Ως υποψήφια για Όσκαρ, εξηγεί ότι η κατάθλιψη που ακολούθησε κράτησε περίπου έξι μήνες και ότι χρειάστηκε να αναγνωρίσει την επίδραση του ρόλου στην προσωπική της ζωή. «Απλώς δεν μπορώ πια να εξαντλώ έτσι τον εαυτό μου, γιατί αυτό έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις», λέει, περιγράφοντας πώς η μεταφορά ενός φανταστικού πένθους στην πραγματική της ψυχική κατάσταση την αποδιοργάνωσε. Η ηρωίδα της, η Ντάνι, βιώνει μια συντριπτική οικογενειακή τραγωδία και καταλήγει σε μια απομονωμένη κοινότητα όπου χειραγωγείται ψυχολογικά από μια αίρεση. Η Πιου παραδέχεται ότι πήγε βαθιά μέσα στη «φρικτή κατάσταση» του…
