Ετικέτα: ΑΡΘΡΑ

Φίλοι αμετανόητοι ΠΑΣΟΚοι, εσείς που κάνατε διάφορα βιτριολικά σχόλια αποκαλώντας με “γενίτσαρο”, επειδή κάποτε ψήφιζα ΠΑΣΟΚ, έχω 1-2 πραγματάκια να σας πω, για να καταλάβετε τη στάση μου απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη και την κομπανία του, αποτελούμενη από παιδιά του κομματικού σωλήνα: 1. Ναι, ψήφισα ΠΑΣΟΚ το 1996, το 2000 και (δυστυχώς, πάλι) το 2004. Θα με λέγατε και Σημιτικό εκείνη την εποχή. Θέλετε λοιπόν να μου πείτε τι σχέση έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης με τον Κώστα Σημίτη; Λυπάμαι, αλλά ο Νικολής είναι προϊόν κομματικών διεργασιών και συμφερόντων και με…

Κυριάκος Μπερμπερίδης Από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, πολλοί στην αρχή ήλπιζαν ότι η τραγωδία των Τεμπών θα έριχνε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση πράγματι ταρακουνήθηκε με τα συλλαλητήρια και τον θόρυβο με τα ξυλόλια αλλά δεν έπεσε παρά τα όποια επικοινωνιακά της λάθη κάτω και από την πίεση των στιγμών. Αργότερα, πολλοί εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον Τραμπ, που κέρδισε, ανέλπιστα ίσως, και δεύτερη θητεία. Και αυτό το έργο δεν πήγε όμως πολύ καλά γιατί στο μεταξύ ο Τραμπ υπέγραψε ενεργειακές συμφωνίες με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώ…

Με άρθρο του ο Γρηγόρης Δημητριάδης, που φιλοξενεί η Athens Voice, θέτει το ερώτημα: «Συνεργασίες: λύση ή ταξίδι στο άγνωστο;». «Πώς είναι δυνατόν να προκύψει από αυτήν την πολιτική Βαβέλ βιώσιμη εναλλακτική κυβερνητική λύση;», διερωτάται ο Γρηγόρης Δημητριάδης για να υπογραμμίσει πως «η πολιτική σταθερότητα, η ταχύτητα αποφάσεων και οι μεταρρυθμίσεις δοκιμάζονται στις κυβερνήσεις συνεργασίας». Το άρθρο του Γρηγόρη Δημητριάδη Σε ένα εξαιρετικά απρόβλεπτο διεθνές περιβάλλον, σε μια περίοδο που η Ελλάδα έχει ανάγκη όσο ποτέ την πολιτική σταθερότητα, αίφνης πυκνώνουν οι φωνές ότι η χώρα είναι «μη διακυβερνήσιμη». Θέση…

Μονολίθι, Γράμμος, Λούρος: το αποτύπωμα του διδύμου Καχριμάνη – Ιωάννου στην Ήπειρο. Η παραλία ιδιαίτερου φυσικού κάλλους στο Μονολίθι Πρέβεζας δεν καταστράφηκε από τη φύση. Καταστράφηκε από επιλογές. Από αποφάσεις. Από μια διοίκηση που επιμένει να παρεμβαίνει χωρίς σχέδιο, χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον και –το κυριότερο– χωρίς την ικανότητα να αποκαθιστά τις ζημιές που η ίδια προκαλεί. Το «έργο» του ποδηλατόδρομου στην ακτή Μονολιθίου, έργο της Περιφέρειας Ηπείρου, αποτελεί πλέον ζωντανό μνημείο διοικητικής αποτυχίας. Ογκόλιθοι και αδρανή υλικά έχουν διασπαρεί στον αιγιαλό, η αμμώδης παραλία έχει αλλοιωθεί δραματικά σε μήκος…

Οι φιλοδοξίες της και η συμμαχία του «προοδευτικού κόΖμου» Η Μαρία Καρυστιανού ως αντιπολιτευτική δύναμη και οι εν δυνάμει ψηφοφόροι της Αν μέχρι πριν λίγο καιρό κανείς τολμούσε να κρίνει τη Μαρία την Καρυστιανού θα έπεφτε θύμα της λύσσας του όχλου που την είχε ανακηρύξει αγία. Όσο προσεκτικός κι αν ήταν στην κριτική του, η αντίδραση θα ήταν οργισμένη. Το «πώς τολμάς να κρίνεις μια μάνα που έχασε το παιδί της;» θα ήταν η πιο ήπια αντίδραση ακόμα κι όταν η κριτική στρέφονταν στις πολιτικές θέσεις της «Μαρίας των Τεμπών»…

Πριν μερικές εβδομάδες αντίκρισα μέσα στο δάσος έναν έλατο πεσμένο από «φυσικά αίτια» και στο πέσιμο του είχε παρασύρει μερικά μικρότερα δένδρα. Από όσα μπόρεσα να καταλάβω, πρέπει να είχε πέσει εδώ και αρκετούς μήνες και ήδη τα σημάδια του σαπισματος έκαναν την εμφανισή τους . Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι να πηγαίνει χαμένη τόση …βιομάζα. Και μάλιστα όταν ο ξυλέμπορος της γειτονιάς μας πουλάει τα ξύλα για το τζάκι προς 160 ευρώ τον τόνο. Και σίγουρα το πεσμένο έλατο της ιστορίας μας ήταν ένας τόνος και βάλε. Δεν είναι κρίμα…

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ας κανουμε μια συνολική παρατήρηση για το σήμερα! Η είδηση από τη Χαλκίδα δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι κατηγορώ. Ένα παιδί, ένας μαθητής γυμνασίου, χάθηκε. Και μαζί του χάθηκε κάθε δικαιολογία που μας βολεύει για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Δεν έφυγε μόνος του. Τον αφήσαμε μόνο. Χθες ήταν Θεοφάνεια. Μια γιορτή της Ορθοδοξίας που σηματοδοτεί το τέλος των κατεξοχήν οικογενειακών ημερών του χρόνου. Χριστούγεννα. Πρωτοχρονιά. Τραπέζια. Αγκαλιές. Παρουσία. Κι όμως, για χιλιάδες παιδιά αυτά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν σπίτια χωρίς φωνές, δωμάτια με κλειστές πόρτες και…

Κυριάκος Μπερμπερίδης Κατάφερα και διάβασα επιτέλους την “Ιθάκη”, αυτό το ογκώδες πόνημα των 762 σελίδων του Τσίπρα που κατά τον συγγραφέα, είχε υποτίθεται στόχο “να μαθευτεί και η δική του αλήθεια”. Και ομολογώ ότι δεν έγινα σοφότερος. Αυτό που είδα ήταν μια μάλλον ρηχή ανάλυση των γεγονότων, μια χονδροειδής απόπειρα διάχυσης ευθυνών σε τρίτους, μια ομολογία ότι τουλάχιστον το πρώτο εξάμηνο του 2015, υπήρχε πλήρης άγνοια της πραγματικότητας, του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι αλλά και του τότε συσχετισμού των δυνάμεων στα κέντρα λήψης αποφάσεων και μια περιγραφή μιας κατάστασης γενικώς χαοτικής που…