Η καταδίκη πρώην αστυνομικού για βιασμούς και κακοποίηση των ίδιων του των παιδιών δεν είναι απλά ένα “μεμονωμένο περιστατικό” που θα μας κάνει να πούμε “δεν είμαστε όλοι έτσι” και να τελειώνει εκεί.
Όχι. Αυτό είναι ξέπλυμα!
Η δύσκολη αλήθεια είναι ότι τέτοια εγκλήματα (δεν είναι το μόνο άλλωστε) δεν εμφανίζονται στο κενό. Πατάνε πάνω σε κουλτούρες σιωπής, σε στρεβλά πρότυπα “ανδρισμού”, σε αντιλήψεις κυριαρχίας και ελέγχου που – είτε μας αρέσει είτε όχι – επικρατούν και μέσα στην Αστυνομία.
Όταν μαθαίνεις να μην δείχνεις αδυναμία, να καταπιέζεις συναίσθημα, να επιβεβαιώνεις την ισχύ σου μέσα από έλεγχο και επιβολή, κάτι πάει στραβά. Την ίδια στιγμή, η ευγένεια, ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και οι γνώσεις απαξιώνονται ως τυπικότητες. Και αυτό δεν πλήττει μόνο τα θύματα. Διαβρώνει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα σε εμάς τους ίδιους τους Αστυνομικούς, από τη στρατιωτική εκπαίδευση στις σχολές μέχρι την αποστράτευση μας, που υπηρετούμε σε συνθήκες σκληρές, βίαιες με έλλειψη υποστήριξης και καθημερινά προβλήματα οργάνωσης.
Η Αστυνομία δεν είναι αυτά τα εγκλήματα. Αλλά τα πρότυπα αρρενωπότητας που κυριαρχούν δημιουργούν το αναγκαίο υπόβαθρο της βίας, που φτάνει σε κάποιος όπως ο συγκεκριμένος Αστυνομικός που ενσάρκωσε την τοξική αρρενωπότητα στην πιο κτηνώδη μορφή της, χρησιμοποιώντας την εξουσία που του έδωσε το Κράτος ως εργαλείο επιβολής στον ιδιωτικό του βίο.
Η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική. Είναι και θεσμική. Βλέπαμε τι μαλάκας άντρας είναι, παρότι δε συνέλαβε ο νους μας ποτέ που μπορεί να φτάσει!
Σημαντικό ρόλο στη ταυτότητα αυτή του Αστυνομικού παίζει η «αυτοεικόνα» του, τείνουμε σε μια ηρωοποίηση του επαγγέλματος μας όταν η Αστυνομία κάνει απλά τη δουλεία της και η προσπάθεια δικαιολόγησης περαστικών αυθαιρεσίας για τη προστασία του κύρους των Αστυνομικών, μαζί με μια κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη, διαμορφώνουν μια ιδεολογική αναπαράσταση του Αστυνομικού που την απομακρύνει από τις έννοιες της λογοδοσίας και του επαγγελματισμού. Σαν τον συγκεκριμένο πολλοί ακόμα επιδεικνύουν τη δουλειά τους και τρέφουν τον ανδρισμό τους μέσα από αυτή!
Η Ελληνική Αστυνομία έχει παραδοσιακά ένα συντηρητικό ιδεολογικό κλίμα εντός της και καθιστά τους Αστυνομικούς ιδιαίτερα ψυχρούς και άτεγκτους απέναντι σε οτιδήποτε απειλεί την κοινωνική ηρεμία και τις παραδοσιακές αξίες. Ο Αστυνομικός αντιλαμβάνεται με όρους πολέμου και μάχης την καταστολή της εγκληματικότητας, δέχεται ότι το επάγγελμα του, επειδή ενέχει υψηλές πιθανότητες τραυματισμού ή ακόμα και θανάτου, είναι ηρωικό και αγωνίζεται για να διαφυλάξει τη φήμη και το κύρος της Αστυνομίας. Μια τέτοια όμως υπερτίμηση οδηγεί σε μια θεσμική κάλυψη και ατιμωρησία εντός της Αστυνομίας και ανοχής στην διαφθορά και τη παραβίαση κανόνων από Αστυνομικούς στο πλαίσιο της κακώς εννοούμενης συναδελφικής αλληλεγγύης που δε θα πλήξη τη τιμή ενός άρρηκτα ενωμένου Σώματος.
Αν θέλουμε να μιλάμε για επαγγελματίες Αστυνομικούς, που προστατεύουν τους πολίτες, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από το πιο δύσκολο: να αμφισβητήσουμε ό,τι μέχρι τώρα θεωρούσαμε “φυσιολογικό” και να δούμε πως η κανονικότητα που βιώνουμε στο υπηρεσιακό πλαίσιο και πλήττει τις ζωές μας, βλάπτει και τις ζωές άλλων ανθρώπων!
Η σιωπή και η ατιμωρησία δεν μας προστατεύει. Μας εκθέτει.
Και η πραγματική δύναμη ενός Αστυνομικού δεν είναι η επιβολή. Είναι η ευθύνη.
Αν αυτό ενοχλεί τους συναδέλφους μου, ίσως είναι γιατί τους αφορά.
fb – Michael Lolis
