Κάθομαι και σκέφτομαι…
Σε λίγες μέρες θα έχω την τιμή να παρελάσω στη Θεσσαλονίκη, εκπροσωπώντας το Πυροσβεστικό Σώμα και την ΕΜΑΚ. Και όσο κι αν έχουν περάσει χρόνια, νιώθω ακόμα τη συγκίνηση ενός μικρού παιδιού. Τη συγκίνηση εκείνη που σου σφίγγει το στομάχι όταν ακούς τον εθνικό ύμνο, όταν βλέπεις τα βλέμματα των ανθρώπων να καρφώνονται στην ελληνική σημαία που κυματίζει στον ουρανό.
Κι όμως… ζούμε σε μια εποχή που αυτή η συγκίνηση θεωρείται σχεδόν «ένοχη».
Σε μια Ελλάδα που κάποιοι λίγοι αλλά θορυβώδεις χλευάζουν τις παρελάσεις, αποδομούν την έννοια του “Έθνους” και μιλούν για “ξεπερασμένους εθνικισμούς”. Που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μνήμη είναι κάτι το «αναχρονιστικό» και ότι η περηφάνια για την πατρίδα είναι τάχα ένδειξη… φασισμού.
Αυτοί οι ίδιοι που δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα χωρίς τα προνόμια της ελευθερίας που τους χάρισαν εκείνοι οι νέοι του ’40. Οι ίδιοι που, πίσω από τον διεθνισμό τους, κρύβουν μια βαθιά περιφρόνηση για οτιδήποτε ελληνικό. Που έχουν μάθει να αγαπούν τους άλλους λαούς αλλά να ντρέπονται για τον δικό τους.
Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν ήταν μια ημερομηνία απλώς. Ήταν μια στιγμή εθνικής αναγέννησης.
Ένας λαός μικρός αριθμητικά, αλλά τεράστιος ψυχικά, είπε το ΟΧΙ στην υποταγή, όχι γιατί ήθελε τον πόλεμο, αλλά γιατί δεν μπορούσε να αντέξει τη δουλεία. Οι φαντάροι του ‘40, με ελάχιστα μέσα, πάγωναν στα βουνά της Πίνδου, αλλά έκαιγαν από πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα.
Εκείνοι δεν πολέμησαν για ιδεολογίες. Πολέμησαν για να μπορούν τα παιδιά τους εμείς σήμερα να παρελαύνουν ελεύθερα, να κρατούν σημαίες, να ψάλλουν τον ύμνο χωρίς φόβο.
Και τώρα, κάποιοι θέλουν να σβήσουν αυτό το νόημα. Θέλουν να μας πείσουν ότι οι παρελάσεις διχάζουν, ότι τα εθνικά σύμβολα προκαλούν, ότι η μνήμη είναι βαριά.
Ε λοιπόν, όχι.
Δεν θα αφήσω κανέναν να μου πει ότι η αγάπη για την πατρίδα είναι «τοξική».
Δεν θα επιτρέψω να εξισώσουν τον σεβασμό για τους πεσόντες με φανατισμό.
Και δεν θα ζητήσω συγγνώμη γιατί συγκινούμαι όταν βλέπω μια σημαία να ανεμίζει ή ένα παιδί να φωνάζει «Ζήτω η Ελλάδα».
Σήμερα, που όλα γύρω μας μοιάζουν να καταρρέουν ,αξίες, θεσμοί, συνοχή, παιδεία ,έχουμε ανάγκη όσο ποτέ να σταθούμε όρθιοι γύρω από αυτά τα λίγα που μας έμειναν κοινά.
Η οικογένεια, η πίστη, η γλώσσα, η ιστορία, και πάνω απ’ όλα η πατρίδα.
Αυτή η λέξη που κάποιοι προσπαθούν να τη λερώσουν, να την αδειάσουν από νόημα, να την ταυτίσουν με μίσος.
Μα η πατρίδα δεν είναι μίσος· είναι μνήμη, είναι χρέος, είναι αγάπη.
Και γι’ αυτό, φέτος, θα περπατήσω στην παρέλαση με το κεφάλι ψηλά.
Για όλους εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ.
Για όσους πάλεψαν με πάγο, πείνα και τρόμο αλλά δεν λύγισαν.
Για όσους πίστεψαν σε μια Ελλάδα ελεύθερη και αξιοπρεπή.
Και για όλους εμάς που επιμένουμε ακόμα να λέμε ότι το να αγαπάς την πατρίδα σου δεν είναι έγκλημα.
Ας είμαστε λοιπόν εκεί, όλοι.
Όχι απλώς για να δούμε, αλλά για να δηλώσουμε παρουσία.
Για να θυμίσουμε, σε όσους θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε, ότι όσο υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας που τιμά τη σημαία, η Ελλάδα δεν τελείωσε.
Γιατί ορισμένα πράγματα δεν είναι ούτε “παρελθόν” ούτε “αναχρονισμός”. Είναι το νήμα που μας ενώνει. Και αυτό το νήμα, όσο κι αν προσπαθούν, δεν θα το κόψουν ποτέ.
από το fb
