Ο Κυριάκος ήταν καταπληκτικός χθές στην ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μιλώντας για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα υπόλοιπα καραγκιοζιλίκια του Ερντογάν.
Κανείς δεν αρνείται οτι υπάρχει κόπωση, κανείς δεν είπε οτι δεν έγιναν λάθη και αστοχίες στα 7,5 χρόνια που κυβερνά, κανείς δεν ισχυρίστηκε οτι εξαλείφθηκαν όλα τα προβλήματα και οι παθογένειες.
Αλλά όσα παράπονα και να έχει κανείς, όσες ενστάσεις και να εγείρει, ένα είναι σίγουρο.
Οτι οι συγκρίσεις με τους αντιπάλους του είναι καταλυτικές.
Και εκτός του οτι ο ίδιος ειναι πέντε επίπεδα πιο πάνω, συμβαίνει να είναι δυστυχώς και οι αντίπαλοί του εντελώς κατώτεροι των περιστάσεων.
Ο ίδιος παρ´όλα αυτά δεν θεωρεί τον εαυτό του μεγάλο.
Και ως προς αυτό θυμίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που δήλωσε κάποτε οτι “δεν νομίζω οτι υπήρξα μεγάλος. Φαινόμουν ίσως μεγάλος γιατι οι αντίπαλοί μου ήταν μικροί…”
Μακάρι να υπήρχαν σήμερα ένας Σημίτης, ένας Κύρκος, ένας Παπαγιαννάκης ή έστω κι ένας Θεοτόκης στα δεξιά.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν γιατι παρήκμασε στο μεταξύ η πολιτική και κατέβηκε ο πήχυς δραματικά.
Και στη θέση τους έχουμε έναν Τσίπρα, έναν Ανδρουλάκη κι έναν Βελόπουλο. Ενώ ετοιμάζονται και οι Κασιδιαραίοι για τη μεγάλη επιστροφή.
Δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό το φαινόμενο, απεναντίας.
Δεν παύει ωστόσο να είναι θλιβερό.
fb – Kyriakos Berberidis
