Υπόθεση Nour Atallah : Η φοιτήτρια από την Γάζα που πήρε άσυλο στην Γαλλία αναμετέδιδε μηνύματα που εξυμνούσαν τον Χίτλερ στο Χ και ζητούσαν την εκτέλεση των ομήρων. Το μίσος στην Γαλλία προστατεύεται από το «κράτος δικαίου».
Η Γαλλία θεωρούνταν πάντα ο φάρος για τους καταπιεσμένους, η πατρίδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά στην πραγματικότητα, η Γαλλία έχει γίνει η φιλόξενη παγκόσμια βάση για τρομοκράτες. Από το 1945 έχει φιλοξενήσει φασίστες, τρομοκράτες, ισλαμιστές, αιμοδιψείς επαναστάτες, κατά συρροή δολοφόνους : όλοι έχουν βρει καταφύγιο, προστασία και ανοχή εδώ. Ακόμα χειρότερα: έχουν βρει ένα πλυντήριο να τους ξεπλένει και να τους εξιδανικεύει.
1946 : Ο Ναζί Μουφτής, φιλοξενούμενος του Υπουργείου Εξωτερικών
Όλα ξεκίνησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, εν μέσω της ακόμη φρέσκιας μυρωδιάς των κρεματορίων. Το 1946, ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ, Χατζ Αμίν αλ-Χουσεϊνί, άμεσος συνεργός στο ναζιστικό σχέδιο για την εξόντωση των Εβραίων, έγινε δεκτός… στο Παρίσι. Θα έπρεπε να είχε εμφανιστεί στο εδώλιο στη Νυρεμβέργη. Αλλά το Quai d’Orsay ( Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών) τον προστάτευσε. Γιατί ; Επειδή ενσαρκώνει μια μορφή του αραβισμού, χρήσιμη στη στρατηγική μετα-αποικιακής επιρροής.
Αυτός ο άνθρωπος, ωστόσο, πέρασε τον πόλεμο στο Βερολίνο, είχε φιλίες με τον Χίμλερ, ίδρυσε μια μουσουλμανική μεραρχία για τα SS στη Βοσνία και ζήτησε την εξόντωση των Εβραίων στον αραβικό κόσμο.
1978 : Ο Αγιοταλάχ Χομεϊνί, υπό ήπιο κατ’ οίκον περιορισμό
Το 1978, ήταν η σειρά του Ρουχολάχ Χομεϊνί, που είχε απελαθεί από το Ιράκ, να γίνει δεκτός στο Neauphle-le-Château, κοντά στο Παρίσι. Hταν άγνωστος στο ευρύ κοινό, αλλά η ατζέντα του ήταν σαφής : θεοκρατία, νόμος της Σαρία, αποκεφαλισμοί, βασανιστήρια και υποδούλωση των γυναικών. Ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, πάντα πρόθυμος να φλερτάρει με την Ανατολή προς την κατεύθυνση του πετρελαίου, τον καλωσόρισε χωρίς να διστάσει. Ο Χομεϊνί ηχογράφησε τα κηρύγματά του εκεί, κινητοποίησε τους υποστηρικτές του και απηύθυνε εκκλήσεις για εξέγερση.
Λίγους μήνες αργότερα, επέστρεψε θριαμβευτικά στο Ιράν. Ξεκίνησε η Ισλαμική Επανάσταση, ακολουθούμενη από σφαγές, εκκαθαρίσεις και ένα καθεστώς του οποίου η τρομοκρατία θα γινόταν ένας από τους μοχλούς της «ισλαμικής επανάστασης».
Η Γαλλία, για άλλη μια φορά, είχε εκκολάψει ένα τέρας.
