Μια αναπάντεχα καλοσυνάτη χειμωνιάτικη μέρα του Νοεμβρίου προσγειωθήκαμε στον βράχο της Έδεσσας, κι εκεί που νομίζαμε ότι θα μας περονιάζει η υγρασία και το κρύο, μας αγκάλιασε ένας ήλιος διάφανος, σαν να πλύθηκε στα νερά του Εδεσσαίου και να κρεμάστηκε στο στερέωμα να στεγνώσει. Ο ποταμός, που άλλοι αποκαλούν Βόδα (= νερό), έχει εδώ και αιώνες δημιουργήσει χάρη σε συνεχείς προσχώσεις αυτό το παράξενο βραχώδες ανάχωμα στο μέσο μιας μεγάλης πεδιάδας όπου απλωνόταν κάποτε η αρχαία πόλη, ιδρυθείσα τον 4ο αιώνα π.Χ. Δεν ξέρω αν οι σύγχρονοι Εδεσσαίοι έχουν συνηθίσει…
