ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Φυσικά και εγκρίνω, όπως όλοι μας, κάθε εξοπλιστικό G2G πρόγραμμα της Πατρίδας μας, που όχι μόνο την αναβαθμίζει αμυντικά και τεχνολογικά, αλλά και κάνει πολλές Ελληνικές εταιρείες συμμέτοχους σε αυτά τα προγράμματα, με πολύτιμη μεταφορά τεχνογνωσίας και δημιουργία πολλών και καλών θέσεων εργασίας.
Δεν είναι άλλωστε πολύ μακρινή η εποχή που κάποιοι μεσάζοντες μπαινόβγαιναν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, επί Άκη και Γιάννου, για να μας πουλήσουν διάφορα καλούδια αμφίβολης χρησιμότητας, με «αντισταθμιστικά οφέλη» που στην ουσία ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, αλλά κατέληγαν στις μεγάλες και βαθιές τσέπες υπουργών και στρατηγών.
Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους επαγγελματίες των ΕΔ της χώρας μας και γνωρίζω ότι πρόκειται για ανθρώπους που θα σταθούν επάξια στο ρόλο τους αν παραστεί ανάγκη.
Αυτό όμως που με φοβίζει, είναι οι έφεδροι, δηλαδή τα ίδια μας τα παιδιά!
Με το Δημογραφικό πρόβλημα να δείχνει ανεπίλυτο, μια και ΔΕΝ οφείλεται στην οικονομική κατάσταση των νέων, αλλά στην άρνησή τους να αναλάβουν ευθύνες (και αυτό συμβαίνει σε ΟΛΕΣ τις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη), και με τις εν δυνάμει απειλές που πρέπει να αντιμετωπίσει η Πατρίδα μας, αν δεν θέλει να μείνει μισή, θα πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα και όχι μόνο τη στιγμή που ένα νέο παιδί φοράει τα χακί.
Έχουμε γίνει μια κοινωνία λουφαδόρων, Γιωτάδων, ανυπότακτων και «να πεθάνει η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς» και αυτό καλλιεργήθηκε συστηματικά, τόσο από δασκάλους χωρίς καμία πατριωτική συνείδηση, όσο και από γονείς που θεωρούν τα βλαστάρια τους τουλάχιστον ισότιμα με τον Πρίγκιπα της Ουαλίας. Σε περίπτωση κάποιας πολεμικής σύρραξης, τα αεροδρόμια και τα σύνορα θα γεμίσουν ουρές πιτσιρικάδων που θα προσπαθούν άρον-άρον να την κοπανήσουν, για να μην στρατευθούν.
Αν θέλουμε λοιπόν να γίνουμε Ισραήλ (χαχαχα), θα πρέπει να αλλάξουμε κάποια πραγματάκια, δεν συμφωνείτε;
Ξεκινώντας από την ανάπλαση των Εθνικών Μύθων που μας ένωσαν σαν κράτος, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είναι ιστορικά ανακριβείς. Ας αφήσουμε τις ανακρίβειες αυτές στους επαγγελματίες μελετητές της Ιστορίας, για να πολεμήσει ένα Έθνος χρειάζεται τα αφηγήματά του.
Ξεκινώντας από την υποχρεωτική θητεία και των θυγατέρων μας, που αφού μάθουν να χειρίζονται ένα όπλο χωρίς να χαλάσουν το ημιμόνιμο μανικιούρ, θα μπορούσαν να μάθουν να χειρίζονται ένα drone με την ίδια ευκολία που γράφουν μηνύματα στο iPhone, πιο γρήγορα απ’ όσο μιλάνε (αν είναι δυνατόν!).
Ξεκινώντας από την αυστηρότατη απονομή αναβολών και απαλλαγών, μόνο για άτομα με πραγματικά προβλήματα υγείας. Αν δε η απαλλαγή αφορά ψυχικά «νοσήματα», να συνοδεύεται από απώλεια του δικαιώματος οδήγησης, κατοχής κάθε είδους όπλου και πρόσληψης σε δημόσια θέση.
Ξεκινώντας από την εξαντλητική και διαρκή ετήσια εκπαίδευση των ανδρών, όχι στο γόπινγκ, τα μαγειρεία και τις καλλιόπες, αλλά με συνεχή εκπαίδευση σε συνθήκες προσομοίωσης μάχης και την επανεκπαίδευση σε τακτά διαστήματα, μέχρι τα 45-50 τους χρόνια. Aν εγώ, η “μοδίστρα” του Μηχανικού, μπορούσα με δεμένα μάτια να λύσω και να επανασυναρμολογήσω το H&K G3A3 σε 94″, οι πιτσιρικάδες μας πρέπει να το κάνουν σε 1 λεπτό.
Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε ετοιμοπόλεμους εφέδρους και των 2 φύλων και όχι ροδοπουπουλένια αγορίτσια που θα αφήσουν εμάς, τις Ντακότες να αμυνθούμε για πάρτη τους, γιατί τώρα τελευταία με ταλαιπωρεί η μέση μου και θα βογκάω σαν γριά στον ανήφορο, μέσα στα χαρακώματα, ή με τα κουνήματα του Στάγιερ.
Καλά είναι τα σύγχρονα όπλα, καλύτερο είναι όμως το Ηθικό. Για να δουμε, θα γίνει τίποτα γι’ αυτό;
