστήρι αυτό, υπό την καθοδήγησή του, αναπτύχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα μοναστικά και ιεραποστολικά κέντρα ολόκληρης της Βρετανίας, καθώς, σύμφωνα με τον ιστορικό Βέδα, έφτασε να αριθμεί περισσότερους από 2.000 μοναχούς. 

Η φήμη για την αγιότητα, τη βαθιά ταπεινοφροσύνη και τα πνευματικά χαρίσματα του Δανιήλ εξαπλώθηκε γρήγορα και, όταν χήρεψε η επισκοπική έδρα της περιοχής, λαός και κλήρος προσευχήθηκαν και έλαβαν αποκάλυψη από το Αγιο Πνεύμα να αναζητήσουν τον ερημίτη που ζούσε στα βουνά και ονομαζόταν Δανιήλ. Ετσι, με τις ευλογίες του Αγ. Ντουμπρικίου, χειροτονήθηκε και εγκαταστάθηκε ως ο πρώτος επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Μπανγκόρ γύρω στο 516. Συνδύαζε με απόλυτη ισορροπία τα καθήκοντα του επισκόπου και του ηγουμένου, ενώ έλαβε μέρος και στη διάσημη Σύνοδο του Llanddewi Brefi (545) στο πλευρό του Αγ. Δαυίδ της Ουαλίας για να καταδικάσουν την αίρεση του Πελαγιανισμού. Υστερα από μια μακρά ζωή γεμάτη θυσίες, πνευματική καθοδήγηση, θαύματα και προορατικό χάρισμα, ο Δανιήλ εκοιμήθη ειρηνικά το 584 και ετάφη, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο ιερό νησί Μπάρντσεϊ (Bardsey Island ή Ynys Enlli στα ουαλικά). Σήμερα, ο Καθεδρικός Ναός του Μπανγκόρ στην Ουαλία είναι αφιερωμένος στο όνομά του, ενώ θεωρείται ένας από τους μεγάλους προστάτες της ουαλικής χριστιανικής παράδοσης.

Το Μπάρντσεϊ είναι ένα μικρό απομονωμένο νησί στην άκρη της χερσονήσου Λλιν (Llŷn Peninsula) στη βόρεια Ουαλία και διάσημο σε όλο τον κόσμο ως το «Νησί των 20.000 αγίων», αποτελεί δε έναν από τους πιο ιερούς τόπους του Κελτικού Χριστιανισμού. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, χιλιάδες μοναχοί και ασκητές ταξίδεψαν στο νησί για να ζήσουν απομονωμένοι ή ζήτησαν να ταφούν εκεί, με την παράδοση να αναφέρει ότι στα χώματά του είναι θαμμένοι 20.000 άγιοι και μοναχοί. Το νησί απέκτησε μεγάλη πνευματική σημασία τον 12ο αι., όταν ο Πάπας Κάλλιστος Β΄ ανακήρυξε ότι τρία προσκυνήματα στο Μπάρντσεϊ είχαν την ίδια πνευματική αξία με ένα προσκύνημα στη Ρώμη. Το 516, ο Αγ. Κάντφαν (Saint Cadfan) έφτασε από τη Βρετάνη και ίδρυσε εκεί μοναστήρι, το οποίο θεωρείται από τα παλαιότερα σε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αργότερα, τον 13ο αι., χτίστηκε το Αββαείο της Αγ. Μαρίας, του οποίου τα ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα. Το μοναστήρι διαλύθηκε το 1537 από τον βασιλιά Ερρίκο Η΄ και, σύμφωνα με την κελτική μυθολογία και τις τοπικές παραδόσεις, το Μπάρντσεϊ ταυτίζεται από ορισμένους με το μυθικό Αβαλον (Avalon), το νησί όπου θάφτηκε ο βασιλιάς Αρθούρος. Είναι εξαιρετικά απομονωμένο και έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, δεν υπάρχουν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, αυτοκίνητα ή σταθερό ηλεκτρικό δίκτυο, και αποτελεί τον τελικό προορισμό του περίφημου μονοπατιού North Wales Pilgrims Way (το Μονοπάτι των Προσκυνητών της Βόρειας Ουαλίας). Οι δε επισκέπτες φτάνουν με βάρκες όταν το επιτρέπει ο καιρός και τα επικίνδυνα θαλάσσια ρεύματα για πνευματική αναζήτηση και ηρεμία. Επίσης, είναι σημαντικό καταφύγιο άγριας ζωής, καθώς από το 1953 φιλοξενεί ένα από τα παλαιότερα παρατηρητήρια πουλιών και περισσότερες από 200 γκρίζες φώκιες του Ατλαντικού.

