Οι νεότεροι δεν τον γνωρίζουν αλλά οι παλιότεροι θα θυμούνται ασφαλώς οτι υπηρξε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου του Μαύρου, κι όταν αυτή διασπάστηκε, ο ίδιος ίδρυσε το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, ένα κόμμα αντιπολιτευόμενο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Αυτόν τον άνθρωπο, διόρισε ο Καραμανλής ως επικεφαλής της επιτροπής διαπραγμάτευσης για την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Πεσμαζόγλου έκανε καταπληκτική δουλειά και χάρη και στο κύρος του Καραμανλή, η Ελλάδα έγινε πλήρες μέλος της ΕΟΚ το 1981, πέντε ολόκληρα χρόνια πριν την Ισπανία και την Πορτογαλία.
Ο Καραμανλής, τον οποίο ο Σαμαράς συχνά επικαλείται, υπήρξε πάντοτε συνεπής με τα πιστεύω του.
Και τα δύο κόμματα που ίδρυσε, ΕΡΕ και Νέα Δημοκρατία, δεν τα περιχαράκωσε αλλά προσκάλεσε απεναντίας πολιτικούς του αντιπάλους να συνεργαστούν μαζι του για το καλό της χώρας. Και το έκανε μάλιστα σε τρείς διαφορετικές ιστορικές περιόδους.
“Δεν θέλω να εγκαταλείψετε τας ιδέας σας”, έλεγε.
“Αλλά να γίνετε έντιμοι συνεργάται της κυβερνήσεώς μου”.
Διανοήθηκε ποτέ κανείς να κατηγορήσει τότε τον Καραμανλή οτι “πασοκοποίησε” τη Νέα Δημοκρατία ; Και έκανε Υπουργό Υγείας τον Σπύρο Δοξιάδη που ήταν κεντρώος, πράγμα που δεν άρεσε καθόλου στους βουλευτές ιατρούς της ΝΔ.
Και διερωτάται κανείς, τί διαφορετικό έκανε ο Κυριάκος στην εποχή μας, που κατάφερε να εμπνεύσει ανθρώπους απο τις παρυφές της Δεξιάς μέχρι και αυτούς της εκσυγχρονιστικής Κεντροαριστεράς, δημουργώντας έτσι ένα πλειοψηφικό μεταρρυθμιστικό κίνημα στην ελληνική κοινωνία για να πάει η χώρα μπροστά.
Αναφορές λοιπόν για “σημιτικό ΠΑΣΟΚ με μπλέ χρώμα”, εκτός απο άδικες και ανιστόρητες, είναι κατα βάση πολιτικά μυωπικές.
Ο Σαμαράς, που ειρήσθω εν παρόδω υπήρξε καλός πρωθυπουργός , αδικεί κατάφωρα και τον εαυτό του και την ιστορία του.
Κρίμα.
Kyriakos Berberidis