Δεκαετίες 1980–1990 : Βομβιστές και Πρωτοποριακοί Ισλαμιστές
Η δεκαετία του 1980 είδε την άφιξη ενός άλλου σώματος: των «υπεραριστερών» τρομοκρατών, Αργεντινών, Γερμανών, Ιταλών και Ισπανών που αναζήτησαν καταφύγιο στο Παρίσι. Δικαιολογήθηκαν από το «τεταμένο πολιτικό πλαίσιο», την «Φρανκική καταστολή», τον «νοτιοαμερικανικό φασισμό». Το αποτέλεσμα : δολοφόνοι και βομβιστές προήχθησαν σε διανοούμενους των σαλονιών. Το Δόγμα Μιτεράν έφτανε μέχρι το σημείο να αρνηθεί την έκδοση μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Εν τω μεταξύ, τα ισλαμιστικά δίκτυα κτίζονταν ελεύθερα στα προάστια των μεγάλων πόλεων, υπό την σκιά των τοπικών πελατειακών σχέσεων. Η Τζιχάντ δεν ήταν ακόμη οπλισμένη, αλλά ήταν ήδη δομημένη.
1990–1997 : Το GIA και το FIS, Γάλλοι προστατευόμενοι
Στην Αλγερία, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS) ετοιμαζόταν να καταλάβει την εξουσία μέσω της κάλπης, με μια δηλωμένη θεοκρατική ατζέντα. Ο αλγερινός στρατός ακύρωσε τις εκλογές. Η καταστολή ήταν τρομερή, αλλά η Γαλλία επέλεξε την μεριά της : καλωσόρισε τους ηγέτες του FIS ως απλούς πολιτικούς πρόσφυγες.
Το FIS επωφελήθηκε ακόμη και από ισχυρά ακαδημαϊκά και μέσα ενημέρωσης στη Γαλλία. Άρθρα γνώμης στην Le Monde υπερασπίστηκαν τη νομιμότητά του και κατήγγειλαν την αλγερινή καταστολή. Διανοούμενοι ιδεολογικά κοντά στο FIS έχουν προσκληθεί στο France Culture. Αλλά ποτέ -επίσημα- δεν έχουν δοθεί στους ηγέτες του μικρόφωνο ή άμεση πλατφόρμα σε αυτά τα μέσα ενημέρωσης.
Στη συνέχεια έρχονται οι GIA (Ένοπλες Ισλαμικές Ομάδες). Αποκεφαλίζουν παιδιά, διαμελίζουν γυναίκες, ισλαμιστές δήμιοι των οποίων τα ανακοινωθέντα αναφέρουν τον Αλλάχ πριν ακρωτηριάσουν. Πυρήνες δραστηριοποιούνται στην ίδια τη Γαλλία. Οι επιθέσεις του 1995 στο Παρίσι, στον σταθμό του μετρό Saint-Michel, αποτελούν υπενθύμιση ότι το άσυλο έχει ένα τίμημα : το αίμα των Γάλλων.
Γάλλοι Τζιχαντιστές : Η Επιστροφή του Τέρατος
Έπειτα έρχεται η εκδοχή του τζιχάντ του Ισλαμικού Κράτους. Εκατοντάδες Γάλλοι φεύγουν για τη Συρία, καίνε τα διαβατήριά τους και ορκίζονται πίστη στον Μπαγκντάντι. Τους βιντεοσκοπούν να αποκεφαλίζουν, να βιάζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ώστε να μισούν τους «απίστους». Και τι κάνει η Γαλλία ; Τους αναζητά, τους επαναπατρίζει και τους ακούει.
Το αποκορύφωμα όλων : τα παιδιά τους, που μεγαλώνουν με μίσος, εκπαιδεύονται να σκοτώνουν από την ηλικία των πέντε ετών, «επανεντάσσονται» σε δημοκρατικά νηπιαγωγεία, με εξειδικευμένους συνοδούς.
Οι μητέρες, πιο ριζοσπαστικές από τους πατέρες, παρουσιάζονται ως θύματα. Δικαιολογούνται : «δεν ήξεραν», «χειραγωγούνταν». Στην πραγματικότητα, δημιουργούσαν τη μήτρα του χαλιφάτου.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Υπόθεση Νουρ Αταλάχ : Διδακτορική φοιτήτρια στο γενοκτονικό μίσος… αλλά προστατευόμενη.
