Ανήκω σε μία γενιά που μεγάλωσε μέσα στην παραδοσιακή μορφή της ελληνικής οικογένειας με την αυστηρότητα δασκάλων και γονιών, τον φόβο, αλλά και τον σεβασμό.
Σε εποχές που πατεράδες, μανάδες και δάσκαλοι είχαν κάθε “δικαίωμα” να ασκούν και σωματική βία με χαστούκια, τράβηγμα αυτιών και το αποτύπωμα του χάρακα στις παλάμες μας.
Η αυταρχική αυτή μορφή της Εκπαίδευσης μάς έμαθε τα γράμματα, αλλά άφησε πληγές σε πολλά σώματα και ψυχές παιδικές. Οφείλουμε, ωστόσο, να ομολογήσουμε πως μας βοήθησαν και να σφυρηλατήσουμε χαρακτήρες ικανούς να αντιμετωπίσουν και το κακό και τις δυσκολίες στις ενήλικες ζωές μας.
Αλλά αυτή η ευλογημένη, κατ’ εμέ, μεταπολεμική γενιά, διέπραξε ένα σοβαρό λάθος. Θέλοντας να αποτινάξει από πάνω της τις ενοχές για την “υποταγή” της και την υπακοή σε κανόνες και συμπεριφορές που συχνά απαξίωναν τον άνθρωπο, μεγάλωσε τα παιδιά της με τέτοια ελευθερία που κατέληξε να μετατραπεί σε ασυδοσία, ασέβεια και ισοπέδωση των πάντων.
Γραπτά που δεν έπρεπε να κοκκινίζουν, διότι θα προκαλούσαν τραύματα στα παιδιά μας, αυστηρότητα απαγορευμένη, απόσταση από την έδρα ως τα θρανία ανύπαρκτη. Με γονείς που έπαιρναν το μέρος των παιδιών τους, όταν διαμαρτύρονταν για τον δάσκαλο, φροντιστήρια από το δημοτικό, επειδή τα παιδιά δεν άκουγαν τον δάσκαλο στην τάξη, ενώ παραδόξως χάριζαν γενναιόδωρα την προσοχή τους στον επί πληρωμή δάσκαλο, στην τάξη του οποίου ουδείς έκανε φασαρία…
Αυτό χρειάζεται μία προσέγγιση από ειδικό, εγώ αδυνατώ να το εξηγήσω, όταν εμείς δεν είχαμε φροντιστήρια και όσα μάθαμε τα οφείλουμε στους δασκάλους μας, τους στυλοβάτες αυτούς της Εκπαίδευσης της χώρας μας, τους παλιούς άριστους δασκάλους και καθηγητές, οι οποίοι απροετοίμαστοι δεν έμπαιναν ποτέ στην τάξη και μαθητές που ρουφούσαμε κάθε τους λέξη, διότι δεν είχαμε εναλλακτικές, ούτε γονείς, ούτε βοηθήματα (λίγα και δυσεύρετα), ούτε φροντιστήρια. Μελέτη και μόνον μελέτη και συνέπεια στον στόχο που από παιδιά είχαμε θέσει για τον εαυτό μας και το μέλλον μας…
Ως πρώην διευθύντρια σχολικής μονάδας, καταθέτω την άποψή μου, χωρίς να διεκδικώ τον τίτλο του αλάνθαστου και της αυθεντίας.
Το πώς λειτουργεί μία σχολική μονάδα είναι θέμα πρωτίστως του διευθυντή και του συλλόγου των καθηγητών, με τη συμμετοχή και του δεκαπενταμελούς των μαθητών, ιδιαίτερα, όταν η απόφαση αφορά προβληματική συμπεριφορά μαθητών απέναντι σε συμμαθητές ή καθηγητές τους.
Πίστευα πάντα και εξακολουθώ ότι ο διευθυντής κάθε σχολικής μονάδας οφείλει να στηρίζει τους συναδέλφους και να ακούει με προσοχή την άποψή τους, όταν παρουσιαστεί πρόβλημα σε μία τάξη. Να τους υποστηρίζει και να τους υπερασπίζεται σε διαμαρτυρίες γονέων που βασίζονται σε απόψεις των παιδιών τους, έχοντας υπόψη πάντα ότι τα παιδιά υπερβάλλουν, όχι εσκεμμένα, αλλά λόγω της ηλικίας τους και του “άγαν” με το οποίο παρατηρούν και αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.
