Το 1984 ο Ιγνάτιος Συμεωνίδης πήγαινε ακόμη σχολείο, όταν πέτυχε κάπου στην τηλεόραση το βιντεοκλίπ του «Dancing in the dark». Το ύφος του Μπρους Σπρίνγκστιν τού κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί δεν του θύμιζε ούτε την κυρίαρχη ποπ της περιόδου, όπως εκφράστηκε από τους Duran Duran ή τους Wham!, ούτε ήταν βαρύ σαν το ροκ της εποχής. Στεκόταν κάπου ενδιάμεσα. Και αυτό το εκτίμησε τόσο, που τέσσερα χρόνια αργότερα, έφηβος πλέον, έκανε κοπάνα από το φροντιστήριο για να πάει να τον δει στο ΟΑΚΑ, στη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας, στην οποία…
«Nα βρέχει καταρρακτωδώς, να ρίχνει χαλάζι, και κανείς από τους 60.000 θεατές να μην κουνιέται από τη θέση του»