Οσία Θεοδώρα η εν Αλεξανδρεία

Συγκλονιστική μορφή του πρώιμου μοναχισμού, καθώς έζησε για χρόνια μεταμφιεσμένη σε άνδρα μοναχό με το όνομα Θεόδωρος, για να εξιλεωθεί για ένα μεγάλο της λάθος. Ζούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν παντρεμένη με τον ευσεβή και εύπορο Παφνούτιο. Η ζωή τους ήταν ευτυχισμένη, μέχρι που κάποιος πλούσιος Αλεξανδρινός την ερωτεύτηκε παράφορα και την έπεισε ότι οι αμαρτίες που γίνονται στο σκοτάδι της νύχτας δεν βλέπονται από τον Θεό. Η Θεοδώρα υπέκυψε στον πειρασμό και διέπραξε μοιχεία, αλλά το επόμενο πρωί, συνειδητοποιώντας την πράξη της, κυριεύτηκε από βαθιά θλίψη και τύψεις και θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή της στη μετάνοια και να κρυφτεί από τον σύζυγό της, ώστε να μην την αναζητήσει, πήρε μια ριζοσπαστική απόφαση. Εκοψε τα μαλλιά της, φόρεσε ανδρικά ρούχα και άλλαξε το όνομά της σε Θεόδωρος, καταφεύγοντας σε ανδρικό μοναστήρι στην περιοχή της Οκτωκαιδεκάτης, κοντά στην Αλεξάνδρεια, καθώς πίστευε ότι σε γυναικείο μοναστήρι ο σύζυγός της θα την έβρισκε εύκολα.

Ως μοναχός Θεόδωρος επέδειξε μεγάλη ασκητικότητα, ταπεινοφροσύνη και υπακοή, κερδίζοντας τον σεβασμό όλων. Ωστόσο, η πίστη της δοκιμάστηκε με τον πιο σκληρό τρόπο. Η κόρη ενός τοπικού ειδωλολάτρη έμεινε έγκυος από κάποιον άλλον, αλλά συκοφάντησε τον μοναχό Θεόδωρο ως πατέρα του παιδιού της και εκείνη, προκειμένου να μην αποκαλύψει το φύλο της, δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό της. Εκδιώχθηκε από το μοναστήρι και έζησε για επτά ολόκληρα χρόνια στην έρημο, έξω από τα τείχη της μονής, μεγαλώνοντας το ξένο παιδί μέσα σε στερήσεις και δύσκολες συνθήκες. Υστερα από λίγο καιρό, εξαντλημένη από τις κακουχίες η Θεοδώρα παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα της στο κελί της και, όταν οι μοναχοί πήγαν να ετοιμάσουν το σώμα για την ταφή, έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι ο μοναχός Θεόδωρος ήταν στην πραγματικότητα γυναίκα. Μάλιστα, ο Θεός αποκάλυψε το γεγονός στον σύζυγό της Παφνούτιο, ο οποίος έσπευσε στο μοναστήρι και μετά την κηδεία της μοίρασε την περιουσία του, έγινε μοναχός στο ίδιο κελί όπου ασκήτεψε η σύζυγός του και έζησε εκεί οσίως μέχρι το τέλος και της δικής του ζωής.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Ιάς εν Περσία, Ευφροσύνου του μαγείρου, μαρτύρων Διοδώρου και Διομήδους εν Λαοδικεία, Πέτρου μητροπολίτου Νικαίας του ομολογητού, οσίου Ηλία του Σπηλαιώτου και οσίας Θεοδώρας της εν Βάστα Μεγαλοπόλεως.