Μην σας φαίνεται καθόλου παράξενο. Σε συζητήσεις στην Αθήνα αλλά και εδώ στην Άρτα όλοι μας μιλάνε για επιστροφή στην πόλη μας. Δεν την παλεύουν στην πρωτεύουσα. Καθόλου ζωή. Κούραση στην εργασία πρωτόγνωρη. Έξοδα υπερβολικά. Τελικά αποταμίευση καμία. Ναι είναι αυτά που μας λένε. Ειδικά σε εμένα που τώρα δεν εργάζεται το κορίτσι μου, μου έλεγε μαθητής μου ‘’γ@μησέ τα και άφησε τα’’. Βλέπεις Άρτα να έρθω, αστυφύλακας γαρ θέλεις 15 χρόνια και βάλε…καλά κρασιά. Να γιατί κάνω και άλλη δουλειά κάποιες μέρες. Έμεινα και κοίταγα αποχαυνωμένος.
Μα ίδιο πάθος στην κουβέντα όλων. Ποια Αθήνα άνθρωπέ μου, μου λέγανε προχθές. Δεν έχεις ώρα και μέρα για ξεκούραση. Αποκομμένος από παντού. Αν είμαι νυχτερινός δεν βλεπόμαστε παρά μια-δυο ώρες. Ωχ να μια μεγάλη αλήθεια. Δεν μιλάμε για τους φόβους και τους κινδύνους.
Μετά πιάσαμε κουβέντα για δύο φίλους τους που δεν σπούδασαν αλλά πήγαν για καλύτερα. Το δέχονται έχουν δουλειά και οι δύο στο σπίτι. Η γυναίκα μου λέγανε θέλει πάνω από μία ώρα στα μέσα μεταφοράς. Τρέλα. Γυρνάνε σπίτι χώμα στην κυριολεξία. Καμιά όρεξη για ζωή. Φτιάχνουν φαγητό να το βρουν μπροστά τους και μέχρι εκεί. Πόσο θα αντέξουν. Θα κοιμόνται στην τηλεόραση από την κούραση. Να λοιπόν γιατί βλέπουν την επιστροφή σωτήρια λέω μέσα μου. Παράδεισος για όσους είναι στο δημόσιο. Αν έχουν και σπίτι αρχίζει και η καλή αποταμίευση. Πάνε τις βόλτες τους κάνουν μια ήρεμη ζωή. Μια καθημερινότητα νορμάλ.
Με ταρακουνούσαν οι σκέψεις τους. Με ταρακούνησαν όταν μου είπαν ότι μπήκαν στην αστυνομία με 16700 μόρια. Για την ρημάδα την μονιμότητα στο Δημόσιο στάζει αίμα η νεολαία μας σήμερα. Οι περιγραφές της εργασίες τους δύσκολες. Μόνο κουράγιο παιδιά τους λέω. Γέλασαν.
Μετά την ωραία κουβέντα στην Αθήνα και μετά από την μεγάλη κούραση και τρέξιμο που κάναμε με τον γιό μου κατάλαβα ότι η καθημερινότητα αυτή δεν τελεύεται. Δεν θα αντέξεις μέχρι τα 67 τέτοια ταλαιπωρία είπα και πήρα κουράγιο που ζω και εργάζομαι σε μια για εμένα, ωραία πόλη. Που ονειρεύομαι μάλιστα τα 67 χρόνια εργασίας.
Αυτές οι μέρες με τα μηχανογραφικά με ταρακούνησαν όλοι και όλες που θέλουν ντε και καλά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.
Παιδιά τα περιφερειακά ΑΕΙ πάντα κάνουν καλό αγώνα για τις σπουδές. Τρομερό επίπεδο πολλά Πανεπιστήμια. Και όμως ανένδοτοι. Κατώτερη σχολή ας είναι αρκεί να πάμε εκεί. Τους περιέγραψα την ζωή τους περιέγραψα την ακρίβεια τους τα είπα όλα όπως τα έζησα και τα κουβέντιασα μα δεν βοήθησα πολύ. Έτσι κατέληξα ξεκινά ο αγώνας και μένουν πολλοί στις δυο μεγαλουπόλεις. Ξεκινάνε φοιτητές λίγη η προσωπική κούραση μιας και σπουδάζουν, πολλές φορές σπουδάζουν με ρυθμούς χαλαρούς και μένουν μετά για εργασία και τότε πήζουν στην κυριολεξία.
Κάναμε συζήτηση μεγάλη και είδαμε ότι αναγκάζονται πολλοί για μια τέτοια ζωή γιατί η επαρχία δεν βοηθά πολλούς με πτυχία που δεν έχουν άμεση επαγγελματική αποκατάσταση. Μηχανικοί, οικονομολόγοι, πληροφορικάριοι εκεί όντως θα βρουν εργασία μέσα σε μεγάλη εταιρεία με καλούς μισθούς. Εδώ μόνο να ιδιωτεύσεις μπορείς. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι έχοντες θέση στο δημόσιο θέλουν την πόλη τους ‘’εδώ και τώρα’’. Οι άλλοι πνίγουν τον καημό τους.
Για να πάμε στο παρόν. Θα πρότεινα σε όλους να κοιτάξουν με δύναμη στο ‘’να ανοίξω κάτι δικό μου’’ πρώτα στην πόλη τους και μετά να βρίζουν. Προσπαθούμε παιδιά δεν γίνεται αλλιώς. Όμως κάτι τέτοιο δεν προωθείτε ούτε από τα σπίτια τους. Από πουθενά. Αν αγαπήσεις την δουλειά σου και την κυνηγήσεις σίγουρα θα έρθει η επιτυχία. Πολλοί τα κατάφεραν. Πολύ καλά μάλιστα.
Στην συζήτηση προχθές ο θεατής πατέρας μαθητή μας που τον περίμενε να τον μεταφέρει σπίτι ξέσπασε μόλις φύγανε οι συζητητές μου. Πλησίασε και με ύφος και λόγο με κρυμμένο παράπονο μου είπε. ‘’ Μονά- ζυγά δικά τους τα θέλουν οι δημόσιοι.’’ Εμάς κανείς δεν μας κοιτά.
Δεν έχεις άδικο του λέω.
Η χώρα μας έτσι είναι γαλουχημένη. Είδες απεργίες εμείς στον ιδιωτικό τομέα. Είδες να μας έχουν ανάγκη. ΠΟΤΕ. Το είπε με έμφαση. Γεια σας κύριε πέρασε ο γιός χαιρέτησε και έφυγαν. Μου έβαλε για λίγο πολιτικές σκέψεις. Τι λέτε τώρα χωρισμένοι στα δυο οι Έλληνες. Οι του δημοσίου και οι ιδιώτες. Μάλιστα να ένα συμπέρασμα κουβέντας αυτών των ημερών. Και όλοι έχουν δίκιο. Κανείς δεν είναι παράλογος μιας και θέλουν όλοι να καλοζήσουν.
Πάω να βρω φωτογραφίες να βάλω στο κείμενο και στην αναζήτηση ‘’δημόσιος υπάλληλος’’ με καθάρισε ο ΑΡΚΑΣ
Αυτό λέω είναι το τέλειο κλείσιμο.
ΛΥΤΡΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – Άποψη:.press
