Ο κάθε Έλληνας γονιός, σύντροφοι του αραχτού αγώνα, θεωρείται από το Νόμο ως ο υπεύθυνος για τη διαπαιδαγώγηση και τον έλεγχο των παιδιών του.
Είναι όμως έτσι;
Τη στιγμή που ο κάθε πολίτης σε αναπαραγωγική ηλικία θεωρεί αυτονόητο ότι θα σπείρει ένα, δύο ή περισσότερα κουτσούβελα, για να διαιωνίσει τη ράτσα του, και εφόσον δεν εκπαιδεύεται και δεν εξετάζεται για την ικανότητά του να τα διαπαιδαγωγήσει και να τα κάνει χρήσιμους και υπεύθυνους ανθρώπους, πώς μπορούμε να τον καθιστούμε υπόλογο για τα αποτελέσματα;
Υπάρχει μια τυχαιότητα στην όλη διαδικασία που μας απαγορεύει να ζητήσουμε ευθύνες από ανθρώπους που δεν κατάφεραν καλά-καλά να κουμαντάρουν τη δική τους ζωή.
Μέχρι λοιπόν να φτάσουμε στο σημείο να επιλέγονται αυτοί που θα έχουν δικαίωμα αναπαραγωγής (και το βλέπω ως ένα πολύ μακρινό ενδεχόμενο), το ουσιαστικό βάρος πέφτει στους Δασκάλους, γιατί αυτοί υποτίθεται ότι διαθέτουν τις γνώσεις και τα παιδαγωγικά εργαλεία να το επιτύχουν.
Αφού λοιπόν συνέλθετε από τα υστερικά γέλια που σας προκάλεσα με την προηγούμενη παράγραφό μου, θα πρέπει να καθίσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και να καταρτίσουμε ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αυτής της Παιδείας που πρέπει να λάβουν τα βλαστάρια μας.
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι η διδακτέα ύλη της Κατώτερης και Μέσης βαθμίδας είναι αποσπασματική, απαρχαιωμένη, χωρίς ουσιαστική στόχευση και τσαλακωμένη από τις ιδεοληψίες, την κομματικοποίηση, την ανικανότητα και την αδιαφορία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διδασκόντων.
Έτσι, αυτό που προσφέρουμε στα παιδιά μας, αντί να τα προετοιμάσουμε με ιδέες και γνώσεις για τον κόσμο που ζούνε, αντί να κάνουμε τη διαδικασία της μάθησης ελκυστική για ένα 15χρονο παιδί και όχι για τα μούτρα μας, είναι να αντιμετωπίζουμε το Γυμνάσιο και πολύ περισσότερο το Λύκειο σαν 2 απαραίτητα σκαλιά για να φτάσει ο κανακάρης ή η πριγκηπέσσα μας να βολευτεί σε κάποιο ΑΕΙ ή κάποια Δημόσια ΥπΕρεσία.
Κι έτσι, η χώρα μας παράγει σωρηδόν αμόρφωτους και ημιμαθείς “πτυχιούχους”, γιατί δεν έχουμε ακόμα καταλάβει ότι η Μέση Εκπαίδευση είναι αυτή που προσφέρει τη σφαιρική γνώση και καλλιέργεια σε ένα παιδί και όχι οι πανεπιστημιακές σπουδές που θα το εξειδικεύσουν σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο.
Δυστυχώς, όταν πια το βλαστάρι μας πατήσει τα 18, είναι πια πολύ αργά για να καλύψει όλες τις τραγικές ελλείψεις που έχει και θα κουβαλάει σε όλη του τη ζωή, εάν δεν εκλάβει τη ζωή του αυτή σαν μια αέναη διαδικασία μάθησης.
Γιατί σας τα λέω όλα αυτά, που λίγο-πολύ είναι γνωστά;
Γιατί, κυρία Zαχαράκη μου, η Στοιχειώδης και Μέση εκπαίδευση στη χώρα μας θέλει 2 μασούρια δυναμίτη, πλήρη κατεδάφιση και επανασχεδιασμό από την αρχή, και εάν δεν γνωρίζετε πως να το καταφέρετε, δείτε τουλάχιστον πως το καταφέρνουν χώρες όπως η Δανία ή η Φινλανδία και μιμηθείτε τες.
Κουράστηκα πια με την απέραντη βλακεία και μετριότητα που τρώει τις σάρκες αυτού του τόπου. Εσείς δεν κουραστήκατε;
fb – Costas Kapos