Τώρα έρχεται η γενιά που αποφοιτά από τα πανεπιστήμιά μας. Η Νουρ Αταλάχ, διδακτορική φοιτήτρια πολιτικών επιστημών στη Λιλ και δηλωμένη θαυμαστής του Χίτλερ, μεταδίδει εκκλήσεις για την εξόντωση των Εβραίων, στα αραβικά και τα γαλλικά. Δεν μιλάει από ένα σκοτεινό υπόγειο με την ήσυχη αλαζονεία της ατιμωρησίας.
Αντιμέτωπη με την οργή, το Πανεπιστήμιο την απέβαλε, απόδειξη της σοβαρότητας της υπόθεσης. Αλλά μετά ; Τι κάνουμε ;
Ούτε απελάσεται ούτε κατηγορείται. Γιατί στη Γαλλία το Συμβούλιο της Επικρατείας, τα διοικητικά δικαστήρια, το ΕΔΑΔ, δίνουν το δικαίωμα σε τέτοια άτομα για μια κανονική οικογενειακή ζωή και δεν σε αφήνουν να επιστρέψεις σε μια «επικίνδυνη» χώρα… Όλα είναι σε ισχύ για να αποτραπεί η απέλαση, ακόμη και όταν περιλαμβάνει έκκληση για γενοκτονία. Αυτός ο παράλογος νομικισμός, αυτή η διαδικαστική εμμονή, έχουν γίνει παθητικοί συνεργοί του τζιχάντ. Δεν μπορούμε να απελάσουμε μια σαλαφίστρια φοιτήτρια που επαινεί τον Χίτλερ, γιατί αυτό θα προσέβαλε την αξιοπρέπειά της.
Το μίσος στην Γαλλία προστατεύεται από το κράτος δικαίου. Και η Γαλλία, για άλλη μια φορά, καταφύγιο σε όσους ονειρεύονται να την καταστρέψουν.
Αλλά ίσως το πιο σοβαρό είναι αυτό που κανείς δεν τολμά να κατονομάσει : μόνο η Χαμάς είναι σε θέση να εκδίδει προξενικές κάρτες σε κατοίκους της Γάζας που επιθυμούν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Με άλλα λόγια, κάθε Παλαιστίνιος που ζητά ανθρωπιστικό ή πολιτικό άσυλο, στην πραγματικότητα, φιλτράρεται μέσω της Χαμάς. Και προφανώς δεν είναι μόνο οι μετριοπαθείς που θα εκδιωχθούν – είναι και όσοι βρίσκονται πιο κοντά στον ιδεολογικό και στρατιωτικό μηχανισμό, οι πιο αξιόπιστοι, οι πιο φανατικοί. Η Γαλλία, υπό το πρόσχημα μιας ανθρωπιστικής έκτακτης ανάγκης, ετοιμάζεται επομένως να δεχτεί και όσους κυνηγά ο Ισραηλινός Στρατός – όχι τα θύματα, αλλά τους συνεργούς. Θα μπορούσε κανείς ακόμη και να υποθέσει, χωρίς υπερβολική παράνοια, ότι μπορεί να έχουν ξεκινήσει διακριτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εκπροσώπων της Χαμάς και της γαλλικής διπλωματίας, όπως έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν με άλλες ισλαμιστικές ομάδες. Το αποτέλεσμα: το άσυλο γίνεται μια οδός διαφυγής για τους ισλαμοτρομοκράτες, επικυρωμένη από τη δική μας κυβέρνηση. Σε αυτό το σημείο, η διαστροφή της πολιτικής μας για το άσυλο δεν είναι πλέον λάθος : είναι μια οργανωμένη παράδοση.
David Duquesne
Causeur
1/8/25
Γαλλία : Η παιδική χαρά του κάθε φασίστα, τρομοκράτη και σφαγέα
