Φόρτωση Text-to-Speech…
H Mαρία Κωνσταντινίδη, που έφυγε προχθές από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, ήταν φτιαγμένη από εκείνα τα «καλούπια» που μοιάζουν να έχουν πια σπάσει στον σημερινό κόσμο. Με ψυχική γενναιοδωρία και ανιδιοτέλεια που είχε τόσο η Αλεξανδρινή γιαγιά της Νένα Ζαχάρη, η οποία είχε ιδρύσει το σωματείο «Δωδεκανησιακή Μέλισσα», όσο και ο πατέρας της, Πέτρος Παναγιώτου, ο Κηφισιώτης οικογενειακός ιατρός που δεν έπαιρνε ποτέ αμοιβή από μη έχοντες. Για πολλά έτη πρόεδρος του Σώματος Ελλήνων Οδηγών και του Συνδέσμου των Φίλων του Ελληνικού Νησιού και της Θάλασσας, η Μαρία άφησε τη δική της, ξεχωριστή σφραγίδα σε κοινότητες απομακρυσμένες από τα αστικά κέντρα, με πραγματική φροντίδα για τα παιδιά και την πρόσβασή τους στην ισότητα ευκαιριών στη μόρφωση και στην καλλιέργεια. «Να κάνουμε το παν ώστε να μην αισθανθούν αποκομμένα, να συνδεθούν με τον τόπο τους και ό,τι πολύτιμο αυτός προσφέρει», έλεγε συνεχώς.
Εχω ακόμη έντονα στο μυαλό μου την εικόνα της στη Σίφνο. Με ένα πλατύ ψάθινο καπέλο φορεμένο στραβά για τον ήλιο, να χαίρεται το μπάνιο. Και μετά να τρέχει να ετοιμάσει το πρόγραμμα του μουσικού φεστιβάλ Musifanto, αλλά και να φροντίσει ώστε κάποιοι από τους καταξιωμένους σολίστ να κάνουν σεμινάρια διδασκαλίας στα ντόπια παιδιά. Τον χειμώνα, πάλι μαζί με την αεικίνητη Τζουλιέτα Καρόρη, φρόντιζαν να συνεχιστούν αυτά τα μαθήματα κάθε Σαββατοκύριακο, παρά τα μποφόρ και τις δυσκολίες. Με εξίσου αφοσιωμένους δασκάλους από ωδεία της Αθήνας που ταξίδευαν στο Αιγαίο. Μέσα σε 30 χρόνια, πάνω από 6.000 πιτσιρίκια μπόρεσαν όχι μόνο να μάθουν κάποιο όργανο, αλλά και να σπάσουν τη χειμερινή απομόνωσή τους στην Κέα, στη Λήμνο, στην Κάσο, στη Σαντορίνη, στη Σέριφο και βέβαια στη Σίφνο, όπου ξεκίνησε και το πρόγραμμα μουσικών εργαστηρίων. Αυτό ήταν το σπουδαίο έργο του Συνδέσμου των Φίλων του Ελληνικού Νησιού και της Θάλασσας που οραματίστηκε η αείμνηστη μουσικοπαιδαγωγός Φραγκίσκη Καρόρη και βρήκε ανταπόκριση σε εθελοντές σαν την Κωνσταντινίδη και σε προσωπικότητες όπως ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο Τίτος Πατρίκιος, ο Μανόλης Κορρές και ο Μάριος Πλωρίτης, που ήταν ιδρυτικά μέλη.


Η εκλιπούσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κηφισιά, ανακάλυψε τη Σίφνο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με τον σύζυγό της Τζόννυ. Από πολύ νωρίς αφιερώθηκε σε κοινωνικές δράσεις, παρά το ότι είχε να μεγαλώσει και τα δικά της παιδιά. Είτε μέσα από το Σώμα Ελλήνων Οδηγών, στο οποίο υπήρξε επικεφαλής στην Ελλάδα, είτε και ως αντιπρόεδρος στη Διεθνή Ενωση με έγνοια να ανοίξει και να στηρίξει παραρτήματα. Υστερα αφιέρωσε όλη της την ενέργεια για την ανάπτυξη του Συνδέσμου των Φίλων του Ελληνικού Νησιού και της Θάλασσας, στον οποίο έγινε αργότερα πρόεδρος. Χωρίς αμφιβολία ήταν εκείνη που συνέχισε την αποστολή της Φραγκίσκης με τεράστιο σεβασμό και σεμνότητα. Ηταν άλλωστε γνώστρια της μουσικής και η ίδια, έπαιζε καλά πιάνο και αγαπούσε πολλά είδη.
Θυμάμαι το καμάρι της για τα παιδιά που ακολούθησαν ανώτατες μουσικές σπουδές, αλλά και για όλα τα υπόλοιπα που άντλησαν χαρά, συγκρότηση και πειθαρχία μέσα από τα μαθήματα. Σε ένα ρεσιτάλ του Μusifanto καθόταν πλάι μου και μου έδειξε στην απέναντι σειρά μια νεαρή μαμά με τα δύο μωρά της: «Δικό μας παιδί ήταν και αυτή και να τώρα που φέρνει τα πιτσιρίκια της. Επιασε ο σπόρος που φυτέψαμε με τη Φραγκίσκη και συνεχίζουμε με την κόρη της Τζουλιέτα. Αυτή είναι η ανταμοιβή μας».
Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026, στις 11 π.μ., στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Κεφαλάρι. Θα ακολουθήσει η ταφή στο Κοιμητήριο Κηφισιάς. Καλό ταξίδι, Μαρία. Ελαφρύ το χώμα.