Όταν η προσέγγιση προς τα παιδιά και τους συναδέλφους γίνεται με αγάπη, εμπιστοσύνη και σεβασμό, ο διευθυντής εισπράττει το ίδιο. Και μου προκαλεί θλίψη και απογοήτευση η περίπτωση της συναδέλφου και η συμπεριφορά της διευθύντριας.
Απορώ πώς δεν επιλήφθηκε του θέματος η εν λόγω διευθύντρια και δεν το έλυσε, πριν φθάσει αυτό στη Δευτεροβάθμια Διεύθυνση. Διότι η διευθύντρια της Δευτεροβάθμιας λειτούργησε, προφανώς, με βάση όσα ανέφερε για τη συνάδελφό της η διευθύντρια της σχολικής μονάδας. Αν αυτό έγινε, είναι λάθος, ουδείς διευθυντής σχολικής μονάδας κατέχει το αλάθητο στις κρίσεις του για τους συναδέλφους του.
Δεν γνωρίζω αν τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες, νομικοί, δεοντολογικοί και παιδαγωγικοί, που ισχύουν για την αντιμετώπιση προβλημάτων εντός μίας σχολικής μονάδας και εξαντλήθηκαν οι προσπάθειες της διευθύντριας, χωρίς αποτέλεσμα, ώστε να καταλήξει η υπόθεση στη Δευτεροβάθμια…
Αυτό που θα προσθέσω είναι ότι η συμπεριφορά των μαθητών έχει να κάνει με την ανατροφή που το καθένα λαμβάνει από την οικογένεια, τον πυρήνα αυτόν της διαμόρφωσης χαρακτήρων και αυριανών πολιτών. Το σχολείο σήμερα λειτουργεί με σημαντική προσφορά στο παιδαγωγικό κομμάτι και πρωταγωνιστικά στο πεδίο της γνώσης, αν και αυτό τα τελευταία χρόνια τείνει και να αμφισβητηθεί. Ας μην παραβλέπουμε, ωστόσο, το γεγονός ότι ακόμη και άριστοι μαθητές, όταν η πλειονότητα επιδεικνύει ανάρμοστη συμπεριφορά εντός της αίθουσας, συμμετέχουν ή σιωπούν, διότι είναι παιδιά και εκτονώνονται έτσι από το βάρος όλων των υποχρεώσεών τους, αλλά και επειδή επιθυμούν να θεωρηθούν και αυτοί μέλη της ομάδας…
Δεν γνωρίζω τι αντιμετώπισε η διευθύντρια, ούτε πώς αντιδρούσε η συνάδελφος στην ανταρσία της ομάδας αυτών των μαθητών. Πόσο προσπάθησε να τα πλησιάσει, να τους μιλήσει, να τα κερδίσει, πριν ζητήσει τη βοήθεια ή την επέμβαση της διευθύντριας. Πόσο η διευθύντρια, επίσης, πλησίασε τα παιδιά και μίλησε μαζί τους….
Εάν γνώριζα, θα είχα και τη δυνατότητα να κρίνω.
Προς το παρόν στέκομαι σε αυτό. που πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω. Τα παιδιά μας είναι ο καθρέπτης των γονιών και της οικογένειας. Τα παιδιά ποτέ δεν φταίνε.
Αν αναζητούμε ενόχους, αυτοί είναι οι γονείς. Αυτοί είναι οι πρώτοι τους δάσκαλοι και αυτών τη συμπεριφορά θα μιμηθούν και θα ακολουθήσουν. Όταν πήγαν στον Ρουσσώ έναν μωρό 40 ημερών να το μεγαλώσει και να το διδάξει κοινωνική συμπεριφορά, εκείνος απάντησε: “Είναι πολύ αργά!”….
Αν ένα παιδί επιδεικνύει προβληματική ή και παραβατική συμπεριφορά, αναζητήστε τον ένοχο πρώτα στους γονείς και κατά δεύτερο λόγο στο σχολείο και την κοινωνία.
Τα σχολεία δεν κάνουν θαύματα, και ιδιαίτερα σήμερα, που τα παιδιά μας δέχονται επιρροές και από ΜΜΕ, ΜΚΔ και περιβάλλον με τελευταίο το σχολείο, δυστυχώς.
Ας το δούμε πιο προσεκτικά και ας λάβουμε τα μέτρα μας, πριν είναι πολύ αργά και για μας, αλλά κυρίως για τις γενιές που θα ακολουθήσουν και τις κοινωνίες που θα διαμορφωθούν.
Aliki-Freideriki Nassi
